പ്രയാണം........( യാത്ര ) എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
പ്രയാണം........( യാത്ര ) എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ

തിങ്കളാഴ്‌ച, ഒക്‌ടോബർ 29, 2018

ചരിത്രത്തിലൂടെ - കൊളോസിയം - Colosseum




"Colosseum is an oval shaped amphitheatre  built of limestone, tuff  a type of rock made of volcanic ash  , and  concrete. it is the largest amphitheatre ever built.."
മൈക്ക് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങളപ്പോൾ  നിരന്തരമായ ഭൂകമ്പത്തിൽപ്പെട്ട്  ഇനിയും തകരാതെ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന കൊളോസിയത്തിന്റെ ചുരുക്കം ചിലതിലൊന്നായ ഒരു ഡോമിന്റെ മുൻപിലായിരുന്നു.
 "Construction Started  under the emperor vespasian in AD 72, and  his successor Titus  completed it in AD 80 .Further modifications were made during the rule of  Domitian (81–96). These three emperors are known as the  Flavian Dynasty"
സോമൻസിനൊപ്പമുള്ള യൂറോപ്പ്യൻ ടൂറിന്റെ പതിമൂന്നാമത്തെ ദിവസമായിരുന്നു അത്. ഐററിനറി യിലെ ഒമ്പതാമത്തെ രാജ്യമായ ഇറ്റലിയുടെ തലസ്ഥാനമായ (രണ്ടാം ശതകത്തിൽ റോം ലോകത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമെന്ന അർത്ഥം വരുന്ന 'Caput Mundi ' എന്ന നിലയിൽ വ്യാപിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു) റോമിലെ പ്രധാന ടൂറിസ്റ്റ് അറ്റ്രാക്ഷനാണ് കൊളോസിയം. റോമിനു തൊട്ടു കിടക്കുന്ന  വിസ്തീർണ്ണം കൊണ്ട് ചെറുതും എന്നാൽ ഏറ്റവും ധനികവുമായ വത്തിക്കാൻ ആയിരുന്നു പത്താമത്തെതും അവസാനത്തേതുമായ രാജ്യം.
   AD 70 ൽ ജെറുസലേം പിടിച്ചടക്കിയപ്പോൾ വെട്ടിപ്പിടിച്ച സമ്പത്തുപയോഗിച്ച്,  അതിൽ തടവിലാക്കിയ ലക്ഷത്തിൽപരം  ജ്യൂയിഷ് തടവുകാരെ കൊണ്ടു് കഠിനമായ അടിമപ്പണി ചെയ്യിച്ച് വെസ്പ്പാസിയാൻ തുടങ്ങി വെച്ച പണി AD 80ൽ ടൈറ്റസ് അവസാനിപ്പിക്കുകയും 96 വരെ അതിന്റെ അല്ലറ ചില്ലറ മോഡിഫിക്കേഷൻസ് തുടരുകയും ചെയ്തത്രെ.
'നിങ്ങൾ ഇതിൽ അഹങ്കരിക്കുന്നുണ്ടോ?'
'നെവർ ' മൈക്കിന്റെ കണ്ണുകൾ കുറുകി വന്നു. റോമിൽ ജനിച്ചു വളർന്നവനാണത്രെ അവൻ. എ പ്യൂർ റോമൻ. കൊളോസിയത്തിനു മുൻപിൽ കളിച്ചു നടന്നിരുന്ന ഇത്രയും ടൂറിസ്റ്റുകളില്ലാത്ത ഒരു കാലം' മൈക്കിന്റെ ഓർമ്മയിലുണ്ട്.

1762ൽ 'ജിയാൻ ലോറൻസോ ബെർനിനി' ഡിസൈൻ ചെയ്ത ട്രെവി ഫൗണ്ടനു മുന്നിൽ ഇനിയും തിരിച്ചെത്താത്ത മറ്റുള്ളവരെ കാത്തുനിൽക്കമ്പോഴാണ് മൈക്കിനോട് വെറുതെയൊരു സംസാരത്തിനു തുടക്കമിട്ടത്.  അമ്മുവിന്റെ അതേ പ്രായം.
"റോം ഇഷ്ടമാണോ? ഇവിടത്തെ ജീവിതം എങ്ങിനെയുണ്ട്' എന്ന ചോദ്യത്തിനു മുന്നിൽ ഒട്ടൊന്നു മുഖം താഴ്ത്തി അവൻ പറഞ്ഞു. 'ബുദ്ധിമുട്ടാണ് ജോലി സാദ്ധ്യതകൾ കുറവാണ്. പിന്നെ ഹെൽത്ത് & എജ്യൂക്കേഷൻ ഫ്രിയാണ് എന്നതൊരു സമാധാനം. '
'ഫാമിലി' എന്ന ചോദ്യത്തിന്
'അമ്മ കൂടെയുണ്ട്' എന്നതിനൊപ്പം ധൃതിയിൽ 'മാരീടല്ല ' എന്നുകൂടിയവൻ പറഞ്ഞുവെച്ചു.
തുടക്കം മുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു മൈക്കിന്റെ നീലക്കണ്ണുകളിലെ സങ്കടഭാവം. അത് ഒന്നുകൂടി തെളിഞ്ഞ് കണ്ടപ്പോൾ വെറുതെ ചോദിച്ചു പോയി
'why you are looking so sad?'
ഒന്നു കൂടി തുടുത്ത മുഖം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ച് അവൻ പറഞ്ഞു
'ഫാമിലിയെപ്പറ്റി നിങ്ങൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്കെന്റെ കാമുകിയെ ഓർമ്മ വന്നു. ഞങ്ങൾ എന്നെന്നേക്കുമായി പിരിഞ്ഞിട്ടധികമായില്ല'

1349 ലെ ഭൂമി കുലുക്കത്തിലാണ് കൊളോസിയം ഈ നിലയിൽ തകർന്നത്. അവശിഷ്ടങ്ങൾ പലതും പാലസുകളും, പള്ളികളും മറ്റു കെട്ടിടങ്ങളും പണിയാനായി കയ്യേറപ്പെട്ടു. കല്ലുകൾ ഉറപ്പിക്കാനായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ബ്രോൺസ് കമ്പികൾ കല്ലു തുരന്ന് കട്ടെടുക്കപ്പെട്ടു. ചുവരുകളിലെ കല്ലുകളിൽ നമ്മുടെ കുളക്കടവിൽ കാണാറുള്ള താളിക്കുഴി പോലെ ആഴത്തിൽ തുളകൾ കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. മൈക്ക് ആ തുളകളെപ്പറ്റി മറ്റൊരു കഥ പറഞ്ഞു. ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞ കൊളോസിയം പിന്നെ പക്ഷികളുടെ താവളമാവുകയും അവ തിന്നിട്ട അത്തിക്കായകളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മുളച്ച് പൊന്തി മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ  കല്ലുകൾ തുളച്ച് ആണ്ടിറങ്ങി വലിയ തുളകൾ രൂപപ്പെട്ടെന്നുമുള്ള മൈക്കിന്റെ കഥയും സത്യമാവാൻ സാദ്ധ്യതയുണ്ട്. പിന്നെ കുറെക്കാലം ജനങ്ങൾ കയ്യേറി താമസം തുടങ്ങി. പിന്നെയെപ്പോഴോ ചന്തയായി. ഓരോ ഡോമും കാലിച്ചന്തയെന്ന് ധാന്യപ്പുരയെന്ന് മാറ്റിയെഴുതപ്പെട്ട ത്രെ. മുകളിലേക്കുള്ള പടികൾ പലതും അടർന്നും പൊളിഞ്ഞും. മുകളിലെത്തിയപ്പോഴോ അത് മറ്റൊരു ലോകം, മറ്റൊരു കാലം, മറ്റെന്തോ ഓർമ്മകൾ.

നീറോ ചക്രവർത്തിയുടെ കാലത്ത് ഉണ്ടായ ഒരു വലിയ തീപിടുത്തത്തിൽ റോമിലെ വലിയ ജനവാസമുളള ഒരു ഭാഗം മുഴുവൻ കത്തി നശിക്കുകയും നീറോ ആ ഭാഗം സ്വന്തമായി കൈക്കലാക്കി അവിടെ തന്റെതെന്ന് ഒരു ഡോമും വലിയ ഒരു തടാകവും പണിഞ്ഞു. പുറകെ വന്ന ഫ്ലാവിയൻ ഡൈനാസ്റ്റി തടാകം നികത്തുകയും അവിടെ ഒരു ആംഫീതിയറ്ററും അനുബന്ധ കെട്ടിടങ്ങളും പണിത്  വീണ്ടും ജനങ്ങളുടെ മുൻപിൽ വെച്ചു .189 മീറ്റർ നീളവും 156 മീറ്റർ വീതിയും 48 മീറ്റർ ഉയരവുമായി ദീർഘവൃത്താകൃതിയിൽ പണിത കൊളോസിയം ആറേക്കറിൽ പരന്നു കിടക്കുന്നു. ഇന്നത് ലോകാത്ഭുതങ്ങളിലൊന്നായ ചരിത്ര സ്മാരകത്തിന്റെ പദവിയിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. നടുവിൽ 87 മീറ്റർ നീളവും 55 മീറ്റർ വീതിയുള്ള അരീനയും അതിനു ചുറ്റിലുമായി കാഴ്ചക്കാർക്കിരിക്കാൻ കല്ലിൽ പടുത്ത ഇരിപ്പിടങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. അരീന പൊളിഞ്ഞു വിണതിനു താഴെ മേൽത്തട്ടില്ലാത്ത കുടുസു ജയിലറകളും മൃഗങ്ങളെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മുറിയും അവക്കിടയിലെ ഇടനാഴികകളും മുകളിൽ നിന്നും തുറന്നു കിടക്കുന്നു. അരികിൽ അരീനയുടെ ചെറിയൊരു ഭാഗം പ്രതിരൂപമായി  സിമന്റ് കൊണ്ട് പണിതിട്ടുണ്ട്. കൊളോസിയത്തിൽ   നൂറ്റാണ്ടുകളെ ഒരളവുവരെ  അതിജീവിച്ചത് വടക്കുഭാഗം മാത്രമാണ്.

 ആകെ തകർന്ന രൂപത്തിലാണെങ്കിലും കൊളോസിയം എന്നു കേൾക്കുമ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിൽ നിറയുന്നത് ഭയമാണ്.  അവിടെ നടന്നിരുന്ന പോരാട്ടങ്ങളും ഗ്ലാഡിയേറ്റേഴ്സ് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന വീരശൂര പരാക്രമികളും പട്ടിണി കിടന്ന് വിശന്നവയറുമായി പാഞ്ഞെത്തുന്ന  കൂട്ടിലടച്ച ദുഷ്ടമൃഗങ്ങളും ഒക്കെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നിമായും. ഏതെങ്കിലും ഒരിരുമ്പു വതിൽ തുറന്ന് ഒരു മൃഗമോ പോരാളിയോ നമുക്കിടയിലേക്ക് ചാടി വീഴുമ്പോഴുള്ള ആകസ്മികതയ്ക്കായി കൊതിച്ചു പോകും. 65000 പേരെ ഒന്നിച്ചിരുത്താമായിരുന്ന  ഒരു സ്പേസിലെ അന്നത്തെ ആരവങ്ങൾ നമ്മെ ഒന്നായ് വന്നു പൊതിയുന്നതായി തോന്നും.  പത്തു മിനിട്ടിനുള്ളിൽ കാണികളായ ആളുകളെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു പോകാൻ പാകത്തിൽ പുറത്തേക്കുള്ള വഴികൾ സജ്ജീകരിച്ചിരുന്നതായി മൈക്ക് പറഞ്ഞു. ഇതൊക്കെ കൂടാതെ വളരെ ക്രിയാത്മകമായ ചിലതും അവിടെ നടന്നിരുന്നത്രെ.  ചരിത്രങ്ങളായ യുദ്ധങ്ങളുടെ പുനരാവിഷ്ക്കാരം, കടൽക്കൊള്ളയുടെ രംഗാവിഷ്ക്കാരം , മിഥോളജിക്കൽ കഥകളുടെ നാടകാവതരണം തുടങ്ങി കലാവാസനകൾ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തിയറ്റർ സ്പേസായും കൊളോസിയം അന്ന് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്രെ.

പലതും ക്രൂരവും പൈശാചികവുമായിരുന്ന പലതുമായിരുന്നു അവിടെ നടന്നിരുന്നതെന്നോർക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഇത്രയധികം ജനങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിച്ച് അവർക്കു കൂടിയെന്നോണം നിത്യേന  സോഷ്യൽ ഇവൻറ്സ് നടത്താനുള്ള ഭരണകർത്താക്കളുടെ താൽപ്പര്യത്തെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കരുത്

അവിടെയങ്ങിനെയിരുന്നപ്പോൾ പലർക്കും പല കഥകളും ഓർമ്മ വന്നു. അതിലൊന്നായിരുന്നു  'തന്റെ മുറിവുണക്കിയവനെ ഒരു സിംഹക്കുട്ടി അരീനയിൽ വെച്ച് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ച കഥ'. യജമാനനെ കണ്ട പൂച്ചക്കുട്ടിയുടെ കുറുകലഭിനയിച്ച് മൈക്കും ആ കഥ ഓർത്തെടുത്തു. മൈക്കിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ  മൃഗങ്ങളുമായുള്ള മല്ലന്മാരുടെ പോരാട്ടത്തിന് സംഭാവ്യത കുറവായിരുന്നു. മനുഷ്യമാംസം പൊതുവെ മൃഗങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കാനിഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലാത്തതിനാൽ  പോരാട്ടത്തിനു കുറച്ചു ദിവസം മുൻപെ മനുഷ്യമാംസം മാത്രം തീറ്റയായി കൊടുത്ത് മൃഗങ്ങളെ അതിനായി  പരുവപ്പെടുത്തിയെടുക്കണമായിരുന്നുവത്രെ. അതു കൊണ്ട് അങ്ങിനെയുള്ള പോരാട്ടകഥയിൽ എത്ര കണ്ട് സത്യമുണ്ടെന്നതിൽ. സംശയമുണ്ട് എന്നായിരുന്നു മൈക്കിന്റെ അഭിപ്രായം.


ഒരു പക്ഷെ ഇത്രയും ചരിത്രത്തോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ച ഒരു യാത്രാസന്ദർഭം ഓർത്തെടുക്കാനാവുന്നില്ല. അതു കൊണ്ടാവണം തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സ് കൂടെ പോരാതെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഏടുകളിലെവിടെയോ മടി പിടിച്ചിരുന്നത്.



വെള്ളിയാഴ്‌ച, ജൂലൈ 06, 2018

ഡൽ താടകത്തിലൊരു ദിവസം.


ഇത്തവണ ഡൽഹിക്ക് പോയത് ഓപ്പൺ ടിക്കറ്റിലായിക്കുന്നതിനാൽ ഇടയിലെ വലിഞ്ഞു നീണ്ടേക്കാവുന്ന സമയം എവിടെയെങ്കിലുമൊരു യാത്രയാവാം എന്ന് നാട്ടിൽ വെച്ചു തന്നെ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. എവിടെ പോകണം എന്നതിന്ന് കാഷ്മീർ എന്ന ഒരുത്തരമായിരുന്നു രണ്ടു പേർക്കും. സാധാരണ പോലെ പിന്നെ ആദ്യം ചെക്ക് ചെയ്തത് മെമ്പറായ ക്ലബ് മഹീന്ദ്രയുടെ റിസോർട്ട്സിൽ മുറികൾ ലഭ്യമാണോയെന്നാണ്. ചില ഇല്ലായ്മകൾ നല്ലതാണ് എന്ന പോലെ അടുത്ത ‘ ഓപ്ഷനായി നോക്കിയത് ‘മേക്ക് മൈ ട്രിപ്പ്’ എന്ന ടൂർ ഓപ്പറേറ്റേഴ്സിന്റെ ട്രാവൽ പ്ലാൻസാണ്. അവർ അയച്ചു തന്ന ഐററിനറികളിൽ നിന്നും മാക്സിമം സ്ഥലങ്ങൾ കവർ ചെയ്യുന്നതും എക്കണോമിക്കലുമായ ഒന്ന് സെലക്ട് ചെയ്തു.

ഡൽഹിയിലെത്തി അടുത്ത തിങ്കളാഴ്ച ഒന്നര മണിക്കൂർ നേരത്തെ പറക്കലിനു ശേഷം ശ്രീനഗറിൽ ലാന്റ് ചെയ്തപ്പോൾ പുറത്ത് 'മേക്ക് മെെ ട്രിപ്പി'ൽ നിന്നും ഗൈഡായ മഖ്ബൂലും ഡ്രൈവറായ സാജിത്തും കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും മൂന്നു ഫാമിലികൾ കൂടി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടി. ചെന്നെയിൽ നിന്നും ഒരമ്മയും മകളും, ബാഗ്ലൂരിൽ നിന്നും ഹൈദ്രബാദിൽ നിന്നുമായി രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും. ഇനിയുള്ള ഏഴു ദിവസങ്ങൾ ഇവരുടെ കൂടെയാണോ എന്നത് അവരെ വെറുതെയൊന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാൻ കാരണമായി. എല്ലാവരെയും കയറ്റിയ വാഹനം ഡൽലേക്ക് ലക്ഷ്യമാക്കി ശ്രീനഗർ നഗരത്തിലൂടെ യാത്ര തുടങ്ങി. അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ താമസം ഒരുക്കിയിരുന്നത് ഒരു ഹൗസ് ബോട്ടിലായിരുന്നു. വഴികളിലെല്ലാം വളരെ സ്വാഭാവികതയോടെ നീങ്ങുന്ന തദ്ദേശവാസികൾ. രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് നടന്ന കല്ലേറും കലാപവും തമിഴ് സഞ്ചാരിയുടെ മരണവും കാരണം ഈ യാത്ര മാറ്റിവെയ്ക്കാൻ പ്രിയപ്പെട്ട പലരിൽ നിന്നും നിർദ്ദേശങ്ങൾ വന്നിരുന്നു. ഒരു പാട് ബുദ്ധിമുട്ടിയാണ് പോവുകതന്നെയെന്ന തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നത്. അത്തരമൊരു സംഘർഷത്തിന്റെ ലാഞ്ഛന ഇവിടത്തെ നിരത്തുകളിൽ വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും സുലഭമായി കണ്ട ചെക്ക് പോസ്റ്റുകളും പട്ടാള വാഹനങ്ങളും തോക്കേന്തിയ പട്ടാളക്കാരും തെല്ലൊന്നു ഭയപ്പെടുത്താതിരുന്നില്ല.

 1980 കളുടെ അവസാനത്തിൽ കാഷ്മീർ സ്വതന്ത്ര വാദികളുടെയും പാക്കിസ്ഥാൻ അനുകൂല തീവ്രവാദികളുടെയും ശക്തമായ പിടിയിലായി. താഴ്വരയിലുണ്ടായിരുന്ന ഹിന്ദുക്കൾക്ക് അതോടെ പാലായനം ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. ഇതിനെ തുടർന്ന് തീവ്രവാദികളുമായി ഇടപെടാൻ കൂടുതൽ പട്ടാളം കാഷ്മീരിൽ വിന്യസിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇന്ന് അത് ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷക്ക് അനിവാര്യമെന്ന നിലയിലേക്ക് വളരുകയും ശതകോടി രൂപയുടെ ഭാരിച്ച ചിലവ് ഇതിനായി പൊതുമുതലിൽ നിന്നും ചിലവായിക്കൊണ്ടിരിക്കയുമാണ്. പക്ഷെ അവിടത്തുകാർ അവരുടെ ദൈനംദിന ജീവതത്തിലുള്ള പട്ടാളത്തിന്റെ ഈ ഇടപെടലിൽ ഒട്ടും സന്തുഷ്ടരല്ല.

സമ്മർ ആയതിനാൽ മറ്റേതൊരു പട്ടണം പോലെ തന്നെ സാധാരണമായി തോന്നിച്ചെങ്കിലും വഴിയിലുടനീളം കണ്ട കടുംനിറങ്ങളിലുള്ള പൂക്കൾ പ്രത്യേകിച്ചു പലനിറത്തിലുള്ള റോസാ പൂക്കൾ ഇത് കാഷ്മീരാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കൂടാതെ റോഡിന് ഇരുവശവുമായി പടർന്നു പന്തലിച്ചു വളർന്ന ചീനാർ മരങ്ങൾ കാഷ്മീരിനു മാത്രം സ്വന്തമാണല്ലൊ. ഇടയിലെപ്പൊഴോ മുറിച്ചുകടന്ന പുഴയാണ് ഝലം എന്ന അറിവ് ഏതോ ഒരു സാമൂഹ്യപാഠക്ലാസ്സി കുഞ്ഞനൊരോർമ്മയിൽ കൊണ്ടിരുത്തി. സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും രണ്ടായിരം അടി ഉയരത്തിൽ സിന്ധു നദിയുടെ പോഷകനദിയായ ഝലം നദിയുടെ ഇരുകരകളിലുമായിട്ടാണ് ശ്രീനഗർ എന്ന കാഷ്മീരിന്റെ വേനൽ തലസ്ഥാനം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. കാര്യമായ വരുമാന മാർഗ്ഗം ടൂറിസം തന്നെയാണ്. അതു കൊണ്ടു തന്നെ ഇവിടെയെത്തുന്ന സഞ്ചാരികൾക്ക് അവരിൽ നിന്നും വളരെ സ്നേഹവും കരുതലും നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റമാണ് അനുഭവപ്പെടാറ് .

ദൂരെ നിന്നും ഡൽ തടാകം കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ശിക്കാരയെന്നു പറയുന്ന കുഞ്ഞു തോണി കളുടെ പല നിറങ്ങളിലുള്ള മേൽക്കൂരയാണ് ആദ്യം തെളിയുന്നത്. നമ്മൾ ഡാൽ എന്നു പറയുമെങ്കിലും ഡൽ എന്നതാണ് ശരിയായ ഉച്ചാരണം. ഡൽ എന്നാൽ കഷ്മീരിയിൽ തടാകം എന്നു തന്നെയാണ് അർത്ഥം. 19 - 2 2 KM ചുറ്റളവിൽ പരന്നു കിടക്കുന്ന ഡൽ മീൻ വളർത്തൽ, വെള്ളത്തിൽ വളരുന്ന പൂക്കൾ പച്ചക്കറികൾ തുടങ്ങിയവയുടെ കൃഷി, ടൂറിസം തുടങ്ങിയവയാൽ സമ്പന്നമാണ്. വഴി ചെന്നെത്തുന്നത് ശിക്കാരകൾ നിരന്നു കിടക്കുന്ന ഘാട്ടുകൾക്കു മുന്നിലാണ്. മുൻപ് പറഞ്ഞ പോലെ അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ താമസം ഹൗസ് ബോട്ടിലായിരുന്നു. പോകേണ്ട ഹൌസ് ബോട്ടുകളുടെ ലൊക്കേഷനുകളനുസരിച്ച് ഇറങ്ങേണ്ട ഘാട്ടുകളും മാറുന്നു.


പതിനഞ്ചാം നമ്പർ ഘാട്ടിൽ നിന്നായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് പോവേണ്ട റോയൽ പാലസ്സ് എന്ന ഹൗസ് ബോട്ടിലേക്കുള്ള ശിക്കാരയിൽ കയറേണ്ടത്. വണ്ടിയിൽ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവർ അതിനു മുമ്പത്തെ ഘാട്ടിൽ ഇറങ്ങിയിരുന്നു. തടാകത്തിന്റെ ഈ കരയിൽ ശിക്കാരകളെന്ന സർവ്വീസ് ബോട്ടുകളും മറുകരയിൽ പല രൂപത്തിലും വലുപ്പത്തിലുമുള്ള ഹൗസ് ബോട്ടുകളുമായിരുന്നു. ഓരോ ഹൗസ് ബോട്ടിനും സ്വന്തമായ ശിക്കാര സർവ്വീസുകളുണ്ട്. ചെറിയ ഇടത്തടാകവഴികളിലൂടെ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നെന്ന് മറുഭാഗത്ത് നിന്നുള്ള ട്രാഫിക്കിന് വഴികൊടുത്ത് റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങളുടെ തിരക്കുപോലെ തന്നെ ശിക്കാരകൾ തുഴഞ്ഞു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ റോഡിലെ പോലെയല്ല, അതിരുലംഘിച്ചെത്തുന്ന ശിക്കാരത്തമ്പുകൾ നമ്മുടെ തോണിയിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയെന്നിരിക്കും, മൂക്കുമുട്ടിച്ചെന്നു വരും, നമ്മുടെ തോണിയെ ഉടലാകെയുഴിഞ്ഞ് പ്രണയിച്ചെന്നു വരും, വഴിയിലൂടെ താറാക്കൂട്ടം സിഗ്നൽ നോക്കാതെ മുറിച്ചു കടന്നെന്നു വരും . അതൊക്കെ യാത്രകളിലെ അധിക സന്തോഷങ്ങളാണ്.

 പരന്നു കിടക്കുന്ന ഡലിൽ ഇരുപുറവും സഞ്ചാരികൾക്കായി തുറന്നു വെച്ച് കാത്തിരിക്കുന്ന വഞ്ചിക്കടകൾ നിറഞ്ഞ വള്ളച്ചാലുകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് ഹൗസ് ബോട്ടുകൾ മാത്രമുള്ള ഒരു ഗലിയിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു. ഒരു മുഗൾകൊട്ടാരത്തിന്റെ കെട്ടും മട്ടുമുള്ളതു തന്നെയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ റോയൽ പാലസ്. മരത്തിൽ നിറയെ കൊത്തുപണികൾ നിറഞ്ഞ എക്സ്റ്റീരിയറും ഇന്റീരിയറും പഴയ ഏതോ ഹിന്ദി സിനിമയിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്ന പ്രതീതിയുണ്ടാക്കി. പക്ഷെ തടാകത്തിലൂടെ ഒഴുകി നടക്കുന്ന ഒരു താരാട്ടു പോലെ ഓളം തുള്ളിത്തുളുമ്പുന്ന ഹൗസ് ബോട്ടെന്ന സങ്കൽപ്പത്തെ മുൻഭാഗം തടാകത്തിലേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്ന ബോട്ടിന്റെ രൂപത്തിൽ മരത്തിൽ പണിത ഒരു കെട്ടിടമെന്ന് എന്നു തിരുത്തി വരക്കേണ്ടി വന്നു. 
ഉച്ചക്ക് മൂന്നു മണിയോടടുത്തതിനാൽ വിശന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. യാത്രകളിൽ ഭക്ഷണം ലിമിറ്റ് ചെയ്ത് കഴിക്കണമെന്നതും, തദ്ദേശ ഭക്ഷണങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കണമെന്നതിനാലും ട്രാവൽ പ്ലാനിൽ ഞങ്ങൾ പ്രാതൽ മാത്രമെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. സിറ്റിയിൽ നിന്നും ദൂരെയായതിനാൽ ഹൗസ് ബോട്ടുകളിൽ മുൻകൂട്ടി പ്ലാൻ ചെയ്യാത്ത ഒന്നും പോസിബിൾ ആയിരുന്നില്ല. തൽക്കാലം കെയർടേക്കറുടെ ഉത്സാഹത്തിൽ ഒരു തട്ടിക്കൂട്ടുസാന്റ്വിച്ചിൽ ലഞ്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോഴുണ്ട് പുറത്ത് ചിലർ കാത്തു നിൽക്കുന്നു. കാഷ്മീരി വേഷത്തിലുള്ള ഫോട്ടോ സെഷൻ ,അല്ലറ ചില്ലറ വ്യാപരികൾ എന്നിങ്ങിനെ ടൂറിസ്റ്റുകളെക്കൊണ്ട് മാത്രം ജീവിതം നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകുന്നവർ. ഡൽഹിയിൽ ഒരു പക്ഷെ ഇതേ വിലയ്ക്ക് കിട്ടിയേക്കാമെങ്കിലും അവരെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ വയ്യ എന്ന തോന്നലിൽ ചിലതെല്ലാം വാങ്ങി.

  വെറുതെ ഹൗസ് ബോട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നത് ബോറടിയാണ്. അര മണിക്കൂർ വിശ്രമിച്ച ശേഷം പുറത്തൊന്നു കറങ്ങി വരാമെന്നു കരുതി. ഇങ്ങോട്ടു വന്ന പോലെ തന്നെ അങ്ങോട്ടും ശിക്കാര തന്നെ ശരണം. വളരെ പ്ലസന്റായിട്ടുള്ള ആളുകൾ. പറഞ്ഞപ്പോഴെക്കും ശിക്കാരയും തുഴയനും റെഡി. ഘാട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ റോഡിൽ എങ്ങോട്ടു പോകണം,എങ്ങിനെ പോകണം എന്ന ആശങ്കയും ചാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന മഴയും, പറഞ്ഞും വായിച്ചുമുള്ള മുൻവിധിയും തെക്കു വടക്കോടുന്ന പട്ടാളവണ്ടികളും തെല്ലൊരു ഭയം തോന്നിക്കാതിരുന്നില്ല. മറൈൻഡ്രൈവു പോലെ തടാകത്തിനരികിൽ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ കുറെ ദൂരം നടന്നു. തടാകം നീളെ നിറങ്ങൾ തെന്നിനീങ്ങുമ്പോലെ ശിക്കാരത്തലപ്പുകൾ. ഒരു പത്തു നൂറെണ്ണം ഘാട്ടുകളിൽ കരക്കടുപ്പിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇവയെല്ലാം നിറയാൻ മാത്രം സഞ്ചാരികൾ എന്നെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കുമോ എന്നായിരുന്നു അപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടത്. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ ഒന്ന് ഓർത്തുനോക്കു. വളരെ പരിതാപകരം തന്നെ. കുറച്ചു നേരം നടന്നപ്പോൾ നഗരം ഒന്നുവെറുതെ ചുറ്റിക്കറങ്ങിയാലോ എന്നൊരു തോന്നൽ. ശ്രീനഗർ സിറ്റി ടൂർ, പ്ലാൻ പ്രകാരം അവസാനത്തെ രണ്ടു ദിവസമായിരുന്നു. ഓട്ടോക്കാർ പ്രതീക്ഷയോടെ ഹോണടിച്ച് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാത്രിയിലേക്കുള്ള ഭക്ഷണവും സംഘടിപ്പിക്കണമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഒരു ഓട്ടോയിൽ കയറി. അയാൾ നൂറു രൂപക്ക് നഗരം ചുറ്റിക്കറക്കി തിരിച്ചെത്തിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു. എല്ലാ നഗരവും പോലൊരു നഗരമെന്നല്ലാതൊന്നും തോന്നിയില്ല. അയാൾ വാതോരാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. "നിങ്ങളാണ് ഞങ്ങളുടെ അന്നം. നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം. അങ്ങിനെയുള്ള നിങ്ങൾക്ക് ഒരു വിധത്തിലുമുള്ള പ്രശ്നമുണ്ടാവാൻ ഞങ്ങൾ സമ്മതിക്കില്ല” എന്നൊക്കെയെന്നൊക്കെ. ഇതൊക്കെത്തന്നെയാണ് ഹൗസ് ബോട്ടിലെ കെയർടേക്കറും ശിക്കാരയുടെ തുഴയനും കച്ചവടത്തിനു വന്നവരും പല തരത്തിൽ മാറി മാറിപ്പറഞ്ഞതും. പക്ഷെ എല്ലാവരും പറഞ്ഞതൊന്നുമാത്രം. കാഷ്മീർ സപ്പറേറ്റിസ്റ്റ് നേതാവായ ഗീലാനിയുടെ ആസ്ഥാനം ആയ ലാൽ ചൗക്ക് ഒഴിവാക്കുക. ഓട്ടോക്കാരൻ നഗരത്തിന്റെ പ്രധാന വഴികളിലൂടെയെല്ലാം ചുറ്റിക്കറങ്ങി ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമായ വൃത്തിയുള്ളതും കഴിച്ചാൽ വയറു കേടുവരാത്തതും എന്നാൽ തദ്ദേശീയമായതുമായ ഒരു ഭക്ഷണശാലയിൽ നിന്നൊരു പാക്ക്ഡ് ഡിന്നർ തിരഞ്ഞ് നിറയെ തന്തൂരാദിദാഭകളുള്ള ചെറിയ ഗലികളിലേക്ക് നീങ്ങി. പക്ഷെ വിശപ്പിന്റെ വിളി വരാത്തതു കൊണ്ടാവാം ഒന്നുമങ്ങ് മനസ്സിൽ പിടിയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. തിരിച്ച് ഘാട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ഒരു ബേക്കറിയിൽ നിന്നും ആൽമണ്ട് കേക്കും ക്രോയ്സൻറ്സും പാക്ക് ചെയ്തു വാങ്ങി. ഹൗസ് ബോട്ടിലേയ്ക്ക് വിളിച്ചതും ശിക്കാരറെഡി. 


തിരിച്ചുള്ള ശിക്കാരയാത്രയിൽ അല്പം കറങ്ങാനുള്ള മൂഡുണ്ടെങ്കിൽ ആവാമെന്ന് തുഴയൻ. ഹൗസ് ബോട്ടിൽ പെട്ടന്ന് തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും ഒന്നും ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പരന്നു കിടക്കുന്ന ഡ’ലിലൂടെ ഇരുൾ പൂക്കും നേരം ചാരിക്കിടന്നൊരു യാത്ര. ഒരു ഡ്യുയറ്റൊക്കെ പാടിപ്പോകുന്ന അവസ്ഥ. മർസാർ തടാകത്തിൽ നിന്നും തെൽബൽ നല്ല വഴിയെത്തി നിറയുന്ന ജലം തടാകം കവിയുമ്പോൾ രണ്ടു റഗുലേറ്ററുകൾ വഴിതിരിച്ചുവിടുമാത്രെ. അതിരുകളിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കുഞ്ഞുമലകൾ. അതിനു പുറകിലായി എല്ലാം കാത്തു കൊണ്ട് തല നരച്ച മുതുക്കൻ പീർ പഞ്ചാൽ മലനിരകൾ. മുഗൾ ചക്രവർത്തി ജഹാംഗീറിന്റെ കാലത്തു നിർമ്മിച്ച മനോഹരമായ മുഗൾ ഗാർഡനുകളായ നിശാന്ത് ബാഗ്, ഷാലിമാർ ബാഗ്, ചശ്മെ ശാഹി എന്നിവ ഡലിന്റെ ചുറ്റിപ്പോകുന്ന 15 കി.മി പാതയരുലായി ഇപ്പോഴും അതിന്റെ പ്രതാപം നിലനിർത്തിപ്പോരുന്നു. ചിലയിടങ്ങളിൽ ആറുമീറ്റർ വരെ ആഴമുള്ള തടാകത്തിലെ വെള്ളം വൃത്തിയുള്ളതായിരുന്നു. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം ചിലപ്പോൾ മോട്ടോർ ബോട്ടുകൾ അപൂർവ്വമായി ഒന്നാ രണ്ടോ മാത്രമെ കണ്ടുള്ളു എന്നതാവാം. ഒഴുകി നടക്കുന്ന താമര വള്ളികൾ (ഫ്ലോട്ടിംഗ് ഗാർഡൻ ) മറ്റൊരു കൗതുകമാണ്. ഇന്നൊരിടത്ത് കണ്ടെന്നു കരുതി നാളെ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരിക്കില്ലെന്നതാണ് അതിന്റെ രസം. ജൂലായ് ഓഗസ്റ്റ് ആണത്രെ താമരകൾ പൂക്കും കാലം. ചില തണുപ്പുകാലത്ത് - 16 വരെ താഴുന്ന ജലോഷമാവിൽ തടാകം ഉറഞ്ഞു പോകുമത്രെ. ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി ഞങ്ങളുടെ ശിക്കാരയെ വന്നു കൗണ്ടർ ചെയ്ത കച്ചവട വഞ്ചികളായിരുന്നു മറ്റൊരു കൗതുകം . വെള്ളിയും, ജർമ്മൻ സിൽവറുമൊക്കെയായി ആഭരണങ്ങളും മരത്തിൽ കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയതും പൾപ്പ് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതുമായ കാഴ്ചവസ്തുക്കൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ഭക്ഷണ സാധനങ്ങൾ അങ്ങിനെ പലതും അരികിലൂടെ കടന്നുപ്പോയി. അവസാനം ഒരു തിക്കാ വാലയിൽ നിന്നും വാങ്ങിയ മട്ടൺ കബാബുമായി തിരിച്ച് ഹൗസ് ബോട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. 

കെയർടേക്കർ ചൂടാക്കിത്തന്ന ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കിടക്കും മുമ്പെ ഫ്ലോട്ടിംഗ് മാർക്കറ്റിനെപ്പറ്റി കെയർടേക്കറോട് ചോദിച്ചെങ്കിലും വലിയ താൽപര്യമില്ലായ്മ കാണിച്ചതും തണുപ്പിലേക്കുറക്കം മാറ്റി വെച്ച് പോകാനുള്ള സ്വതസിദ്ധമായ മടിയും കാരണം രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ സൂര്യനുദിച്ചിരുന്നു. കണ്ണു തിരുമ്മി ചെന്നപ്പോൾ നിറയെ പക്ഷികളുടെ ബഹളം. ചാഞ്ഞവെയിൽത്തളിരുകൾ തടാകത്തെ തൊട്ടു വിളിക്കുന്നു. അകലെ മലമുത്തശ്ശന്മാർ പതുക്കെ പുതപ്പു നീക്കിയുണരുന്നു. അതോ മടിച്ച് പുതപ്പ് മേലേക്ക് വലിച്ചിടുന്നവരുമുണ്ടോ! എന്തായാലും ആകെക്കൂടെനല്ല ഭംഗി. അങ്ങിനെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴുണ്ട് ഒരു വള്ളം പൂക്കൾ തുഴഞ്ഞു വരുന്നു. ക്രിസാന്തമവും ലില്ലിയും ജെർബറയും ഡാഫോഡൈലും ആമ്പലും താമരയും പിന്നെ പേരറിയാത്ത പലതും കുഞ്ഞുവള്ളം നിറയെ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നെന്ന് തേടിയെത്തുന്നു . പോരാത്തതിന് വിത്തുകളും . തടാകക്കരയിലെ വീടുകളിൽ നിന്നും കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ വിടാനും മാർക്കറ്റിൽ നിന്നും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കാനുമായി കളിയോടങ്ങൾ പോലുള്ള കുഞ്ഞു വള്ളങ്ങളിൽ സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും തുഴഞ്ഞു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. വള്ളച്ചാലിൽ പുലർച്ചെ .ത്തന്നെ നല്ല ട്രാഫിക്ക്. എട്ടു മണിക്ക് മുന്നെ ഗുൽമാർഗിലേക്കുള്ള അടുത്ത യാത്രക്കായി ഒരുങ്ങണമെന്ന അലാം കാൾ വന്നപ്പോൾ തിരിച്ചു മുറിയിൽ കേറി. എട്ടു മണിക്ക് പ്രാതൽ കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഒരു ശിക്കാരയാത്ര കൂടി. ഘാട്ടിന്നു പുറത്ത് സാജിതും മഖ്ബൂലും കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വുഡ്പ്പെക്കർ ന്യൂസിനു വേണ്ടി എഴുതിയത്
http://www.woodpeckernews.com/news.php?news_cat_id=9&news_id=4300

ഞായറാഴ്‌ച, മേയ് 10, 2015

കീര്‍ത്തിമുഖന്‍

 

 പണിതീരാത്ത വീടുകള്‍ക്കുമുന്നിലും മറ്റും ആകെയുള്ള തുറിച്ച വലിയ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നുപിടിച്ച്  തിന്മക്ക് കാവല്‍നില്‍ക്കുന്ന ഈ രൂപത്തെക്കാണുമ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ടിങ്ങിനെയൊരു രൂപം എന്ന്‍ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇത്തവണ ഖജുരാഹോ രതിശില്‍പങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും അവയെക്കാളൊക്കെ മനസ്സിനെ സ്പര്‍ശിച്ച ചില ശില്‍പങ്ങളുണ്ട്. അവയിലൊന്നാണിത്.

ചെറുതുംവലുതുമായ ഓരോ അമ്പലത്തിലും ഈ രൂപത്തിലുള്ള ശില്പങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.കീര്‍ത്തിമുഖ് എന്നാണത്രേ ഈ രൂപത്തിന്റെ പേര്.  എല്ലായിടങ്ങളില്‍ നിന്നും ഈ രൂപത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞുകേട്ടത് ഒരേ കാര്യവും. ഒരു പാവം സന്യാസിയായിരുന്നത്രെ കീര്‍ത്തിമുഖ്. വിശപ്പടക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലാതായപ്പോള്‍ സ്വന്തം ശരീരം ഭക്ഷിച്ചുതുടങ്ങിയ സന്യാസിയുടെ കണ്ണുമാത്രം ബാക്കിയായത്രേ. സഹതാപം തോന്നാന്‍ വേറേ വല്ല കാരണവും വേണോ...ആ സഹതാപം മനസ്സില്‍ കിടന്നതുകൊണ്ടാവാം കൂടുതലറിയാനായി നെറ്റില്‍ തപ്പിയത്. അപ്പോഴല്ലെ മുഴുവന്‍ പുകിലും അറിയുന്നത്.

അസുരരാജാവായ ജലന്ധരന്‍ ലോകത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും പിടിച്ചടക്കിയത്രേ. വിചാരിക്കുന്നതെല്ലാം കൈക്കലാക്കാമെന്ന തോന്നലുവന്നപ്പോ മൂപ്പര്‍ക്ക് ശിവന്‍റെ സുന്ദരിയായ ഭാര്യ പാര്‍വ്വതിയെ കിട്ടിയാല്‍ക്കൊള്ളാമെന്നായി. അതിനായി 'രാഹു' വിനെ ദല്ലാളായിവിട്ടു. (രാഹുവിന്റെ കഥയും നല്ല രസമുണ്ട്. രാഹുവിന് തലമാത്രമേയുള്ളൂ. അത് ചന്ദ്രനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ പിടിച്ചുവിഴുങ്ങും. ഇവിടെ ചന്ദ്രന്‍ പെണ്ണായിട്ടാണ് സങ്കല്‍പ്പം. രാഹുവിന് വയറില്ലാത്തതുകൊണ്ട് വിഴുങ്ങിയ ഉടനെ അപ്പുറത്തുകൂടെ ചന്ദ്രന്‍ രക്ഷപ്പെടും. അതാണത്രേ ചന്ദ്രഗ്രഹണം.) ശ്മശാനത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന ശിവനെക്കാള്‍ സര്‍വ്വൈശര്യങ്ങളുമുള്ള ജലന്ധരനാണ് പാര്‍വ്വതിക്ക് ചേര്‍ച്ചയെന്ന് രാഹു പറഞ്ഞതും ശിവന്‍ തൃക്കണ്ണ് തുറന്നു. അതില്‍ നിന്നും ആളുന്ന തീപോലെ ഒരു രൂപം പുറത്തുവന്നു. ഭീകരമായ ഒടുങ്ങാത്ത വിശപ്പായിരുന്നത്രെ അത്. ആ വിശപ്പും കൊണ്ട് അത് രാഹുവിന് പുറകെ ഓടുകയും രക്ഷയില്ലെന്നുകണ്ട് രാഹു ശിവന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ വീഴുകയും ശിവന്‍ മനസ്സ് മാറ്റുകയും വിശപ്പ് ആളിക്കത്തുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ ഇനിയെന്ത് എന്നായി വിശപ്പ്. പാവം തോന്നിയ ശിവന്‍ അതിനോടു അതിന്റെ തന്നെ വിരലുകള്‍ തിന്നുകൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞത്രേ. ശിവനല്ലേ പറഞ്ഞതല്ലെ , വിരലുകള്‍ തിന്നുതുടങ്ങിയ വിശപ്പ് തിന്നുതിന്നു രസംപിടിച്ച് കണ്ണൊഴിച്ചെല്ലാം തിന്നുതീര്‍ത്തെന്നും അതുകണ്ട് ശിവന്‍ ഉറക്കെച്ചിരിച്ചെന്നും അതിനെ കാളിദാസന്‍ ഹിമാലയഹാസമെന്ന് എഴുതിവെച്ചെന്നും 'ചരിത്രം'.  എന്തായാലും ആയാളാണ് ഇയാള്‍. തന്‍റെ ഏറ്റവും മഹത്തരമായ സൃഷ്ടിയായി ശിവന്‍ അതിനെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും അതിനെ കീര്‍ത്തിമുഖ എന്നു വിളിക്കുകയും തന്‍റെ വാതിലിന്നു മുകളില്‍ മരണമില്ലാത്തവനെന്ന് സ്ഥിരമായി കുടിയിരുത്തുകയും  ചെയ്തുവത്രെ. ആലയങ്ങളുടെ കാവല്‍ക്കാരന്‍, വനസ്പതി, മരങ്ങളുടെ ആത്മാവ്, വന്യതയുടെ രക്ഷകന്‍ പച്ചപ്പിന്റെ രാജാവ്, പച്ചമനുഷ്യന്‍ തുടങ്ങി പലപേരുകളില്‍ കീര്‍ത്തിമുഖ് ലോകം മുഴുവന്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നു

ബുധനാഴ്‌ച, മേയ് 15, 2013

മനോജ് ഷെര്‍പ്പയും മഞ്ഞ ഐ-ടെനും...


വഴി വല്ലാതെ മോശമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ വണ്ടികള്‍ പോകുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രമാണ് അതൊരു വഴിയാണെന്നു തോന്നിയിരുന്നത്. കുലുങ്ങികുലുങ്ങി ശരീരമാകെ വേദനയെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി. രണ്ടുദിവസമായി യാത്രകളെല്ലാം ചുകന്നുകലങ്ങി കുതിച്ചൊഴുകുന്ന തീസ്താ നദിയുടെ കരയിലൂടെ ഡാര്‍ജിലിങ്ങിലെ  ഇതുപോലുള്ള വഴികളിലൂടെതന്നെയായിരുന്നല്ലോ.  ഭരണം മാറി ഒരുവര്‍ഷമായിരുന്നില്ല. മുന്‍പ് മുപ്പതുകൊല്ലമായി  അവിടെ ഭരിച്ചവരോ അതുകഴിഞ്ഞു വന്നവരോ ഈ അവസ്ഥയില്‍ എന്തെങ്കിലും മാറ്റംവരുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ലെന്നത് പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ തന്നെ കാണാമായിരുന്നു. വളരെയധികം മഴപെയ്യുന്ന മലമ്പ്രദേശമായത്തിനാല്‍ തുടര്‍ച്ചയായ മണ്ണിടിച്ചിലുകളില്‍ കുടുങ്ങി യാത്രകള്‍ പാതിവഴിയില്‍ നിര്‍ത്തേണ്ടിവരുന്നത് നിത്യസംഭവമാണത്രേ.

 “ഞങ്ങള്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഗൂര്‍ഖാലാന്‍റ് വേണമെന്ന് പറയുന്നതെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ?”  മനോജ് ഷെര്‍പ്പ ഞങ്ങളുടെ ഡ്രൈവര്‍ ആയിരുന്നു.അവിടെ വളര്‍ന്ന് വലുതായവന്‍. ആ നാടിനെ അമ്മയെക്കാളേറെ സ്നേഹിക്കുന്നവന്‍. എന്നെങ്കിലും ഗൂര്‍ഖാലാന്‍റ് എന്ന സ്വപ്നം സത്യമാവുമെന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍. “ഏത് ഭരണം വന്നാലും ഞങ്ങളെ ചൂഷണം ചെയ്യുകയല്ലാതെ അവര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി നല്ലത്ഒന്നുംതന്നെ ചെയ്യുന്നില്ല. പിന്നെ ഞങ്ങളെന്തിന് ഇവര്‍ക്ക്  നികുതികൊടുക്കണം? സ്വന്തമായി ഒരു രാജ്യമുണ്ടാക്കി സുഖമായിജീവിക്കും”

കേരളവുമായി ഒരുപാട് സാമ്യമുള്ള  ഒരു ഭൂപ്രകൃതിയാണ് ഡാര്‍ജിലിങ്ങിലേത്. സസ്യങ്ങളും മണവും മറ്റും കേരളത്തെ ഓര്‍മ്മി പ്പിച്ചു. തണുപ്പ്കാലത്ത് മഞ്ഞുവീഴുമെന്നും ഭയങ്കര തണുപ്പാവുമെന്നും അവന്‍ പറഞ്ഞു. ഓരോ ചെറിയ ചെറിയ മലയിടകളും ഓരോ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളായിരുന്നു. ഉയരങ്ങളില്‍ നിന്നു പഞ്ഞിക്കെട്ടുപോലെ നുരച്ചുവരുന്ന മനോഹരങ്ങളായ കുഞ്ഞരുവികള്‍. ഞങ്ങള്‍ കൊട്ടേജ് ഇരുവശത്തുമുള്ള കുഞ്ഞ് വെള്ളപ്പാച്ചിലുകളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ മുങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു എപ്പോഴും. പലതരം ചെടികളും മരങ്ങളും പൂക്കളും കിളികളും നിറഞ്ഞ് മനോഹരമായിരുന്നു ആ സ്ഥലം. തെളിഞ്ഞ കാലാവസ്ഥയുള്ള ദിവസം  രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് നേരെ മുന്നില്‍ മഞ്ഞുപുതച്ച കന്‍ജന്‍ജംഗ  സുവര്‍ണ്ണ സ്വര്‍ഗ്ഗശോഭയോടെ തെളിയുമായിരുന്നു.

മനോജ് വളരെ നല്ല ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. വഴിയില്‍ കാണുന്ന മനുഷ്യരോടു മാത്രമല്ല പൂച്ചയോടും പട്ടിയോടും വരെ അയാള്‍ ഉറക്കെ തമാശകള്‍ പറഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആദ്യം ഇവരൊക്കെ അയാളുടെ പരിചയക്കാരാവുമെന്നാണ്  കരുതിയത്.  അല്ലെന്നു മനസ്സിലായപ്പോള്‍ കൌതുകംതോന്നി. ഈ തിരക്കുകള്‍ക്കിടയിലും ഒരു കുഞ്ഞിന്‍റെ മനസ്സുമായി എങ്ങിനെ ജീവിക്കാന്‍ കഴിയുന്നു എന്ന അത്ഭുതവും. എല്ലാവരും അതുപോലെ തിരിച്ചും പ്രതികരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു അവിടെ ഉള്ളവരെല്ലാം മനസ്സിലെപ്പോഴും സന്തോഷം കൊണ്ടുനടക്കുന്നവരാവുമെന്ന്.  അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ യാത്ര വളരെയധികം സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.

അയാളുടെ മുഖം പോലെതന്നെയാണ് അയാളുടെ മനസ്സുമെന്ന് വഴിയില്‍ നടന്ന ഒരു സംഭവം തെളിയിച്ചു. കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ കാര്‍ പോയി നിന്നത് ഒരു പിക്കപ്പിനെ മുഖാമുഖം നോക്കിയാണ്. പിറകിലൊരു വളവായതിനാല്‍ പിക്കപ്പ് പുറകിലേക്കെടുക്കാന്‍ നല്ലപോലെ ബുദ്ധിമുട്ടണം. സ്വഭാവികമായും ഞങ്ങളുടെ കാര്‍ ആണ് പുറകോട്ടു പോകേണ്ടത്. അവര്‍ പുറകോട്ടെടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുമുണ്ട്. മനോജാണെങ്കില്‍ ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലെന്ന മട്ടില്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കുറെനേരം പറഞ്ഞുമടുത്തപ്പോള്‍ അവര്‍ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി പുറകോട്ടെടുത്തു. ഞങ്ങള്‍ കടന്നു പോരുമ്പോള്‍ അവന്‍ ചെറിയ കുട്ടികളെപ്പോലെ  ഉറക്കെച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “മേം കഭീ പീച്ഛേ നഹി ഹഠ്ത്താ...” അതവന്‍റെ തീരുമാനമാണത്രേ. പിന്നേയും ഒന്നുരണ്ട് തവണ ഇതാവര്‍ത്തിച്ചു. ടെന്‍ഷന്‍ മുഴുവന്‍ ഞങ്ങളേറ്റെടുത്തു. മറ്റുവല്ല സ്ഥലങ്ങളുമായിരുന്നെങ്കില്‍ തല്ലാകുമായിരുന്നു.

അവന്‍റെ മഞ്ഞ I-10  കാര്‍ എത്രദൂരങ്ങളില്‍ നിന്നും തിരിച്ചറിയാമായിരുന്നു .   നാട്ടിലുള്ളവരെല്ലാം തമാശയാക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ഇത് തനിക്ക് ഇഷ്ടമായിട്ടു തിരഞ്ഞെടുത്ത നിറമാണെന്നവന്‍ ഇടക്കിടെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ സിറ്റിയില്‍ ആകെ ഒരു മഞ്ഞക്കാറെ ഉളളുവത്രെ . എവിടെയെങ്കിലും പാര്‍ക്ക് ചെയ്യുമ്പോള്‍ നിറം മഞ്ഞയായതുകൊണ്ട്  നിങ്ങള്‍ക്കു കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടെണ്ടി  വരില്ലെന്നവന്‍ പറയുമായിരുന്നു. കോംപ്ലക്സ് കൊണ്ടല്ലേ നീയിതു പറയുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോഴും അവന്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. മഞ്ഞ ഐശര്യത്തിന്‍റെയും സന്തോഷത്തിന്‍റെയും നിറമാണെന്ന പരസ്യവാചകം ഞാന്‍ അവന്നുമുന്നില്‍  എടുത്തുനിരത്തി. അവന് പാവം സന്തോഷമായിക്കാണും.

പഴയ മൊണാസ്ട്രികള്‍, പീസ്പഗോഡാ, വെള്ളച്ചാട്ടം, മൌണ്ടനീയറിങ് ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് , ഹിമാലയന്‍ റെയില്‍വേ, നേപ്പാളീ മാര്‍ക്കറ്റ് , ചായത്തോട്ടങ്ങള്‍ ,തടാകം എന്നിങ്ങിനെ പലയിടങ്ങളും  കാണാനുണ്ടെങ്കിലും മൊണാസ്ട്രികള്‍ മാത്രമായിരുന്നു കുറച്ചെങ്കിലും കൌതുകം തോന്നിയത്. ആകാശം മുട്ടിനില്ക്കുന്ന ഭീമാകാരങ്ങളായ സെഡാര്‍ മരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരുറുമ്പിനെപ്പോലെ നമ്മള്‍ ചെറുതാവുന്നു.

ചായത്തോട്ടങ്ങളെല്ലാം തന്നെ ജൈവകൃഷിരീതിയിലാണ്.  കേരളത്തിലെ എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ പ്രശ്നങ്ങളെപ്പറ്റിയും ആയിടെ വായിച്ച ചില ലേഖനങ്ങളെപ്പറ്റിയും അറിയാതെ വായില്‍ നിന്നു വീണു. അതോടെ അവനും പറയാന്‍ തുടങ്ങി. നല്ല തണുപ്പുകാലത്ത് ടൂറിസ്റ്റുകള്‍ കുറയുന്ന കാലത്ത് അവന്‍ ഒരു എന്‍.ജി‌. ഓ. യില്‍ ജോലിചെയ്യുന്നുണ്ടത്രേ. ജൈവകൃഷിയെപ്പറ്റി കൃഷിക്കാരെ ബോധവത്ക്കരിക്കുകയാണ് ആ സമയമത്രയും അവന്‍റെ ജോലി.  ആ യാത്രയിലുടനീളം ഭാരതം മുഴുവന്‍ ജൈവകൃഷി നടപ്പിലാക്കേണ്ടതിന്‍റെ ആവശ്യകതയെപ്പറ്റി മാത്രമായിരുന്നു പിന്നെ അവന്‍ സംസാരിച്ചത്. വളരെ സന്തോഷവും അത്ഭുതവും തോന്നി.

തിരിച്ച് താഴ്വാരത്തില്‍  ബാഗ്ദോഗ്രയിലെ എയര്‍പോര്‍ട്ട്റോഡിന്‍റെ അവസ്ഥ അതിലും പരിതാപകാരം ആയിരുന്നു.   ട്രക്കുകളും മറ്റും ആക്സിലൊടിഞ്ഞും  ടയര്‍ പഞ്ചറായും നടുറോഡില്‍ കിടക്കുന്നു. ഒരു കുഴിയില്‍ നിന്നും അടുത്ത കുഴിയിലേക്ക് അടിതട്ടാതെ ചാടാന്‍ കാറുകള്‍ കുതിരവട്ടം പപ്പുവിനെപ്പോലെ കഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. നമ്മുടെ തൃശ്ശൂര്‍ പാലക്കാട് ഹൈവേയൊക്കെ എത്ര ഭേദം. ബംഗാളിലെ പേരുകേട്ട ഒരു സുഖവാസസ്ഥലത്തിന്‍റെയും നഗരത്തിന്‍റെയും കാര്യമാണ് പറഞ്ഞത്. സ്ഥിതി കൂടുതല്‍ മോശമായിട്ടുണ്ടാവുമെന്നല്ലാതെ നന്നാവുമെന്ന പ്രതീക്ഷയൊന്നും അവിടെ ആര്‍ക്കുമില്ല. ആവശ്യത്തിന് യാത്രസൌകര്യങ്ങളില്ല. ബസ് സര്‍വ്വീസ്  ഇല്ലതന്നെ.  യാത്രക്കായി പാവപ്പെട്ടവര്‍ പോലും ടാക്സിയെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.  മടുത്തിട്ടാണ് മറ്റൊരുകൂട്ടരെ ഭരണമേല്‍പ്പി ച്ചതെന്നവര്‍ പറയുന്നു . എന്നിട്ടെന്തുണ്ടായി എന്ന ചോദ്യത്തിന് മുന്നില്‍ ഉത്തരം കിട്ടാതെ....

മനോജ്

ഒരു കരടിക്കുട്ടന്‍

കന്‍ജന്‍ജംഗ

ഘൂം മൊണാസ്ട്രി.

ആതന്‍...

മരമേ....

കോട്ടേജിലേക്കുള്ള വഴി

കോട്ടേജില്‍ നിന്നുള്ള കാഴ്ച

മറ്റൊരു വഴി

പച്ചയായ പ്രകൃതി....

ശനിയാഴ്‌ച, നവംബർ 17, 2012

ധീരസമീരേ യമുനാതീരെ......!




ഇത് യമുന. നിത്യേനയെന്നോണം നമ്മള്‍ ഒഴിച്ചുകൊടുക്കുന്ന വിഷം ഒരു പരാതിയുമില്ലാതെ ഏറ്റുവാങ്ങി നുരഞ്ഞു പതഞ്ഞു നമ്മുടെ രാജ്യതലസ്ഥാനത്ത് നീണ്ടു നിവര്‍ന്ന് കിടന്ന്‍ എല്ലാവരാലും അവഗണിക്കപ്പെട്ട് അന്ത്യശ്വാസം വലിക്കുന്ന, ഇന്നും ഒരുപാട് കഥകളിലൂടെ കവിതകളിലൂടെ പാട്ടുകളിലൂടെ നമ്മെ ആനന്ദിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരു പാവം നദി.



പുഴകളെ അമ്മയെന്നും ദേവിയെന്നും ശക്തിയെന്നുമൊക്കെ വിളിച്ച് നമ്മള്‍ ആരാധിച്ചിരുന്നു. ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു .    നമ്മെ ഇവിടംവരെയെത്തിച്ച നമ്മുടെ യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ നമ്മള്‍ ഓരോതവണയും നമ്മളിലേക്കുള്ള പടവുകള്‍ കയറിയത് പല നദിക്കരകളിലായി നമ്മള്‍ ഉയിര്‍ത്തെടുത്ത നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ ചുവടുപിടിച്ചാണ്. ഒരു ആത്മ വിശ്വാസത്തിലുപരിയായി നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷമായോ പരോക്ഷമായോ ഏതെങ്കിലും വിധത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ കഴിയാത്ത നമ്മുടെതന്നെ സൃഷ്ടിയായ കല്ലോമരമോ കൊണ്ടുള്ള വിഗ്രഹങ്ങളോടുള്ള ആരാധനയേക്കാള്‍ എന്തുകൊണ്ടും പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്നതാണ് പഞ്ചഭൂതങ്ങളായ ഭൂമി, ജലം, വായു, അഗ്നി, ആകാശം എന്നിവയോടുള്ള , അതായത് നമ്മുടെ നിത്യമായജീവിതത്തില്‍ അത്യാവശ്യമായ നേരിട്ടനുഭവിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഇത്തരം അനുഗ്രഹശക്തികളോടുള്ള ആരാധന.

പ്രാകൃതമായ രീതിയില്‍ ഇന്നു നമ്മള്‍ അമ്മയായ പ്രകൃതിയെ കയ്യേറ്റം ചെയ്യുന്നു. കാടുകള്‍ വെട്ടിത്തെളിച്ചും മണലൂറ്റിയും മണ്ണുവാരിയും ഒരു തിരിച്ചുവെയ്ക്കലിന് വകയില്ലാത്തവിധം നമ്മള്‍ ഭൂമിയെ കൊള്ളയടിക്കുന്നു. മഴയുടെ നാടായിരുന്ന കേരളത്തിലിപ്പോള്‍ മഴ എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല്‍ വരുന്ന വിരുന്ന്കാരിയാണ് . നമ്മുടേതെന്ന് നമ്മള്‍ അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന തിരുവാതിര ഞാറ്റുവേല എന്നോ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. എന്‍റെകുട്ടിക്കാലത്ത് ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്ന ഭാരതപ്പുഴയും ഇന്ന്‍ എന്റെ കുട്ടികള്‍ കാണുന്ന ഭാരതപ്പുഴയും തമ്മിലുള്ള അന്തരം കാണുമ്പോള്‍ അവരുടെ കുട്ടികള്‍ക്കൊ പേരക്കുട്ടികള്‍ക്കൊ സാങ്കല്പിക നദിയായ സരസ്വതിയെപ്പോലെ ഇവിടെയൊരു നദിയുണ്ടായിരുന്നു എന്നു കാട്ടിക്കൊടുക്കേണ്ടിവരും. അന്നീ ബാക്കിയായ മണല്‍ത്തരികള്‍പോലുമുണ്ടാവില്ല അടയാളം കാട്ടാന്‍.അവസാനത്തെ തരിപോലും നമ്മളെടുത്ത് വിറ്റിട്ടുണ്ടാവും. നമ്മള്‍ കുടിച്ചുവളര്‍ന്ന അമ്മയുടെ മുലകള്‍ നമ്മള്‍ തന്നെ വെട്ടിമുറിച്ച് ചന്തയില്‍ വിലപേശുന്നുണ്ടാവും.

ഇത്രയും എന്നെക്കൊണ്ടെഴുതിച്ചത് യമുനയാണ് .

നമ്മള്‍ കഥകളില്‍ കാദംബരിയായി പാട്ടുകളില്‍ കാവ്യകല്ലോലിനിയായി നമ്മെ പുളകം കൊള്ളിച്ച യമുന. രാധയോടും കൃഷ്ണനോടുമൊപ്പം യമുനാനദിക്കരയില്‍ നൃത്തം വെക്കാതെ ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞും വലുതായിരുന്നില്ല. ആ യമുനയാണ് ഇന്നു കാളിന്ദീകുഞ്ചില്‍ എന്‍റെമുന്നില്‍ നുരച്ചുപതഞ്ഞത് ! ശ്വാസവായുവിനായി പിടഞ്ഞത്. ഞങ്ങള്‍ ഡല്‍ഹിക്കാര്‍ക്ക് ഇത് പതിവുകാഴ്ചയാണ്‍. ഇടക്കിടക്ക് പൊടിതട്ടിയെടുക്കുന്ന 'സേവ് യമുന' കാംപെയ്നുകളും സേവനവാരങ്ങളും ശ്രമദാനങ്ങളും വെറും പ്രഹസനങ്ങളോ ആളുകള്‍ക്ക് പേരെടുക്കാനോ പണംപിടുങ്ങാനോ ഉള്ള കുറുക്കുവഴികളോ മാത്രമായി എങ്ങുമെത്താതെ അവസാനിക്കുന്നു.

മഞ്ഞുമൂടിയ യൂറോപ്യന്‍നദികളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഈ ധവളത മുഴുവന്‍ എതൊക്കെയോ ഫാക്ടറികളില്‍ നിന്നും പുറത്തുവിട്ട രാസമാലിന്യങ്ങള്‍ പതഞ്ഞുപൊന്തിയതിന്‍റെ ഫലമാണ്‍. ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി ഏതോ കര്‍മ്മം ചെയ്യാന്‍ വന്നവര്‍ ആ നുര വകഞ്ഞുമാറ്റി അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കറുത്ത ജലത്തില്‍ മുങ്ങിക്കുളിക്കുന്നുണ്ട്. ഇറങ്ങാന്‍ മടിക്കുന്നവര്‍ കറുത്ത വെള്ളം പാത്രങ്ങളില്‍ കോരിയെടുത്ത് തലവഴി ഒഴിക്കുന്നുമുണ്ട്.

മെര്‍ക്കുറിയും അമോണിയയും അളവിലും ഒരുപാട് മടങ്ങ് കൂടിയതിനാല്‍ ഇതില്‍ നിന്നു പിടിച്ച മത്സ്യങ്ങള്‍ ആഹാരമാക്കാന്‍ എല്ലാവര്ക്കും ഭയമാണ്‍. ഇവിടെയെനിക്ക് ഗൂഗ്ള്‍ തപ്പി കണക്കുകള്‍ എടുത്തുനിരത്തി പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേര്‍ക്കാം. ഇല്ല...... ഇത് രണ്ടു കണ്ണുകള്‍ പറഞ്ഞുകേട്ട കഥ മനസ്സ് നിങ്ങളുടെ മുന്നിലെത്തിച്ചതു മാത്രമാണ്‍. ഞാന്‍ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ എന്നും നിറച്ചുവെക്കുന്ന ഇത്തിരിവെള്ളം തീര്‍ന്നാല്‍ അക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന പ്രാവുകള്‍ , അതില്‍ തുടിച്ചുകുളിക്കുന്ന മൈനകള്‍ , മുങ്ങിനിവരുമ്പോള്‍ ഉറക്കെ പാട്ടുപാടി സന്തോഷമറിയിക്കുന്ന ബുള്‍ബുള്‍ ഇവരെല്ലാം നമുക്ക് നല്‍കുന്ന സന്ദേശം വലുതാണ്‍. പുറത്തു പരന്നു കിടക്കുന്ന വെള്ളമത്രയും ഉപയോഗ്യശൂന്യം ആണ് എന്നതുതന്നെ. വരുംതലമുറയുടെ ഭാവി ഭദ്രമാക്കാനെന്ന് നമ്മള്‍ പണമുണ്ടാകാന്‍ നെട്ടോട്ടമോടുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കാക്കായി കരുതിവെക്കുന്നത് ഇതൊക്കെയാണെന്ന് ഓര്‍ത്താല്‍ , അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പ്രകൃതിയോടുള്ള സമീപനത്തില്‍ ഏതെങ്കിലും വിധത്തില്‍ ചെറുതായെങ്കിലുംഒരു മാറ്റം വന്നാല്‍ അത്രയെങ്കിലുമായല്ലോ.

തിങ്കളാഴ്‌ച, മേയ് 28, 2012

കാവേരി.....






ഇദ്താന്‍കാവേരി......

ഇത്!

ആമാം. കാവേരി റിവര്‍ കേട്ടിരിക്കീങ്കളാ...?

നിസര്‍ഗധാമയിലേക്ക് നീളുന്ന  തൂക്കുപാലനടിയിലൂടെയൊഴുകുന്ന കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള അഴുക്കുവെള്ളം. ഇരുകരയിലും ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ തിരക്ക്. പുഴയില്‍ തട്ടിയും മുട്ടിയും നിറയെ ബോട്ടുകള്‍ . ഈ ഇത്തിരി വെള്ളത്തിലുള്ള ബോട്ടിങ്ങിനു 
എന്തുരസമാണോ ആവോ! വരണ്ടുണങ്ങിയ  സ്ഥലം ... വിശന്നു വലഞ്ഞ മാനുകള്‍ . മാനുകളുടെ ദയനീയത കണ്ടിട്ടോ എന്തോ മുന്നിലെ കുരുന്നുവെള്ളരിക്ക വില്‍ക്കുന്ന കടയില്‍ നല്ല തിരക്ക്...... വേണമെങ്കില്‍ കൊമ്പൊടിഞ്ഞ ആനപ്പുറത്തൊരു സവാരിയും തരപ്പെടുത്താം. തിരക്കിട്ടു പുറത്തേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ കാവേരിയുടേതെന്ന് ആകെ തോന്നിച്ചത് താഴെ വെള്ളത്തില്‍ പുളച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വലിയ മീനുകള്‍ മാത്രം.

വരള്‍ച്ചയില്‍ നനവായ് പടരുന്ന, മുറിവുകളില്‍ തണവായ് പുരളുന്ന, നിനവുകളില്‍ കനവായ് നിറയുന്ന , വൃഷ്ടികളില്‍ വൃദ്ധിയായി പെരുകുന്ന....

" അമ്മ ... അത് നീങ്ക ശൊല്‍വത് വന്ത് അമ്മ കാവേരിയെപ്പറ്റിതാന്‍ ..... ഇത്കുട്ടിക്കാവേരി."

ദാവിണിയണിഞ്ഞ് കനകാമ്പരം ചൂടി നാണം കുണുങ്ങിയൊഴുകുന്ന കറുത്തുമെല്ലിച്ചനാടന്‍ തമിള്‍ പെണ്‍കൊടി....... ഇനിയവള്‍ പെരിശാ പുടവചുറ്റണം ... പെണ്ണാവണം.... മഞ്ഞള്‍ച്ചരടില്‍ കോര്‍ത്ത് താലികെട്ടണം.. മാതൃത്വമറിയണം... നോവുകളില്‍ ചുരത്താന്‍ പഠിക്കണം...... കാലുഷ്യത്തില്‍ കലങ്ങാതെ ഒഴുകാന്‍ പഠിക്കണം.... അങ്ങിനെ വളര്‍ന്ന് വളര്‍ന്ന് അമ്മക്കാവേരിയായി നിറയാന്‍ പഠിക്കണം.

തൃവേണിസംഗമം ......

കനൈക , കാവേരി പിന്നെയൊരു കഥകളിലുറങ്ങുന്ന നദിയായ സുജ്യോതിയും.

"ഇത് കാവേരി..."


നാട്ടില്‍ വീടിന്റെ വടക്കുപുറത്തുകൂടിയൊഴുകുന്ന തോടിനെക്കാള്‍ ചെറിയൊരു നീരൊഴുക്ക്.

"ഇതോ!"

"
ആമാംമ്മ ..... അന്ത മലയിലേ ഉത്ഭവിച്ച് ഇങ്കൈ ഇന്ത ഇരണ്ടു നദികളുമായി ചേര്‍ന്ന്‍ പെരിസായി ഒഴുകിയിട്ടേയിരിക്കും. "

"ഇങ്കേ കാവേരി ദേവിതാനെ.... സെരിപ്പ് പോട്ടുക്കൂടാത്....." 


 ആല്‍മരച്ചോട്ടില്‍ പത്മാസനത്തില്‍ ഇരുന്നൊരു വൃദ്ധന്‍ സംഗമത്തില്‍ ഇറങ്ങുന്നവരെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി ക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു..  കയ്യിലെടുത്ത വെള്ളത്തിന്  കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളുടെ നൈര്‍മ്മല്യം. കുട്ടിയുടുപ്പിട്ട് കാലില്‍ നേര്‍ത്ത വെള്ളിക്കൊലുസണിഞ്ഞ് മലയോടിയിറങ്ങി ഭാഗമണ്ഡലേശ്വര ദര്‍ശനത്തിനെത്തിയ കുഞ്ഞുപെണ്‍കുട്ടി.

"കാവേരിയുടെ ഐതിഹ്യം അറിയ്വോ"
 
  
ഭാഗമണ്ഡലേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നാലമ്പലത്തിനുള്ളില്‍ ഇങ്ങോട്ട് വന്നു പരിചയപ്പെട്ട നമ്പീശന്‍ കഥ പറയാനുള്ള മൂഡിലായിരുന്നു...

"ഇംഗ്ലീഷ് താന്‍ ജാസ്തി തെരിയും. അതിലേ സൊല്ലട്ടുമാ?" ബൈഹാര്‍ട്ട് പഠിച്ചതു ചൊല്ലിക്കേള്‍പ്പിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ ഉത്സാഹം പോലെ അദ്ദേഹത്തില്‍ നിന്നും സ്കന്ദപുരാണം  ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങി.


വടക്ക് കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഭംഗിയായി നടന്നിരുന്ന ഒരുകാലത്ത് തെക്ക് അസുരന്‍മാര്‍ ശക്തിപ്രാപിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ സന്തുലനം നഷ്ടപ്പെട്ടത്രേ.അതറിഞ്ഞ ദേവേന്ദ്രന്‍ തന്റെ വിശ്വസ്തനായ അഗസ്ത്യമുനിയെ തെക്കോട്ടയക്കുന്നു.

"നല്ലൊരു പൊളിടീഷ്യനായിരുന്നല്ലേ ദേവേന്ദ്രന്‍" എന്നു പുറത്തുചാടിയ വികട സരസ്വതിയെ പുണ്യഗ്രന്ഥങ്ങളെ കളിയാക്കരുതെന്ന് ശാസിച്ച് വിലക്കുന്നു നമ്പീശന്‍.


എന്തായാലും തെക്കുദേശത്തെത്തിയ അഗസ്ത്യമുനിക്ക് കവേരമഹര്‍ഷിക്ക്  വളരെ കാലത്തെ തപസ്സിനും പ്രാര്‍ത്ഥനക്കും ശേഷം ലഭിച്ച പുത്രിയായ കാവേരിയോട് പ്രണയം ജനിക്കുന്നു.  ബ്രഹ്മാംശം ഉള്‍ക്കൊണ്ട കാവേരിക്കാണെങ്കില്‍ തന്റെ ജന്മം ലോകനന്മക്കായി സമര്‍പ്പിക്കാനായിരുന്നത്രെ ഇഷ്ടം. വളരെ പ്രലോഭനങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം തന്നെ ഒരിയ്ക്കലും പിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കരുതെന്ന ഉറപ്പില്‍ കാവേരി അഗസ്ത്യമുനിയുടെ ഭാര്യയാവുന്നു. സത്യം പാലിക്കാന്‍ ഒരു കമണ്ഡലുവില്‍ അടച്ചു കാവേരിയെ കൂടെ കൊണ്ടുനടന്ന മുനി ഒരു ദിവസം ശിഷ്യഗണങ്ങളുമായുള്ള സംവാദത്തില്‍ മുഴുകി  തിരിച്ചെത്താന്‍ വൈകുന്നു. കാത്തിരുന്ന് മടുത്ത കാവേരി കമണ്ഡലുവില്‍നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങിയത്രേ. ഇതുകണ്ട് അഗസ്ത്യന്‍ പിടിക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ഭൂമിക്കടിയിലേക്ക് ഊര്‍ന്നിറങ്ങി സംഗമത്തിനടുത്ത് വന്ന്‍ പൊന്തിയെന്നാണ് കഥ. ഇതല്ലാതെ വേറെയും ചില കഥകള്‍  കൂടികേട്ടു.
ഗൂഗിളില്‍ നിന്നും കട്ടത്.

ഓരോ തവണ പിടിക്കാനായി അടുത്തെത്തുമ്പോഴും ദിശമാറിയൊഴുകിയ
കാവേരിയുടെ ഓര്‍മ്മക്കാണത്രേ കുടകുസ്ത്രീകള്‍ സാരി പ്രത്യേകരീതിയില്‍ ഉടുക്കുന്നത്. ഒടുവില്‍ തന്നെ ലോകനന്മക്കായി പോകാന്‍ അനുവദിക്കണമെന്നും കൊല്ലത്തിലൊരിക്കല്‍ എല്ലാവരേയും കാണാന്‍ തിരിച്ചെത്തിക്കൊള്ളാമെന്നും  പറഞ്ഞ് കാവേരി പുഴയായൊഴുകിയെന്നാണ് നാട്ടുഭാഷ്യം. എല്ലാ വര്‍ഷവും തുലാമാസം ഒന്നിന് തുലാസംക്രമണ വേളയില്‍ കാവേരി സംഗമസ്ഥലത്ത് തിളച്ചുപൊന്തി വരുമത്രേ.


ഗൂഗിളില്‍ നിന്നും കട്ടത്..
അഞ്ഞൂറുകൊല്ലം പഴക്കം പറഞ്ഞ ക്ഷേത്രത്തിലെ അമ്പതുകൊല്ലം മാത്രം പഴക്കം തോന്നിക്കുന്ന ശില്പങ്ങളില്‍ ചിലത് അപൂര്‍വ്വസുന്ദരങ്ങള്‍ . കല്ലില്‍കൊത്തിയ താരകാസുരന്റെ ജനനവും (ഒരുകാല്‍ കുതിരപ്പുറത്തും മറ്റേക്കാല്‍ ആനപ്പുറത്തുമായി നില്‍ക്കുന്ന സുരേശയുടെ പ്രസവം) അഷ്ടഗണപതിയുടെ ദാരുശില്‍പവും മനസ്സില്‍ നിന്നും മായാതെയിപ്പോഴും...... ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഫോട്ടോയെടുക്കല്‍ നിഷിദ്ധമാണ്‍.

അര്‍ഘ്യം സമര്‍പ്പയാമി.......

ഓം ദ്യൌ  ശാന്തി അന്തരീക്ഷ:
ശാന്തി: പൃഥ്വീ
ശാന്തിരാപ:
ശാന്തി: ഔഷധയ:
ശാന്തി: വനസ്പതയ:
ശാന്തി വിശ്വേദേവാ........

ഓം ശാന്തി ...ശാന്തി... ശാന്തി


ഗൂഗിളില്‍ നിന്നും കട്ടത്.

ഒരു ചതുരശ്രയടി കല്‍ത്തളത്തില്‍ നവജാത ശിശുവായി കൈകാലിട്ടടിച്ച് മലര്‍ന്നുകിടന്നു കരയുന്നു തലക്കാവേരി....

ഒഴുകിനിറയാന്‍ വനികള്‍ സ്വപ്നം കണ്ട് .......മുറിവുകളില്‍ , വരള്‍ച്ചകളില്‍ , കനവുകളില്‍ , നോവുകളില്‍, നാലുചുമരുകള്‍ ഭേദിച്ച്  സാന്ത്വനമായി  നിറയാന്‍ മോഹിച്ച് 


........അന്തരീക്ഷത്തില്‍ പടര്‍ന്ന് നിറയുന്നു ആ കരച്ചില്‍ . കൈകാലിട്ടടിച്ച് ഹൃദയം പൊട്ടുമാറ് ....

എവിടെയോ മാറിടം കനക്കുന്നു.

' DON'T TOUCH THE HOLY WATER'

നെഞ്ചിലൂറിയ പാല്‍  ചോരയായി കണ്ണില്‍ നിറയുന്നു...

"yes mam, this is the origin of Cauvery."

"How can you say that?"

"അപ്പടിത്താന്‍ ശൊല്ലിവെച്ചിരുക്ക്മ്മാ....  ഇങ്കെ ഉത്ഭവിച്ച്   ഇന്തമണ്ണിലൂടെ  ഇതേ തണ്ണീതാന്‍ കീളേ കാവേരിയില്‍ വന്ത് നിറയത്. "

"ഇന്തമാതിരി സിമന്‍റ് തൊട്ടിയിലേ ഊറ്റിവച്ചിര്ക്കറ  തണ്ണിയാ...... "

"അമ്മാ അപ്പടിയൊന്നും ശൊല്ലിക്കൂടാത്.....നീങ്ക വരണം തുളാസംക്രമദിനം കീളെ കാവേരിയില്‍ ഇന്ത തണ്ണിവന്ത് ഗുളുഗുളാന്നു പൊങ്ങിവരത് കണ്ണാലെ പാക്കണം.... അപ്പൊത്താന്‍ തെരിയും."

മലയിറങ്ങിവരുമ്പോള്‍ കണ്ടു, സന്തോഷം തരുന്ന ഒരു കാഴ്ച്ച.സീമന്‍റുതൊട്ടിയില്‍ 
നിന്നു  രക്ഷപ്പെട്ട് മലയിറമ്പുകളിലൂടെ പതുങ്ങി ഒലിച്ചിറങ്ങി പിച്ചവെക്കാന്‍ പഠിക്കുന്ന തലക്കാവേരിയിലെ കുഞ്ഞുവെള്ളക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ .....ചുറ്റിലും നിറഞ്ഞുകാണുന്ന  മലകളില്‍നിന്നെല്ലാം ഇതുപോലെ കാവേരിയിലേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നുണ്ടാവും ഏതൊക്കെയോ ബന്ധനങ്ങളില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടിറങ്ങിയ തലക്കാവേരിക്കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ . 




 
ഓം സര്‍വേശാം  സ്വസ്തിര്‍ ഭവതു
സര്‍വേശാം ശാന്തിര്‍ ഭവതു
സര്‍വേശാം പൂര്‍ണ്ണം  ഭവതു
സര്‍വേശാം മഗളം  ഭവതു
ഓം ശാന്തി ശാന്തി ശാന്തി....

തിങ്കളാഴ്‌ച, മാർച്ച് 26, 2012

അജന്താ ഗുഹകളിലൂടെ.....


പണ്ട് അതായത് ഏകദേശം ഇരുനൂറുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് കൃത്യമായ് പറഞ്ഞാല്‍ 1819ല്‍ കടുവയെ വേട്ടയാടാന്‍ പോയ ഒരു ഇംഗ്ലീഷുപട്ടാളക്കാരനാണ് കാലങ്ങളായി നമുക്കജ്ഞാതമായി മറഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ഒരുകാലത്തെ ഭാരതസംസ്കാരത്തിന്റെ നിര്‍ഭരതയിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശിയ  അജന്താഗുഹയിലേക്കുള്ള വഴികാട്ടിയത്. ജോണ്സ്മിത്ത് എന്ന മദ്രാസ് ആര്‍മി ക്യാപ്റ്റന്‍ തന്റെ പേര്‍ അവിടത്തെ ഒരു തൂണില്‍ കോറിവരച്ചത് ഇപ്പോഴും മായാതെ നിലനില്‍ക്കുന്നു.

ബോംബെയില്‍ നിന്നും മുന്നൂറു കിലോമീറ്ററും ഔറംഗാബാദില്‍ നിന്നും നൂറുകിലോമീറ്ററും ദൂരെയായി ഡക്കാണ്‍ പീഠഭൂമിയുടെ ഉയരങ്ങളില്‍ ദുര്‍ഘടമായിത്തന്നെയാണ് അജന്താഗുഹകള്‍ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഗുഹയുടെ താഴെവരെ വാഹന സൌകര്യമുണ്ടെന്നത്  യാത്ര എളുപ്പമാക്കുന്നു. അവിടെനിന്നും കുത്തനെയുള്ള കയറ്റമാണ്. കയറാന്‍ വിഷമമുള്ളവരുണ്ടെങ്കില്‍ അതിന്നും വഴിയുണ്ട്. നിങ്ങളെ ചുമലിലേറ്റി മുകളിലെത്തിക്കാന്‍ തെയ്യാറായി പല്ലക്കുകള്‍ നിരന്നു നില്‍ക്കു ന്നുണ്ട്.
   
കയറ്റത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ എങ്ങിനെയാണെന്നോ എവിടെയാണെന്നോ ഒരുസൂചനപോലും തരാതെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഗുഹകള്‍ പകുതി മലകയറിയെത്തുമ്പോള്‍ നമ്മെ സ്തബ്ധരാക്കി  പൊടുന്നനെ പ്രത്യക്ഷമാവുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പെട്ടന്നുള്ള ഈ പുറക്കാഴ്ച്ചയില്‍ നമ്മള്‍ എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു ആത്മഹര്‍ഷത്തില്‍ പെട്ടുപോകുന്നു. വളരെ ഉയരത്തില്‍ കുതിരലാടത്തിന്റെ ആകൃതിയില്‍ കുത്തനെ തലയുയര്‍ത്തിനില്‍ക്കുന്ന പാറകളില്‍ മുപ്പത് ഗുഹകള്‍ . അവയെ തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നീങ്ങുന്ന നടവഴിയില്‍ കയറ്റങ്ങളിലും

ഇറക്കങ്ങളിലും പാറക്കല്ലുകള്‍ വെട്ടിയൊരുക്കി പടികളായി രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അവിടെനിന്നും എത്രയോ താഴെ, നോക്കുമ്പോള്‍ കാലുകളെ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുന്ന ആഴങ്ങളില്‍ പി.ടി. അബ്ദുറഹ്മാന്റെ  ‘ഇവിടെയൊരു പുഴയുണ്ടായിരുന്നു’ എന്ന കവിതയെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ച്  ഒരു വരള്‍ച. ഇത്രയും കോരിത്തരിപ്പിച്ച വെറും പുറംകാഴ്ച്ച. ഒന്നാമത്തെ ഗുഹയില്‍ന്നിന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ മുപ്പതാമത്തെ ഗുഹയിലേക്ക് പലനിറങ്ങളിലുള്ള കുഞ്ഞനുറുമ്പുകള്‍ കയറിയിറങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളും ആ ഒരു പരിണാമത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ.....

ബി.സി. രണ്ടാംശതകത്തില്‍ ഭരണത്തിലിരുന്ന സത്വാഹന രാജവംശത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളെന്ന് കുഴിച്ചെടുത്തിട്ടുള്ള മണ്‍പാത്രങ്ങളില്‍നിന്നാണ് ഈ താഴവാരത്തിലെ വാഘോര നദിയുടെ കരയില്‍ പരന്നുകിടന്നിരുന്ന ഈ കലാഗ്രാമത്തിന്റെ പേര്‍ ‘അജന്ത ‘ എന്നായിരുന്നെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത്. ‘വാഘോര’യെന്നാല്‍ മറാഠിയില്‍ കടുവയെന്നാണ് അര്‍ത്ഥം . അവിടങ്ങളില്‍ ധാരാളമായുണ്ടായിരുന്ന കടുവകളില്‍നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനാവണം വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ സഹിച്ചു ഇത്രയും ഉയരങ്ങളില്‍ ഈ ഗുഹകള്‍ കൊത്തിയെടുത്തത്. കര്‍ണ്ണാടക ഭരിച്ചിരുന്ന ‘കൃഷ്ണദേവരായര്‍ ’ അടക്കം പല രാജാക്കന്മാരുടേയും സാമ്പത്തിക സഹായത്തോടെയാണ് ഇവിടെ ഈ കലാഗ്രാമം നിലനിന്നിരുന്നത്.

കൊത്തിയെടുത്തത് എന്നുപറഞ്ഞതുകൊണ്ട്തന്നെ ഗുഹകള്‍ പ്രകൃതീദത്തമായിരുന്നില്ല്ലെന്നു മനസ്സിലായിരിക്കുമല്ലോ. ചെങ്കുത്തായ പാറകളുടെ മുകളില്‍ നിന്നും കയറില്‍ തൂങ്ങിയിറങ്ങി
അന്ന് ലഭ്യമായിരുന്ന തുച്ഛമായ ആയുധങ്ങളുപയോഗിച്ചാണ് പാറകളെ രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്തിരിക്കുന്നത്. മുകളില്‍നി്ന്ന്  താഴേക്കും, മുന്നില്‍നിന്ന് ഉള്ളിലേക്കും തുരന്ന്‍  വിസ്താരമേറിയ തൂണുകളും വിശാലമായ സഭാമണ്ഡപവും നടുവില്‍ ഗര്‍ഭഗൃഹവും ചുറ്റിലുമായി പ്രാര്‍ത്ഥനാമുറികളുമുള്ള മുപ്പത് ഗുഹകളും അതിലെ ബുദ്ധമത സ്വാധീനത്തിലുള്ള ചിത്രങ്ങളും  ശില്പങ്ങളും തീര്‍ത്തെടുക്കുതിനുള്ള അദ്ധ്വാനത്തെപ്പറ്റി സങ്കല്‍പ്പിക്കാവുന്നതിലുമപ്പുറമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവണം വളരെഗംഭീരമെന്ന് പ്രകീര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഡല്‍ഹിയിലെ  അക്ഷര്‍ ധാം സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ ഇതുവരെ തോന്നാത്തത്തിന്റെ ഒരു കാരണം. അന്നത്തെ ആ കലാകാരന്മാരുടെ അതിനിപുണതയും സൌന്ദര്യബോധവും അജന്ത ഗുഹകളിലെ  ചുമര്‍ചിത്രങ്ങളിലും ശില്പങ്ങളിലും അംഗപ്രത്യഗം തെളിയുന്നുണ്ട്.

ഇനി ഗുഹകളെപ്പറ്റി ചെറുതായൊന്ന് പറയാന്‍ ശ്രമിക്കാം.200 ബി.സി. മുതല്‍ 650 ഏ.ഡി വരെയാണ് ഇതിന്റെ നിര്‍മ്മാണ കാലം. ഇതില്‍ എല്ലാ ഗുഹകളും മുഴുവനാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ചുമര്‍ചിത്രങ്ങള്‍ 1,2,16,17,19എന്നീ ഗുഹകളില്‍ കാണാവുന്നതാണ്. അതുപോലെ 1,4,17,19,24,26 എന്നീ ഗുഹകളില്‍ മനോഹരമായ  ശില്പങ്ങളും കാണാം. ബുദ്ധമതത്തില്‍ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളാണുള്ളത്. ബുദ്ധന്റെ ബിംബാരാധനയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന മഹായാനയും വടവൃക്ഷം, കാല്‍പ്പാദം,ഭൌതികാവശിഷ്ടങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയെ  ആരാധിക്കുന്ന ഹീനായാനയും.

1-ആദ്യത്തെ ഗുഹ ബുദ്ധമതത്തിലെ ‘മഹായാന’ വിഭാഗത്തിന്റെ ‘വിഹാര’മാണ് .ആയിരത്തോളം വിദ്ധ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ ജ്ഞാനികളായ ഗുരുക്കാന്മാ’രില്‍നിന്നും ശിക്ഷ അഭ്യസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലമാണ് വിഹാരങ്ങള്‍ . കൊച്ചു സിദ്ധാര്‍ത്ഥന്‍ ഭൂമിയിലെ നൊമ്പരങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു
വജ്രപണി
ബോധിസത്വനാവുന്നത് മനോഹരമായ ചുമര്‍ചിത്രങ്ങളിലൂടെ പറയുന്നു ഇവിടെ. കാലപ്പഴക്കവും ആദ്യകാലങ്ങളില്‍ നിര്‍ലോഭം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വെളിച്ചം തട്ടി നരച്ചും അധികവും നശിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ചെറിയ ടോര്‍ച്ച്  വെളിച്ചം മാത്രമേ അകത്തു ഉപയോഗിക്കാന്‍ പാടുള്ളൂ. ക്യാമറയുടെ ഫ്ളാഷുകള്‍പോലും നിഷിദ്ധമാണ്. ഗര്‍ഭ ഗൃഹത്തില്‍ ധര്‍മ ചാരകമുദ്രയുമായി പദ്മാസനത്തിലിരുന്ന് മാനുകളെ അഭിസംബോധനചെയ്യുന്ന ബുദ്ധവിഗ്രഹമാണ് മറ്റൊരു പ്രധാനകാഴ്ച.ജാതക കഥകളിലെ ശിബിരാജാവും ചുമര്‍ച്ചിത്രങ്ങളിലെ ഒരു കഥാപാത്രമാണ്. ലോകപ്രശസ്ത ബുദ്ധചിത്രങ്ങളായ പദ്മപാണിയും വജ്രപാണിയും ഇവിടെയാണ്.



2- ഇതും മഹായാന വിഭാഗത്തിന്റേതുതന്നെ. ഇവിടെ ബുദ്ധന്റെ ജനനത്തെപ്പറ്റിയുള്ള കഥയാണ് ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. സഭാമണ്ഡപത്തിന്റെ മുകള്‍ത്തട്ട് സുന്ദരമായ ചിത്രങ്ങളാല്‍ അലംകൃതമാണ്. അകത്തേക്ക് വെളിച്ചം കടക്കാതിരുന്നനാല്‍  വെള്ളം നിറച്ചപാത്രങ്ങള്‍ വെച്ച് സൂര്യരശ്മികളെ  വ്യതിചലിപ്പിച്ചിട്ടായിരുന്നു  വെളിച്ചം എത്തിച്ചിരുന്നത്.. ഗര്‍ഭ ഗൃഹത്തിലെ ബുദ്ധപ്രതിമയും ഇരുവശങ്ങളിലുമുള്ള ഹരിതി പഞ്ചിക് ,നാഗരാജ റാണി മൂര്‍ത്തികളും വളരെ സുന്ദരമാണ്. പഴയ രീതിയിലുള്ള ആഭരണങ്ങളുടെ വൈവിധ്യങ്ങള്‍ നമുക്കിവിടെ ചുമര്‍ചിത്രങ്ങളിലൂടെ പരിചയപ്പെടാം.


ധര്‍മചക്ര പ്രവര്‍ത്തന മുദ്ര
4-ഇതാണ് ഇവിടത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുഹ. 28 തൂണുകളുള്ള ഇതിന്റെ സഭാമണ്ഡപം പണിതീരാത്ത അവസ്ഥയിലാണ്. ഗര്‍ഭഗൃഹത്തിലെ ധര്‍മചക്ര പ്രവര്‍ത്തന മുദ്രയില്‍ ബുദ്ധപ്രതിമയും വരാന്തയില്‍ വലതുവശത്തെ ലോകപ്രസിദ്ധ അവലോകിതേശ്വരപ്രതിമയും പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്നു.

5- മുഴുമിപ്പിക്കാത്ത ഈ ഗുഹ മിഥുനങ്ങളെയും സുന്ദരികളായ സാലഭഞ്ജികകളേയും സാലവൃക്ഷങ്ങളേയും കൊണ്ടു സുന്ദരമായിരിക്കുന്നു.

അഭയമുദ്ര

6-നാലുവരിയിലായി പതിനാറ്  ഒക്ടോഗണല്‍ തൂണുകളില്‍ രണ്ടുനിലകളുള്ള ഒരേയൊരു മഹായാന വിഹാരമാണിത്. സംഗീതം പൊഴിക്കുന്ന തൂണുകളാണിവ.
ചൈത്യഗൃഹം

9-ഈ പ്രാര്‍ത്ഥനാഗൃഹം ബുദ്ധമതത്തിലെ മറ്റൊരു വിഭാഗമായ ഹീനയാന യുടേതാണ്. ഒരുപോലെയുള്ള 23  തൂണുകളും നടുവില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനക്കായുള്ള സ്തൂപവുമാണ് ഈ പ്രാര്‍ത്ഥനാമുറി (ചൈത്യമന്ദിരം)യിലുള്ളത്. മുന്നിലെ കുതിരലാടത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ജനല്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടും. ബുദ്ധരൂപത്തിന്നു പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത ഈ ചൈത്യമന്ദിരത്തിന്നു മുന്നിലെ ബുദ്ധപ്രതിമ കൌതുകം ജനിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

10- 39 ഒക്ടോഗണല്‍ തൂണൂകളും നടുവില്‍ വലിയ
സ്തൂപം

നിറം ചാലിച്ചിരുന്ന പാലറ്റ്
സ്തൂപവുമുള്ള ഈ ആദ്യകാല ഹീനയാന
പ്രാര്‍ത്ഥനാഗൃഹത്തിന്റെ ഉയരം 45അടി ആണ്.
മേല്‍ത്തട്ടില്‍ മരവും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു..





 16-A.D 475-500 കാലഘട്ടത്തില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന ‘വകടക ‘ രാജാവായ ‘ഹരിസേന ‘ബുദ്ധസാന്യാസികള്‍ക്ക്  ഈ ഗുഹ സമര്‍പ്പിച്ചതായി ഗുഹയുടെ വരാന്തയിലെ ചുവരില്‍
പറക്കുന്ന രൂപങ്ങള്‍

കൊത്തിവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മുകള്‍ത്തട്ടില്‍ നിറയെ കുറിയമനുഷ്യരുടെയും ഗന്ധര്‍വ്വന്മാരുടെയും അപ്സരസുകളുടേയും ശില്പങ്ങളാല്‍ അലംകൃതമാണ്. ഈ ഗുഹയിലുള്ള ‘ഡിയിങ് പ്രിന്‍സെ‍സ്’ എന്ന ചിത്രം വിശ്വപ്രസിദ്ധമാണ്. പ്രസംഗീഭാവത്തിലുള്ള ബുദ്ധന്റെ വളരെ വലിയൊരു ശില്പവും ഈ ഗുഹയിലുണ്ട്. ഹീനജാതിയില്‍ ജനിച്ച സുജാത ബുദ്ധന് ഭക്ഷണം നല്‍കുന്നതായ കഥാചിത്രമാണ് മറ്റൊന്ന്. ബുദ്ധദേവന്റെ വിദ്യാഭ്യാസകാലവും ഇവിടത്തെ ചുമര്‍ചിത്രങ്ങളിലുണ്ട്.

സിംഹളരാജസൈന്യം

17- അജന്ത ഗുഹകളില്‍ ഏറ്റവും വലുത് എന്നത്കൊണ്ടുതന്നെ ദൂരെനിന്നും ജോണ്‍സ്മിത്തിന്റെ കണ്ണില്‍ ആദ്യം പെട്ടതും നടുവിലുള്ള ഈ ഗുഹ തന്നെ. വളരെ സുന്ദരങ്ങളായ കൂടുതല്‍ കേടുപാടുകള്‍ പാറ്റാത്ത  ധാരാളം ചുമര്‍ചിത്രങ്ങളാല്‍ വിശേഷപ്പെട്ടതാണ് ഈ ഗുഹ. കവാടത്തിന്റെ മുകളിലെ ഏഴു ബുദ്ധപ്രതിമകളും താഴെയുള്ള എട്ട് മിഥുനങ്ങളുടെ പ്രതിമകളും ഈ ഗുഹയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. ‘
കാവിയുടുത്ത ബുദ്ധന്‍
വീല്‍ ഓഫ് ലൈഫ്’ എന്ന ചിത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വിവിധദശകളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ബുദ്ധനെ വണങ്ങാനെത്തുന്ന ഇന്ദ്രനും അപ്സരസ്സുകളും വൈന്‍ കുടിക്കുന്ന രാജദമ്പതികള്‍ സിംഹളരാജകുമാരന്റെ ശ്രീലങ്കയാത്ര ജാതക കഥകള്‍ കണ്ണാടിനോക്കുന്ന രാജസുന്ദരി  തുടങ്ങി ബഹുവിധചിത്രങ്ങളും ഇവിടെ കാണാം. മേല്‍ത്തട്ടിലെ കാറ്റടിച്ചിളകുന്നുണ്ടോയെന്ന് സംശയം ജനിപ്പിക്കുന്ന  ഷാമിയാനയുടെ മനോഹരമായ ചിത്രാവിഷ്ക്കാരം പറയാതിരിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.

19- ഈ ചൈത്യമന്ദിരവും  റോമാന്‍ ശൈലിയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ആര്‍ച്ച് രൂപത്തിലാണ് നിര്‍മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. പുറം ചുമരുകള്‍ നിറയെ വിവിധങ്ങളായ ബുദ്ധപ്രതിമകള്‍ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉള്ളിലെ ചിത്രങ്ങളും ശില്പങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ സ്തൂപവും സുന്ദരം തന്നെ.

24- അജന്താഗുഹകളില്‍ രണ്ടാമത്തെ വലിയ ഗുഹയാണ് ഇത്. മുഴുവനാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.


26-ഈ ചൈത്യ മന്ദിരത്തിലെ സ്തൂപം കാലുതാഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന ബുദ്ധപ്രതിമയാല്‍ അലംങ്കൃതമാണ്. ഇവിടെ നമ്മളെത്തുന്നത് മോക്ഷപ്രാപ്തനാവാന്‍ തെയ്യാറെടുക്കുന്ന ബുദ്ധന്റെ മുന്നിലാണ്. ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ ബോധിസത്വന്മാരുടെ കൂടെ ചിലവഴിച്ച് അവരിലൊരാളായിമാറി അവസാനം നിര്‍വ്വാണപ്രായനായ ഈ ബുദ്ധദേവന്റെ (റിക്ലൈനിങ്ങ്ബുദ്ധ) മുന്നില്‍ എത്തിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സ് ചെറുതായൊന്ന് പിടക്കും. ഏഴു മീറ്റര്‍ നീളത്തിലുള്ള ഈ ശില്പവും നമ്മുടെ മനസ്സറിഞ്ഞു കൊത്തിയെടുത്തതുതന്നെ. ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ബുദ്ധന്റെ താഴെയായി ഭൂമിയിലെ സകാലചാരാചരങ്ങളും ദു:ഖിതരായി കാണപ്പെടുന്നു. മുകളില്‍ ഒരു മഹാപുരുഷന്റെ ദേവലോകത്തിലേക്കുള്ള വരവ്  ദേവലോകം ആഹ്ളാദചിത്തരായി ആഘോഷിക്കുന്നു.


ഇത്രയും അനുഭവിച്ചുകഴിയുമ്പോഴേക്കും നമ്മള്‍ ചെറുതായി അഹങ്കാരികളായി മാറിയിട്ടുണ്ടാവും. വിലമതിക്കാനാവാത്ത നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തെ ഓര്‍ത്ത്.....കൂട്ടത്തില്‍  കൈവിട്ടുപോയ കാലത്തെയോര്‍ത്ത് ഇത്തിരി സങ്കടവും ബാക്കിയാവും.

മുപ്പാതാമത്തെ ഗുഹയില്‍നി്ന്നും നോക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നാമത്തെ ഗുഹയിലേക്ക് വരിവരിയായി കയറിപ്പോകുന്നുണ്ട് പലനിറത്തിലുള്ള കുഞ്ഞനുറുമ്പുകള്‍ . ഇനിയൊരു മഴക്കാലത്ത് താഴെ വാഘോരനദിയുടെ നിറവിലേക്ക് മുകളിലെ പാറക്കൂട്ടം ഉരുകിയൊലിച്ചിറങ്ങുന്നതു കാണാന്‍ തിരിച്ചുവരണമെന്ന മോഹം മാത്രം ഇനി ബാക്കി വെക്കുന്നു.