Marunadan Prayan

ഒരു പഴങ്കഥ......പുതുക്കിയത്..........

2012-01-06T00:01:00.000+05:30

പുരാകല്‍പ്പത്തിന്‍റെ ചുവരുകള്‍ക്കിടയില്‍

കൂട്ടംകൂടിയിരുന്ന് ആഘോഷിച്ചിരുന്ന

ജാരകഥാകഥനങ്ങളില്‍ നിന്നുമാണ്

ചുളിഞ്ഞ കിടക്കവിരിയായി ജാരന്‍

ഒരു കടങ്കഥയുടെ കാണാക്കടംപോലെ

ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കടന്നുകയറിയത്.......

രാധികയുടെ പടര്‍ന്ന ചാന്തുപൊട്ടുകളില്‍

സൂഫിയാനയുടെ അഴിഞ്ഞ മുടിക്കെട്ടുകളില്‍

റബേക്കാ മേമിന്റെ വശ്യമായ ഉടല്‍ഞൊറിവുകളില്‍

ജാരന്റെ പദഗതി ഞങ്ങള്‍ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.........

പലരുടേയും തണുത്തുറഞ്ഞ നിശീഥം

പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വെച്ചു പൊലിപ്പിച്ച

ജാരകഥകളാല്‍ ഉണര്‍ന്ന്, കനവുകളില്‍

ഒളിഞ്ഞും നിറഞ്ഞുമവര്‍ ജാരിണികളായി.

അതുകൊണ്ടാവണം വരാനില്ലാതിരുന്നിട്ടുമൊരു

ജാരനെ ഭയന്ന്‍ ജീവസന്ധാരണത്തിനിടയില്‍

ഞങ്ങള്‍ കിടക്കവിരി നിവര്‍ത്തി വിരിച്ചിട്ടത്.....

മുടിമുറുകെപ്പിന്നി വാടാത്ത പൂമാല ചൂടിയത് .

വട്ടമൊപ്പിച്ചൊരു കുങ്കുമപ്പൂ അവന്നെത്തും മുന്‍പ്

സന്ധ്യയുടെ നെടുംന്തലയില്‍ ചാര്‍ത്തിയത്.

കവിതയുടെഎഴുനിലമാളിക പൊത്തി പിടിച്ചുകയറി

കഥയുടെ നടവരമ്പുകളിലൂടെ വിയര്‍ത്തൊലിച്ചെത്തി

പാട്ടിന്‍റെ ആരോഹാവരോഹങ്ങളില്‍നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി

ഹൃദയരക്തം ചാലിച്ച് ചിത്രങ്ങളെഴുതിമയക്കി

ഉപരോധകങ്ങളുടെ വാതില്‍ തള്ളിത്തുറന്നെത്തി

എന്നിട്ടും അവന്‍, ജാരന്‍ ഇന്നുമൊരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം........

ഒരു യാത്രാമൊഴി......

2011-12-30T19:01:00.005+05:30

ഒരു കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തില്‍ ആ കൈകള്‍
മുറുകിക്കൊണ്ടേയിരുന്നപ്പോള്‍ അവളറിഞ്ഞു
ഇടക്കെപ്പോഴൊക്കെയോ അവരവളെ വല്ലാതെ
കാണാന്‍ കൊതിച്ചിരുന്നെന്ന്

“മിസിസ് നായര്‍ ”....

അവരങ്ങിനെയാണ് മാലിനിയെ വിളിച്ചിരുന്നത്.
അവരുടെ മക്കളും.
അവരെ എല്ലാവരും “ഭാഭീജി” എന്ന് വിളിച്ചു.
കുട്ടികള്‍ “ശര്‍മ്മ” ആന്റി യെന്നും.
സ്വന്തമായൊരു പേരുണ്ടെന്നുള്ളത് നഗരങ്ങളിലെത്തുമ്പോള്‍ പലരും മറന്നുപോകുന്നു.

“മിസിസ് നായര്‍ പറയൂ.. ഒരുപാട് കാലമായില്ലെ കണ്ടിട്ട്......” ശരിയാണ് വീടുമാറിയതിന്നു ശേഷം പിന്നെയെന്നാണ് കണ്ടതെന്ന് അവള്‍ക്കോര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ എഴുപതുകളിലും ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കത.

അവള്‍ക്ക് ചോദിക്കാന്‍ തോന്നിയത് “എഴുത്തൊക്കെ എങ്ങിനെ നടക്കുന്നു.... “ എന്നാണ്. ഒന്നും ചെയ്യാതെ മടിച്ചിരുന്ന കാലങ്ങളില്‍ പണ്ടെന്നോ എഴുതിയ ഒരു കവിതയോര്‍ത്തെടുത്ത് വാക്കുകളില്‍ ഒരമ്മയുടെ സ്നേഹം നിറച്ച് ഒരുപാട് വഴക്കു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഇവര്‍ .

“ദൈവാനുഗ്രഹംകൊണ്ടുകിട്ടിയ കഴിവുകള്‍ പാഴാക്കിക്കളയരുതെന്ന്, തുടച്ചുമിനുക്കിയാല്‍ തിളങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുമെന്ന്”

ഉപദേശങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പ്രായമല്ലാതിരുന്നതു കൊണ്ടാവണം ഒരു തമാശ കേട്ടപോലെ മാലിനിയത് മറന്നുകളയാറായിരുന്നു പതിവ്. ഒരുപക്ഷേ ആ ഉപദേശങ്ങളുടെ ഫലമായിരിക്കണം വൈകിയവേളയില്‍ അലക്കൊഴിഞ്ഞപ്പോഴുള്ള ഈ കാശിക്ക് പോക്ക്. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും ഇനിയൊന്ന് നടക്കാന്‍ വയ്യാത്തവിധം കാലുകള്‍ ഉറച്ചുപോയിരിക്കുന്നു.

ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി അവര്‍ കൈ മലര്‍ത്തിക്കാട്ടി... മാലിനിയുടെ കണ്ണുകള്‍ അവരുടെ കയ്യിലെ പേനത്തഴമ്പുകള്‍ക്കായി ആര്‍ത്തിയോടെ തിരഞ്ഞു.

“ഇല്ല ...ഇപ്പോഴൊന്നും എഴുതാറില്ല.... കണ്ടുമടുത്ത കണ്ണുകള്‍ , എഴുതിമുഷിഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ , പഴകിയ മനസ്സ് അവയെല്ലാം വെച്ചുതന്നെ വേണ്ടേ ഇനിയുമെഴുതാന്‍.... ഇതെല്ലാം എനിക്കുതന്നെ മടുത്തിരിക്കുന്നു....... ഇനി കുട്ടികള്‍ എഴുതട്ടെ ”

അവളവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ഇല്ല അവിടെ നിരാശയല്ല പകരം കുഞ്ഞുങ്ങളുടേത് മാത്രമായ അതേ നിഷ്ക്കളങ്കതയുടെ തിളക്കം.

“മിസിസ് നായര്‍ ഞാനൊരു പുതിയ ജന്മത്തെപ്പറ്റി സ്വപ്നം കാണാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു ഇപ്പോള്‍ . വീണ്ടും ഒരു കുഞ്ഞായി ജനിച്ചു ആ കണ്ണുകളിലൂടെ മറ്റൊരു ലോകം കാണാന്‍ എനിക്കു കൊതിയായിത്തുടങ്ങിരിക്കുന്നു. എനിക്കു സ്വന്തമായൊരു പേരും ആ പേരില്‍ എന്നെ മറ്റുള്ളവര്‍ തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ലോകം. എന്റെ കണ്ണുകള്‍ പോലും ഞാനാര്‍ക്കും ദാനം ചെയ്യില്ല. ആഗ്രഹിക്കാത്ത കാഴ്ച്ചകളില്‍ അവ തളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു . ഇത്രകാലം നമുക്ക് കൂട്ടുനിന്ന അവരെ ഈ മടുപ്പില്‍ വിട്ടിട്ടു പോകുന്നതില്‍ എന്തോ ഒരു തെറ്റുപോലെ.”

കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ഏതോ ഭയം തന്റെ മനസ്സിനെ ഗ്രസിക്കുന്നതായി മാലിനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു. കുട്ടികള്‍ അകലങ്ങളിലാവുമ്പോഴുള്ള ശൂന്യത .......വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥ അങ്ങിനെ പലതും അവരുടെ വാക്കുകളില്‍ നിന്നും ഇഴപിരിച്ചെടുക്കാന്‍ അവള്‍ ശ്രമിച്ചു. മാലിനിയുടെ ആകുലഭാവം കണ്ടിട്ടാവണം അവര്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചത്.

“ഭയപ്പെടേണ്ട ഞാന്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്ന കാര്യമൊന്നുമല്ല പറഞ്ഞത്. ദേശാടനപ്പക്ഷികളുടേത് പോലെയാവണം ജീവിതം. ഒരേ തീരത്ത് ഒരുപാടുകാലം ഒരേകഴ്ചയും ഒരേ കാലവ്യവസ്ഥയുമായി ജീവിക്കുന്നതിലും മടുപ്പെന്തുണ്ട്..... ദേശങ്ങളില്‍ നിന്ന്‍ ദേശങ്ങളിലേക്ക് കാലങ്ങളില്‍ നിന്ന് കാലങ്ങളിലേക്ക് ചിന്തകളില്‍നി്ന്ന് ചിന്തകളിലേക്ക് പറന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കണം.. ”

തിരിച്ചുപോകാറായി എന്നതിനെക്കാള്‍ പുതിയൊരു ജന്മത്തിനു തെയ്യാറെടുക്കുന്നതിലുള്ള ഉത്സാഹം ആയിരുന്നു അവരുടെ വാക്കുകളില്‍ കണ്ടത്.

“അത് വീടൂ... ഇപ്പോഴെന്തൊക്കെയാണ് നിന്റെ വിശേഷങ്ങള്‍ ...... ”

അവളുടെ എപ്പോഴും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലാവണങ്ങളെപ്പറ്റി അവര്‍ക്കു നല്ലപോലെ അറിയാം. നിറം മങ്ങിയ കാഴ്ചപ്പാടുകളുമായി എഴുതിമടുത്ത വാക്കുകളുപയോഗിച്ച് അടുത്ത കാലങ്ങളില്‍ ഒരാചാരംപോലെ താന്‍ ബ്ലോഗില്‍ എഴുതിനിറക്കുന്ന ചവറുകളെപ്പറ്റി അവരോടൊന്നും പറയാതെ മാലിനി വെറുതെ ചിരിച്ചു.
അവരുടെ തണുത്ത കൈകള്‍ കയ്യിലെടുത്ത് ആ മുഖത്തേക്കു നോക്കുമ്പോള്‍ പടിക്കലെത്തി തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്ന കാലത്തിന്റെ നിസ്സംഗത ആ കണ്ണുകളിലവള്‍ക്ക് വായിച്ചെടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു . കൂടെ സ്വന്തമായൊരസ്തിത്വവുമായി തിരിച്ചെത്തുമെന്ന ആത്മവിശ്വാസവും.

പുതുവര്‍ഷപ്പിറവിയില്‍ നവനവങ്ങളായ ആശയങ്ങളുടെ പേനത്തഴമ്പുകള്‍ ആ വിരലുകളില്‍ തിരിച്ചെത്തണെയെന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥനയുമായി പതുക്കെ കൈകളയയുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്നാരോ മാലിനിയെ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു “മിസിസ് നായര്‍ “............

കുരിശിന്റെ വഴി...........

2011-12-24T23:21:00.002+05:30

തണുത്തുവിറച്ച

മകരക്കുളിരിലേക്ക്

മഞ്ഞുമണവുമായൊരു

കാറ്റിറങ്ങിവരുന്നുണ്ട്

പറയാനുള്ളത് പറയാതെ

പതുങ്ങിനടന്ന് പതിയെ

കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞെന്തോ

മറന്നു തിരികെയെത്തി ........

മുകളിലൊരേകതാരകവും

പറയാതെ പറയുന്നുണ്ട്

ഓരോരോ മിടിപ്പിലും

കണ്‍ചിമ്മിയെന്തൊക്കെയോ

പിടിതരാന്‍ മടിക്കുന്ന

അടയാളങ്ങളില്‍ പകച്ച്

വഴിതെറ്റിയാരൊക്കെയോ

തണുപ്പിലും വിയര്‍ക്കുന്നുണ്ട് ........

ഇടയ്ക്കൊരാട്ടിന്‍പറ്റം

ചിതറിത്തെറിക്കുന്നത്

കണ്ടില്ലെന്നുനടിച്ചാലും

തിരുപ്പിറവിയുടെ

നക്ഷത്രത്തിളക്കം മറച്ചു

വളര്‍ന്ന കിരീടങ്ങള്‍

ഗ്രഹണം തീര്‍ത്താലും

കന്യാ ഗര്‍ഭങ്ങളില്‍

മണ്ണില്‍ജന്മമെടുക്കുന്ന

ദൈവപുത്രര്‍ക്കിന്നും

വാഴ് വൊരുക്കുന്നുണ്ടൊരു

കുരിശിന്റെ വഴി...........

ദേവൂട്ടി........

2011-12-21T19:59:00.005+05:30

ഇത്തവണ കണ്ടപ്പോള്‍ ദേവൂട്ടി നല്ല സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.. കവിളൊക്കെ തുടുത്ത് ആളിത്തിരി ഭേദം വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പടിയിറങ്ങിപ്പോയ വേദനകളും കയറിവന്ന ആത്മവിശ്വാസവും ദേവൂട്ടിയുടെ നടത്തത്തില്‍ ശരിക്കും പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“കുഞ്ചാത്തലറിഞ്ഞില്യേ ന്റെ മോള്‍ടെ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞത്” .....എന്നെ കണ്ടതും പ്രതീക്ഷിച്ചതു പോലെത്തന്നെ ദേവൂട്ടി ചോദിച്ചു.

“ ഞങ്ങള്‍ ദേവൂട്ടീടെ മോള്‍ടെ കല്യാണത്തിന് പോയിട്ടോ” കഴിഞ്ഞ തവണത്തെ എടത്ത്യമ്മേടെ മെലിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നാട്ടുവാര്‍ത്തകളില്‍ അത് കാണാന്‍ തക്കോണം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത്തിരി കറുത്ത് മെലിഞ്ഞിട്ടാണെങ്കിലും ആള് അദ്ധ്വാനിയാണ്ത്രെ... വാര്‍പ്പിന്റെ പണിയാണേയ്... അമ്മായ്യമ്മ ത്തിരി കേമിയാണെന്നാ കേട്ടത്. രണ്ടാള്‍ടേം രണ്ടാം കേട്ടല്ലേ...... ഇന്യൊക്കെ ഭഗോതി കാത്തോളും.” എന്തും ഏതും നാട്ടിലെ സ്വന്തം ഭഗോതീടെ കാല്ക്കയല്‍ സമര്‍പ്പിച്ച് കാത്തിരിക്കല് ഇന്നാട്ടുകാരുടെ ഒരുസ്വഭാവമാണ്‍.

“അറിഞ്ഞുട്ടോ .ഓള്‍ക്കവിടെ സുഖാണോ ദേവൂട്ടി? ” ഇതില്‍നിന്നുമൊരു കഥ മെനഞ്ഞെടുക്കണമെന്ന എന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥതയെ ആശങ്കയുടെ ഉടുപ്പിടീച്ച് വെറുമൊരു ചെറിയ ചോദ്യമാക്കി അവളുടെ മുന്നിലേക്കിട്ടു.

“ഓള്ക്കാടേ നല്ല സുഖാണ്ത്രെ..... അയിന് മറ്റൈറ്റിങ്ങളെ പോലൊന്ന്വല്ലാലോ ഇവര്. നല്ല കുടുമ്മത്തി പെറന്നോരാണേയ്. ഓളെ നല്ല കാര്യാ. അമ്മായ്യമ്മ ഒരു കാര്യക്കാര്യാണേയ്. ഞാമ്പറഞ്ഞു ത്തിരി കണ്ടും കേട്ടും നിന്നാ മതീന്ന്. എന്തായാലും മറ്റേ ആയമ്മേടത്രക്ക് വരില്ല്യലോ. ഇന്യൊക്കെ മ്മടെ ഭഗോതി നിരീക്കുമ്പോലെ...” അതാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്. എല്ലാം നാടിന്റെ സ്വന്തം ഭഗവതിയെ ഏല്‍പ്പിച്ചുകൊടുത്തിരിക്കയാണ് ഞങ്ങള്‍. അത്രക്ക് വിശ്വാസമാണ് ഭഗവതിയെ എല്ലാര്ക്കും .

ദേവൂട്ടിക്ക് പറഞ്ഞിട്ടും തീരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.... കുട്ടിയെ മാത്രം മതിയെന്ന് പറഞ്ഞ ചെറുക്കന്റെ വീട്ടുകാരെപ്പറ്റി, എന്നാലും ചെറുതായിട്ടെന്തെങ്കിലും കൊടുക്കാന്‍ കയ്യയച്ച് സഹായിച്ച പണിയെടുക്കുന്ന വീടുകളിലെ വീട്ടുകാരുടെ സൌമനസ്യത്തെപ്പറ്റി, കടബാദ്ധ്യതകളധികമുണ്ടാക്കാതെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം നടന്നതിനെപ്പറ്റി , ബന്ധുത്വമുറപ്പിച്ച് വിരുന്നുവിളിച്ച പുതിയ ബന്ധക്കാരെപ്പറ്റി നൂറുനാവുവെച്ച് ദേവൂട്ടി പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പാവം കഴിഞ്ഞ കല്യാണത്തിനു കടം വാങ്ങിയതിനിയും കൊടുത്തു തീര്‍ന്നി ട്ടില്ല.

“പത്തെഴുപത്തയ്യായിരം കടംവാങ്ങിയൊരുത്തന് പിടിച്ച് കൊടുത്തിട്ട് എന്താ കാര്യണ്ടായെ? ഓനെ ഞാന്‍ വെറുക്കനെ വീടാന്‍ പോണില്യ എന്തായാലും...” ദേവൂട്ടി നിന്നു തിളച്ചു. “അടുത്താഴ്ച കേസ് പറയാന്‍ വിളിച്ചിട്ട്ണ്ട് ത്രെ. വക്കീല് വിളിച്ച് പറയ്യേന്നലെ..”

“നിപ്പോ എന്തിനാ ദേവൂട്ടീ കേസ്?”

“ ആഹാ.അങ്ങിനെ വെറുതെ വിടാമ്പറ്റ്വോ .... അമ്പതിനായിരത്തിന്റെ സ്വര്‍ണ്ണോം പണോംല്ലേ ഒന്റടുത്ത്... അത് തിരിച്ച് വാങ്ങാണ്ടെങ്ങിന്യാ?”

“കയ്യില്‍ കാക്കാശില്ലാത്ത ഒരാള്ടെ കയ്യിന്നെങ്ങിന്യാ ദേവൂട്ടി പണം തിരികെ കിട്ട്വാ?”

“വക്കീല് വാങ്ങിത്തരാന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്ണ്ടല്ലോ. ആത്രേനിക്കറിയൂ....”

എന്തോ … ദേവൂട്ടിയിപ്പോള്‍ വളരെ സന്തോഷത്തിലാണ്‍. നാറാണേട്ടന്‍ കള്ളുകുടി കുറച്ചതും രാവിലെഎഴുന്നേറ്റ് ദേവൂട്ടിക്ക് ചായകൂട്ടികൊടുക്കുന്നതും പറയുമ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകളില്‍ ഇതുവരെ കാണാത്ത തിളക്കം. പുതിയ അംഗീകാരങ്ങളിലേക്കു സന്തോഷത്തോടെ തലയുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് ദേവൂട്ടി നടന്നുപോകുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ സത്യം പറയാലോ എനിക്കും വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നുന്നു.

ഇനി നല്ല സന്തോഷക്കഥകളുമായി ദേവൂട്ടി വരണേയെന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ നിങ്ങളുമുണ്ടാവണം എന്റെകൂടെ........

ദേവൂട്ടിയിലെ മറ്റു പോസ്റ്റുകള്‍ ദേവൂട്ടി........

വികല്പം.........

2011-12-10T18:17:00.011+05:30

ഓരോ തവണ ഇരുള്‍മൂടിനിറയുമ്പോഴും
ജാലകം പരക്കെ തുറന്നുനോക്കും ......
ഓരോ ഇടിവെട്ടിലും പിടഞ്ഞുണര്‍ന്ന്
കൂട്ടംകൂട്ടമായി തൊടിനിറഞ്ഞ്
ചുവന്നുതുടുത്തു നിരന്നിരുന്ന
ഇടിവെട്ടിപ്പൂവുകള്‍ക്കു പകരം
ഒറ്റയും തെറ്റയുമായി തലതാഴ്ത്തി
ചോരവാര്‍ന്ന മുഖവുമായി ചിലത്........

കടും നിറങ്ങളില്‍ പൂത്തുനിന്നിരുന്ന
തെച്ചിക്കിപ്പോള്‍ വികിരണകാലം
ഒഴുകിയൊലിച്ചിറങ്ങിയ ചുകപ്പ്
വ്യര്‍ത്ഥമായ അസ്ഥിത്വം മടുത്ത്
മണ്ണിനടിയിലേക്ക് തലപൂഴ്ത്തുന്നു.

വീണ്ടുമേതോ ഗതകാലസ്മരണയില്‍
ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റ് മുഖമുയര്‍ത്തുമ്പോള്‍
ഉയരങ്ങളിലെ സൂര്യതാപത്തില്‍
വെള്ളവും വളവുമില്ലാതെ കരിയുന്നു.

വെട്ടി മുറിച്ച്പങ്കുവെയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴും
നെടുവീര്‍പ്പുമായി ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നൊരു
പെരുമഴയായി പെയ്തുനിറയുന്നുണ്ട്
ഒരമ്മയുടെ മക്കള്‍ക്കായുള്ള കരുതല്‍ ...............

പ്രലോഭം......

2011-12-03T22:38:00.002+05:30

നിശിതമൊരു ഗ്രീഷ്മത്തിന്‍
തമോതപാലസ്യത്തിലേക്ക്
നിരതം തുറക്കുന്നുണ്ടൊരു പാളി.........
തിടുക്കത്തില്‍ അടക്കുമ്പോള്‍
ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കാതിരിക്കാന്‍
പാടുപെടുന്നുണ്ട് കണ്ണുകള്‍ .....
ഇനിയും തുറക്കാതിരിക്കാന്‍
ഇറക്കിവെക്കുന്നുണ്ടൊരു ഭാരം
അതിന്നു മുകളിലേക്കായി........
വിഭാതം വിദൂരമെന്നറിയുമ്പോള്‍
ഒരുപവിരാമത്തിന്നു കൊതിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്
തണുത്തുറഞ്ഞതിനുള്ളിലെ നിശ്ശബ്ദത.........

ഏറെ നരച്ചെന്ന്.....

2011-11-22T22:59:00.009+05:30

ഇരുളും വെളിച്ചവുമിണചേര്‍ന്നൊരീ വഴി
അരികിലൊരു നിഴലായ് തെളിഞ്ഞുമാഞ്ഞും
നീളുന്നു കുറുകുന്നു നേര്‍ത്തു ചുരുങ്ങുന്നു -
ണ്ടോര്‍മ്മതന്‍ നൂല്‍വഴിപ്പാലമെന്നും.
നീണ്ടു പടിഞ്ഞാട്ടു ചാഞ്ഞുനിന്നോര്‍മ്മകള്‍
ചാഞ്ചാടും തുമ്പിലെ തളിര്‍വെറ്റില
നോവിന്‍ ഞരമ്പുകള്‍ നുള്ളി നിവര്‍ന്നൊരു
നേരിന്റെ ചുണ്ണാമ്പു തേച്ചൊരുക്കി
നേരെ കിഴക്കിണിക്കോണിലിരുള്‍പ്പുറെ
നീരില്‍ നീറുന്നോരു കളിയടക്ക
ചേലില്‍ ചുരുട്ടിയെടുത്ത് ചവച്ചിട്ടു
ചെഞ്ചോര തുപ്പുന്ന സായന്തനം
പുതയുമൊരോര്‍മ്മതന്‍ നൂലിഴവേര്‍പിരി-
ച്ചിരവിന്റെ കൊമ്പിലായ് വലയൊരുക്കെ
ഇനിയും മുഖംതരാതൊരുനിഴല്‍ ചാരെ
വന്നിരുളിന്‍ പുതപ്പ് വലിച്ചിടുമ്പോള്‍
അരുതെന്ന് പറയാന്‍ മുഖംതിരിക്കെ
ചിരിച്ചകലേക്ക് പായും പദസ്വനങ്ങള്‍
കേട്ടിതേറെ നരച്ചെന്നു കാലം ചിരിപ്പൂ
പ്രദീപ്തമാം ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കൊപ്പമെത്താന്‍.

പരികല്‍പനം.........

2011-11-17T20:16:00.006+05:30

പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ
പാരമ്പര്യവാദത്തിനടിയില്‍
നഗ്നമാക്കപ്പെട്ട കാലത്തിന്റെ
നെഞ്ചളവളന്ന് തിണര്‍ത്ത്
ഇടുപ്പളവുകളില്‍ മയങ്ങിമറന്ന്
രോമക്കാടുകളില്‍ വഴിതെറ്റി
സന്ധ്യനേരം വീടണഞ്ഞ്
നിലക്കണ്ണാടിക്കുമുന്നില്‍
ഉടുപ്പുകളഴിച്ചുമാറ്റി
സ്വന്തം അളവുകള്‍
താരതമ്യം ചെയ്തവര്‍
ഞെളിഞ്ഞു തുളുമ്പുമ്പോള്‍
ഉടലളവുകളില്‍ വെറുതേ
വഴുതിവീഴാനായിനി
മക്കളെ പെറേണ്ടെന്ന്
പ്രതിജ്ഞയെടുക്കുന്നുണ്ട്
ഒരുകൂട്ടം അമ്മമാര്‍ ..........

തുലാമഴക്കുളിരില്‍.......

2011-11-04T14:18:00.006+05:30

പൊടുന്നനെയൊരു തുലാമഴയില്‍
നനഞ്ഞുകുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍
നിന്നെയാണോര്‍മ്മവന്നത്.
നിന്റെ പ്രണയവും....
കൊടും വേനലിലേക്ക്
നിനച്ചിരിക്കാതെയൊരു
പെയ്തുനിറയലാണല്ലൊ അതും.
മഴപെയ്തുതോരുമ്പോള്‍
വറ്റിവരളുന്നുണ്ട് ഭൂമി
ഒടുങ്ങാത്ത ദാഹവുമായി...

അങ്ങിനെയൊരു മഴക്കുളിരില്‍
നുരഞ്ഞുപതഞ്ഞ് മയങ്ങുമ്പോഴും
മനസ്സില്‍ നീറിയെരിഞ്ഞു നിറഞ്ഞത്
ജ്വലിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന സൂര്യനായിരുന്നു.
വ്യര്‍ത്ഥമായൊരഹംബോധത്തെ
ചുട്ടുകരിച്ചൊരാ സൂര്യനെ...
ഒരു തലോടലില്‍ മഞ്ഞുപോലെ സ്വയം
ഉരുകിയൊലിക്കാന്‍വേണ്ടിമാത്രം വീണ്ടും
ഉരുക്കെന്ന് തണുത്തുറയുന്നുണ്ട് ഞാന്‍
എന്നെയും നിന്നെയും ഉപേക്ഷിച്ച്
നമ്മള്‍ നമ്മളാവുമെന്ന മോഹത്തില്‍.

ചാരിറ്റി..........

2011-10-04T17:18:00.001+05:30

അവരിന്നും വിളിച്ചിരുന്നു
പെറുക്കിക്കൂട്ടണമത്രെ...........

പഴകിയ ഉടുപ്പുകള്‍
നിറം മങ്ങിയ പിഞ്ഞാണങ്ങള്‍
മക്കളുടെ കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍

ഉരുള്‍പൊട്ടിയ താഴ്വാരങ്ങളില്‍
ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നവര്‍
ഉടല്‍മാത്രം ബാക്കിയായവര്‍ .

കാറ്റുവന്നു പൊക്കിയെടുത്തപ്പോള്‍
ചിറകുമുളക്കാഞ്ഞവര്‍
താഴെവീണുപോയവര്‍ .

കരയില്‍ കുളിക്കാനിറങ്ങിയ
കടലിനൊപ്പം നീന്താനിറങ്ങിയവര്‍
അവരെ കാത്തു കണ്ണുകഴച്ചവര്‍.

ഭൂമിക്ക് കണ്ണോക്കുമായെത്തിയ
ആകാശത്തിനൊപ്പം കരഞ്ഞ് കരഞ്ഞ്
ചിരിക്കാന്‍ മറന്നുപോയവര്‍ .

ആരോ ചിലര്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞ
ഭൂതത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളാല്‍
ഭാവിയും വര്‍ത്തമാനവും
വേവിച്ചെടുക്കുന്നവര്‍

പെറുക്കി കൂട്ടുമ്പോള്‍
വേറെയും കിട്ടി ചിലവ.
പൊടിപിടിച്ചു കിടന്നവ

പറ്റെ ഉടഞ്ഞു പോയ ഒരു മനസ്സ്

കുത്തിക്കെട്ടിയ ഏടുകളിലെ
ചിതലരിച്ച ചില മോഹങ്ങള്‍

കണ്ണികള്‍ അടര്‍ന്ന തുടലുകള്‍പോലെ
ചുറ്റിവരിഞ്ഞ് കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍.

കൊടുത്തുനോക്കണം
വാങ്ങാതിരിക്കാന്‍ വഴിയില്ല
സ്വന്തമായി ഒന്നുമില്ലാത്തവരല്ലെ.

ദേവൂട്ടി........

2011-09-26T20:10:00.011+05:30

പതിവിലും നേര്‍ത്തെയെത്തിയ ദേവൂട്ടിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെതോന്നി എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന്. മുറ്റമടിക്കാതെ വടക്കോറത്തെ കോലാമ്മേ ചെന്ന്‍ ദേവൂട്ടി നീട്ടിവിളിച്ചു.

“ വല്ല്യാത്തോലെ ഒന്നിങ്ങട്ട് നിക്ക്വോ.. ഒരുകാര്യം പറയാനാണേയ് “

“എന്തേ ദേവൂട്ട്യേ “രാവിലത്തെ എടുത്താല്‍ പൊന്താത്ത പണിത്തിരക്കിനിടയില്‍ നിന്നും ഏടത്ത്യമ്മ തല പുറത്തേക്ക് നീട്ടി.

“അതേയ് ഞാനിന്ന്‍ വര്ണില്ല്യാന്ന് പറയാനേപ്പം വന്നത്”

“രണ്ടുമൂന്ന് കിലോമീറ്റര്‍ നടന്ന്‍ ഇതുപറയാനായിട്ട് വര്വേ….. നെന്റെ കുട്ട്യോട് ചൊല്ല്യയക്കാര്ന്നില്ല്യേ?

“ഓള്‍ക്കെവ്ട്യാ സമയം ... . കടേല് വൈക്യാ മൊയലാളീടെ കയ്യിന്ന് കിട്ട്ല്ല്യേ”

“ആട്ടെ ഇന്നെന്താ വിശേഷം?”

“ഒന്നും പറേണ്ടാന്റെ വല്ല്യാത്തോലേ..... ഞങ്ങടെ കെണറ്റിലേയ് ഇന്നലെ രാത്രീലൊര് നായ വീണു .... അയ്നെ എടുത്തു മാറ്റാന്ള്ള ഏര്‍പ്പാടാക്കണം“

“ എങ്ങിനേപ്പോ അത് കെണറ്റില്‍ വീണേ?”

“അറില്ല്യാന്നേയ്.....വലയൊക്കെട്ട്ണു.... വീഴണശബ്ദം കേട്ടപ്പോ ആദ്യം നിരീച്ചത് ആമിനൂട്ട്യാണ്ന്നല്ലേ......”

“അതാരാണീ ആമിനൂട്ടി “

“ഞങ്ങടെ വടക്കേവീട്ടിലെ ....ഓള്ന്നലെ പുയ്യാപ്ലോട് വക്കാണിച്ച് ഞങ്ങള് വാതിലടക്കണവരെ ഞങ്ങടെ കോലാമ്മല്ണ്ടായിര്ന്നേയ് ... ഒളെങ്ങാന്‍ .എടുത്തു ചാട്യോന്നൊന്നു പേടിച്ചു. ഇപ്പഴ്ത്തെ കുട്ട്യോളല്ലേ......കെണറ്റ്ന്ന് നായകൊരക്കണ കേട്ടപ്പഴാ സമാധാനായേ ... ഇനിപ്പോ അയിനെ എടുത്തു കളേണല്ലോന്ന് ആലോചിക്ക്മ്പളാ... ആര്ടൊക്കെ കാല് പിടിക്കണാവോ... ഇന്ന് പെണ്ണിന് കുളിക്കാന്ള്ള വെള്ളം അടുത്തവീട്ടിന്നു കോരിക്കൊടുത്തിട്ടാ വരണത്”

“അതിന് ദേവൂട്ട്യേ നെന്റെ നായര് ഇല്യേ വീട്ടില് ......അയ്യാള്ക്കെന്താ വേറെ പണി....” തോട്ടില്‍ കുളിക്കാന്‍വന്ന മൂന്നാല് പെണ്ണുങ്ങള്‍ കഥ കേളക്കാന്‍ കൂടിയത് അപ്പോഴാണെല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചത്.

“ആര് നാറാണേട്ടനോ.... നൂപ്പര് ചെയ്തതന്നെ..... ആ തള്ളക്ക് പകരം അയാളെന്താ മോളിലിക്ക് വിളിക്കാഞ്ഞേന്നാ ഞാന്‍പ്പോ നിരീക്കണേ.....”

“അതെന്താ നീയ്യങ്ങിനെ പറേണത്.....ഒന്നൂല്യേല് നെന്റെ കുട്ടീടച്ഛനല്ലേ”

“അതന്നേ....?”കുളിക്കാന്‍ വന്നവര്‍ക്കു ദേവൂട്ടീടെ ഫെമിനിസം തീരെ ഇഷ്ടമായില്ലെന്ന് തോന്നി.

“നായരൊക്കെത്തന്നെ......... നായേ കേറ്റാനെന്താ വഴീന്നു ചോയിച്ചപ്പോ നൂപ്പര്ന്നെന്താ പറഞ്ഞേന്നറിയോ.... ആ തെങ്ങ് കേറണ രാഘവേട്ടന്ല്ല്യേ അങ്ങേരോട് പറഞ്ഞോളാന്‍ .... നൂപ്പര് ക്കു ഇദ്ന്റെ പിന്നാലെനടക്കാന്‍ നേരംല്യത്രേ ..... പകിടനാറാണന് കള്ളും കുടിച്ച് പകിടേം കളിച്ച് നടക്കാനല്ലെ നേരംള്ളൂ”

“ദേപ്പോ നന്നായേ...ന്ന്ട്ട് നീയെന്തേ പറഞ്ഞേ.....?” കൂടിനിന്നവരുടെ സഹതാപത്തില്‍ ദേവൂട്ടിക്ക് ആത്മവിശ്വാസം കൂടി.....

“എന്തു പറയാനാ... ഞാമ്പറഞ്ഞു ഇനി എല്ലാ കാര്യോം ഞാന്‍ അങ്ങോരോട് പറഞ്ഞോളാംന്ന്...ആ രാഘവേട്ടനോടേയ്.....”

വടക്കോറത്തിരുന്ന പാത്രം കഴുകിവെച്ച് എടത്തിയമ്മ കൊടുത്ത പണവും വാങ്ങി തിരിച്ചുപോകുന്ന ദേവൂട്ടിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഇങ്ങിനെ എല്ലാരുമുണ്ടായിട്ടും ഒറ്റയ്ക്ക് കഷ്ടപ്പെടുന്ന നാട്ടിലെ എല്ലാ ദേവൂട്ടിമാര്‍ക്കും വേണ്ടിയൊരു പ്രാര്‍ത്ഥന അറിയാതെ മനസ്സിലുയര്‍ന്നു.

ദേവൂട്ടി........

ഒഴുകിപ്പരന്ന് ഒരു പുഴ...........

2011-09-16T18:57:00.006+05:30

ഇടക്കിടെ പടികടന്നോടിവരാറുണ്ട്

കഥ മറന്നൊഴുകിയൊരു പുഴ

തിടുക്കത്തില്‍ വാതില്‍തള്ളിത്തുറന്ന്

കാല്‍നനച്ച് പൂമുഖം നിറഞ്ഞ്

മീനുകള്‍മുത്തമിട്ട് ഓളങ്ങള്‍ ഇക്കിളിയിട്ട്

പെരുകി ഉത്തരം മുട്ടി ശ്വാസംമുട്ടിച്ച്

മൂലോടുകളിലൂടെ കവിഞ്ഞിറങ്ങി

പാത്തികളിലൂടെ ഒഴുകിപ്പരന്ന്

കാടിന്റെ കുളിരും മരുവിന്റെ ഉഷ്ണവും

കാട്ടാറിന്റെ കവിതയും കടല്‍ച്ചൊരുക്കും

അയലോരങ്ങളില്‍ ഊത്താലടിച്ച്

.............................................

പൊടുന്നനെ കഥ മുറുകുമ്പോള്‍

പുഴ പതിയെ ഊര്‍ന്നിറങ്ങും

പതിയിരുന്നുപെരുകിയ വിള്ളലുകളിലൂടെ

തോര്‍ന്ന് തോര്‍ന്ന് ഇല്ലാതാവുമ്പോള്‍

നനവിന്റെ മണം മാത്രം ബാക്കിയാവുമ്പോള്‍

ജീവിച്ചുപോകാനിടക്കൊരിത്തിരി

നോട്ടമിറ്റിച്ചുതരണേയെന്ന്

ചുണ്ടുകോട്ടി പിടയുന്നുണ്ടാവും

ആരും കാണാതെ ഒളിച്ചിരുന്ന

ഒറ്റാലുകളില്‍കിടന്ന്‍ ചില മിന്നായങ്ങള്‍ ........

പ്രവാസികള്‍ ...........

2011-09-06T20:31:00.004+05:30

പിഞ്ഞിനരച്ചതെങ്കിലും

അലക്കി വെളുപ്പിച്ചൊരു

ചിരിയും ചുമലിലിട്ട്

പടിക്കലെതിരേറ്റതൊരു

കുഞ്ഞ് തുമ്പക്കുടമായിരുന്നു.

കാറ്റുപറിച്ചെറിഞ്ഞൊരു

കാക്കപ്പൂവിനെയോര്‍ത്ത്

കണ്ണുനിറച്ചു കണ്ണാന്തളിയും

വാക്കുപാളിയ കാക്കാലത്തിയുടെ

തെളിവില്ലാച്ചിരിയുമായി

മുറുക്കിത്തുപ്പിയ തെച്ചിപ്പെണ്ണും

ഇല്ലാത്ത ധൈര്യത്തെ

മുന്‍പേ നടത്തി

ഒരുപൂവിരുപൂമുപ്പൂവൊരുപൂവായി

തുടുത്തൊരു തേവിടിശ്ശിപ്പൂവും

വയ്യാവേലിക്കപ്പുറത്തുനിന്നും

കൈനീട്ടി വേലിയേരിയും

പതിവുതെറ്റിക്കാതെ

മഞ്ഞളാടി മുക്കുറ്റിയും

ഓരംപറ്റി ഓണപ്പൂവും

മുളളുറക്കി തൊട്ടാവാടിയും

അവരില്‍ പ്രണയമഴചാറി

ഇക്കിളികൂട്ടുന്ന ആകാശവും

അവര്‍ക്കൊപ്പമെത്തി

നാടുണര്‍ത്തിയ മാവേലിയും

എന്നെത്തിയെന്നോ

എന്നിനി തിരികെയെന്നോ

ചോദ്യമില്ലാതെ.................

പ്രവാസത്തിന്റെ നോവ്

അവരെപ്പോലാര്‍ക്കറിയാം....

നമ്മുടെ പൊന്നോണം

2011-09-05T12:41:00.000+05:30

ഒരു പൊളിഞ്ഞ പുറന്തോടാണ്
ഇനി ബാക്കിയുള്ളത്.....!
അലങ്കാരങ്ങള്‍ അഴിച്ചുവാങ്ങിയ
ആരവങ്ങള്‍ അന്യം നിന്ന
അടിക്കുറിപ്പുകള്‍ വെട്ടിമാറ്റപ്പെട്ട
കൈകാലുകള്‍ കൊഴിഞ്ഞുപോയ
കിരീടം വെക്കാനൊരു തല മാത്രമുള്ള
വെറുമൊരു പൊളിഞ്ഞ പുറന്തോട്....!
എന്നിട്ടും പതുക്കെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി
എത്തിയിരിക്കുന്നു കാലം തെറ്റാതെ....
അങ്ങാടിയിലെ ആട്ടക്കലാശങ്ങളില്‍
ആഘോഷക്കമ്മിറ്റിയുടെ അട്ടഹാസങ്ങളില്‍
അഴുകിത്തുടങ്ങിയ പൂക്കൂമ്പാരങ്ങളില്‍
തീപൂട്ടാത്ത അടുക്കളപ്പാത്രങ്ങളില്‍
അളന്നു നിറയുന്ന സദ്യവട്ടങ്ങളില്‍
ചാനലുകളില്‍ പത്രത്താളുകളില്‍
ചൂണ്ടിക്കാട്ടി നാം സമാധാനിക്കുന്നു
ഇതാ വീണ്ടും നമ്മുടെ പൊന്നോണം.............

ഇന്നെന്റെ ഓണം

2011-09-01T15:59:00.005+05:30

കള്ളക്കര്‍ക്കിടകത്തിനാല്‍
കീറിമുറിക്കപ്പെടാത്ത
ഒരു ചേമ്പില തിരഞ്ഞ്
അതില്‍ തത്തിനടക്കുന്ന
ഓര്‍മ്മച്ചെപ്പുകളിലെ
മുത്തുകള്‍ ഊറ്റിക്കളഞ്ഞ്
കടയോടെ നുള്ളിയെടുത്ത്
ഈര്‍ക്കിലത്തുണ്ടുകൊണ്ട്
ഇലക്കുമ്പിളൊരുക്കുമ്പോള്‍
സ്വപ്നത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്
മേലേത്തൊടിയിലെ
കാലം തെറ്റാത്ത മണിത്തുമ്പയും
ചോരതുപ്പിയ തെച്ചിപ്പൂക്കളും
അതുകണ്ട് ചിരിച്ച അരിപ്പൂക്കളും
മൂക്കത്തു വിരല്‍വെച്ച് വേല്യേരിയും......
ദേശാടനത്തില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട
മേലേത്തൊടിയും കാടും തിരഞ്ഞ്
നഗരത്തിരക്കിലെ 'ഠാ'വട്ടത്ത്.....
ചവറുകൂനകള്‍ക്കരികില്‍
മണമില്ലാത്ത കടുംനിറങ്ങളില്‍
തേന്‍ വറ്റിയ പേരറിയാപ്പൂക്കളുടെ
കൂമ്പാരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കാവലായി
കലപില ചിലച്ച് തമിഴത്തികള്‍ .....
പൂമെത്തയിലുറക്കമുണരുന്ന
അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ...!
പൂവാങ്ങി മടങ്ങുമ്പോള്‍ കയ്യില്‍
പടരാത്ത തേനിന്റെ
മധുരം നുകരാനൊരു ദാഹം....
കാലില്‍ കൊള്ളാത്ത മുള്ളിന്റെ
നോവു തിരയാനൊരു നീറ്റം.....
ഇലക്കുമ്പിള്‍ മൂക്കോടടുപ്പിച്ച് മണം
ആവോളം നുകരാനൊരു മോഹം.

ഒരിക്കല്‍ വായിച്ചതാണോ...... സാരമില്ല ഓര്‍മ്മ പുതുക്കാലോ..:)

അത്തം........

2011-08-30T22:57:00.002+05:30

ചാണകം മെഴുകിയ നടുമിറ്റത്ത്
തുമ്പപ്പൂക്കളമിട്ട് നനഞ്ഞൊലിച്ച്
അത്തമിരുന്നു...അരികില്‍
ഗണപതിക്കിട്ട തേങ്ങ....
മേലടുക്കളയില്‍ അയ്യപ്പന്
അമ്മ നേര്‍ന്ന നെയ്പ്പായസം.....
ഓണം വെളുക്കണമത്രെ....
അതിനത്തം കറുക്കണം...!
ആദ്യം വന്നിട്ടും
അണിഞ്ഞിരുന്നിട്ടും
അത്തം കറുക്കണമത്രെ.....!
കാലങ്ങളായുള്ള പക്ഷഭേദം...
അത്തക്കൂറെന്ന പരിഹാസം
കറുക്കാതിരിക്കുന്നതെങ്ങിനെ...?
ഗണപതിക്കിട്ട തേങ്ങ,
അയ്യപ്പന് നെയ്പ്പായസം.
ഒറ്റപ്പൂക്കളത്തിനു നടുവിലിരുന്ന്
കണ്ണീരൊലിപ്പിച്ച് അത്തം കറുത്തു.
എത്രയായാലും തന്റെ
പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് വേണ്ടിയല്ലെ.....

ചില കുത്തൊഴുക്കുകള്‍ .......

2011-08-27T17:53:00.007+05:30

'കാലങ്ങളായിത്തുടരുന്ന

അറുമുഷിപ്പന്‍
ജാലകക്കാഴ്ച്ചകള്‍
മായക്കാഴ്ച്ചയായത്
തിരക്കിട്ടോടിവന്നൊരു
കുത്തൊഴുക്കില്‍പ്പെട്ട്
അമ്മയുടെ കാത്തിരുപ്പും
അച്ഛന്റെ മടുപ്പും
ഒഴുകിയൊലിച്ചുപോയത്
വരണ്ട അടുക്കളമണങ്ങളില്‍
എരിവിന്റെയും പുളിയുടെയും
രസതന്ത്രം കൊതിമണമായി
നുരഞ്ഞു പുളഞ്ഞത്
നിഴല്‍വീണ ഇടനാഴികളില്‍
വെയില്‍നാളം പിച്ചവെച്ചത്
പതിഞ്ഞുപായുന്ന
കുഞ്ഞിക്കാലടികളില്‍
അകത്തളങ്ങള്‍ ഗൂഢം
കോരിത്തരിച്ചുണര്‍ന്നത് '
ഒരിത്തിരിപ്പോന്ന
ട്ഠാവട്ടത്തിലാണ്
നിമിഷലേശം കൊണ്ട്
ലോകം നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിയത്!

ഇര, ചരട് ,വേട്ടക്കാരന്‍

2011-08-12T17:44:00.007+05:30

ഇരയുടെ പിഞ്ഞിക്കീറിയ
ശരീരത്തിനടുത്തൊരു ചരട്.........
തീക്ഷ്ണമായ ചുവപ്പും
ഉറഞ്ഞുറച്ച വെളുപ്പും
അഗാധമായ കറുപ്പും
ഇഴചേര്‍ത്തു പിരിച്ചത്.
സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയെ വഞ്ചിക്കാനാവാതെ
വേട്ടക്കാരന്റെ കയ്യില്‍നിന്നൂര്‍ന്നിറങ്ങിയതാവാം
ഇരയുടെ പിടച്ചിലില്‍ മനംനൊന്ത്
പുറംന്തിരിഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്നതാവാം
ആ കയ്യിലങ്ങിനെ കിടക്കുന്നതിലെ
വ്യര്‍ത്ഥതയോര്‍ത്തുമാവാം
ഇരയോടുള്ള ഐക്യദാര്‍ഢ്യമോ
വേട്ടക്കാരനോടുള്ള പ്രതിഷേധമോ
എന്തുതന്നെയുമാവാം അല്ലെങ്കില്‍
ബന്ധങ്ങള്‍ക്കിടയിലെ ബന്ധനമാവില്ലെന്ന്
സ്വയംകല്പിച്ച് കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞതാവാം
മുറുകുന്ന കുരുക്കുകളില്‍ കുടുങ്ങി
ശ്വാസംമുട്ടാതിരിക്കാന്‍ അഴിഞ്ഞുമാറിയതോ
ഇരയുടെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍നിന്നും നിറങ്ങള്‍
ഇഴപിരിഞ്ഞിറങ്ങിയതോ ആവാം
അച്ഛന്‍ അമ്മ അമ്മാവന്‍ എന്നിങ്ങനെ
മുറുകാന്‍ മറന്നുപോകുന്ന കെട്ടുകളെ
മുറുക്കിയെടുക്കാന്‍ ഇനിയുമൊരു
കാഴ്ച്ചക്കെട്ട് തേടിയിറങ്ങിയതുമാവാം........
ഒരു ചരട് തന്റെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന
പ്രസക്തിയില്‍ ആകുലതപൂണ്ട്
ഹൃദയം പൊട്ടി മരിച്ചതുമാവാം..........

ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റ് പോസ്റ്റുകള്‍

രക്തബന്ധം.......?

രക്ഷാബന്ധന്‍

പ്രതിയാനം........

2011-08-06T10:12:00.005+05:30

സിന്ദൂരപ്പൊട്ട് മായ്ച്ച്
സന്ധ്യയുടെ മുഖംമൂടി
അഴിച്ചുവെച്ച്
രാത്രി നെടുവീര്‍പ്പി ട്ടു .
ആകാശമോഹങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം
മാറിമാറിയണിഞ്ഞ
പൊയ്മുഖങ്ങളില്‍ സ്വന്തം
മുഖം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു.
നിസ്സംഗതയോടെ ആകാശവും
ഇരുള്‍ വാരിപ്പുതച്ച് ഭൂമിയും
തണുത്തുറഞ്ഞ് രാത്രിയും.
പുലരിയുടെ സിന്ദൂര മണിഞ്ഞ
മുഖകവചവും കൊണ്ട്
വീണ്ടുമാകാശമെത്തും മുന്‍പ്
ആത്മസാല്‍ക്കരണത്തിനായി
ചിലയാമങ്ങള്‍ മാത്രം.
ഇരുള്‍പ്പുതപ്പിനുള്ളില്‍
ഭൂമിയുടെ ചൂടിലമരുമ്പോള്‍
രാത്രിയണിഞ്ഞ പൊയ്മുഖങ്ങള്‍
ഓരോന്നോരോന്നായ് തനിയെ
അടര്‍ന്ന് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഇടവേളകളില്‍ നഗരം...........

2011-07-30T22:48:00.007+05:30

പറന്നുനിറയുന്ന ചൂടന്‍ കാറ്റിനു
ഗന്ധകമണമെന്ന്
ആരൊക്കെയോ …...
നഷ്ടപ്പെടാത്ത ജീവശ്വാസത്തിന്റെ
വിലയറിഞ്ഞ് നീട്ടിവലിക്കുമ്പോള്‍
പുനര്‍ജ്ജനി നൂണ്ടിറങ്ങിയകിതപ്പ്...

******

ഉടമസ്ഥനില്ലാത്ത
ബാഗ്
പെട്ടി
വാഹനങ്ങള്‍
എന്നുംചൊല്ലി
അരോചകമാക്കുന്നുണ്ട്
വര്‍ണ്ണാക്കാഴ്ചകളെ
ചെകിടടപ്പിക്കുന്ന
അറിയിപ്പുകള്‍ .......
മായാനഗരങ്ങളെയവ
സുഖകരമല്ലാത്ത ഓരോ
ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകളാക്കുന്നു.

തകര്‍ന്നു ചിതറിയ സ്വപ്നങ്ങള്‍
കിടന്നു കിലുങ്ങുന്നുണ്ട്
ഓരോ പിടിമണ്ണിലും.......
തറച്ചുകയറുന്നുണ്ട്
ഓരോ കാല്‍ വെയ്പ്പിലും.

നിന്റെയുമെന്റെയുമെന്ന്
പകര്‍ത്തിയയെഴുതാനില്ലാതെ
തുടുത്തുനിറയുന്നതോര്‍ത്ത്
നെടുവീര്‍പ്പിടുന്നുണ്ട്
ഓരോ നഗരവും.......

.********

നഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്ക്
നിവര്‍ത്താനില്ലാത്തവര്‍ക്ക്
കഴിഞ്ഞ ദുരന്തശേഷം
ഇനിയൊന്ന് വരും
വരെക്കുള്ള ഒരിടവേള .
ഇടവേളയുടെ ഇടയില്‍
എവിടെയോവെച്ചു തുടങ്ങുന്നുണ്ട്
എന്തോസംഭവിക്കാറായെന്ന്
എന്തിനെന്നറിയാതൊരു തിക്കുമുട്ട്.
ഓരോ ഇടവേളക്കവസാനവും
ദാനം കിട്ടിയജീവിതവുമായി
അറിയാതവര്‍ നടന്നുകയറും
മറ്റൊരിടവേളയിലേക്ക്,
ഇനിയുമൊരിടവേളയുടെ
അനശ്ചിതത്വവുമായി........

*********

തെരുവിലെ നായ്ക്കള്‍ക്കിടയില്‍
കല്ല് മുഖവുമായൊരു പെണ്‍കുട്ടി
ചുകന്നൊരുപൂ വില്‍ക്കുന്നു.
അവളുടെ ജീവഗണിതത്തിന്റെ
അവരോഹണത്തില്‍ പൂവിനായി
നീണ്ട എന്റെ വിരലുകളില്‍
പടര്‍ന്നുകയറുന്നു അവളുടെ
കണ്ണുകളില്‍ തിണര്‍ത്ത ശൈത്യം.
എന്റെ മനസ്സിലെ ഉഷ്ണം അവളിലും .
രാവിലെ പത്രത്താളില്‍ തട്ടിയുതിര്‍ന്ന
ചുകന്ന ഇതളുകളില്‍ ഞാന്‍
തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്
അവളുടെ മനസ്സിന്റെ് ഉഷ്ണമോ
എന്നിലുറഞ്ഞ ശൈത്യമോ ..........

വള്ളികള്‍ .........

2011-07-21T10:44:00.008+05:30

രാവിലെത്തന്നെ കുളികഴിഞ്ഞു അന്നത്തെപത്രവും കയ്യിലൊരുകപ്പ് കാപ്പിയുമായി ഗോമതിടീച്ചര്‍ മുകളിലേക്കു നടന്നു. ക്ലോക്കില്‍ ആറരയടിച്ചപ്പോഴേക്കും ടീച്ചര്‍ മുകളിലെ വരാന്തയുടെ ചാരുപടിയിലിരുന്ന് പത്രം നിവര്‍ത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അന്നേരമാണ് കറവക്കാരന്‍ പയ്യന്‍ നിര്‍ത്താതെ ബെല്ലടിച്ചുകൊണ്ട് സൈക്കിളില്‍ വരുന്നതും തെക്കേതില്‍ മുറ്റമടിക്കുന്ന കുഞ്ഞുലക്ഷ്മി നിവര്‍ന്ന്നിന്ന് കെട്ടഴിഞ്ഞെന്നമട്ടില്‍ ചൂലിനിട്ടു കൊട്ടുന്നതും അവര്‍തമ്മിലൊരു ചിരിമിന്നുന്നതും വടക്കോറത്തൊരു കാക്ക പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് തലേന്ന് രാത്രീലത്തെ വറ്റുതപ്പുന്നതും എന്തോ മറന്നതെടുക്കാന്‍ മറന്ന്‍ ഒരണ്ണാന്‍ മതിലിനുമുകളിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തിരക്കിട്ടോടുന്നതും മാക്കൊമ്പിലിരുന്ന് ഉണ്ണ്യേത്തിക്കിളികള്‍ കലപിലകൂട്ടുന്നതും ബാലന്‍ മാഷ് ഗേറ്റുതുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി മുകളിലേക്കു നോക്കി ടീച്ചറോട് കൈവീശിക്കാട്ടി നടക്കാനിറങ്ങുന്നതും കിഴക്കന്‍മലകള്‍ക്കിടയിലൂടെ എത്തിനോക്കി സൂര്യന്‍ ആയിരംവാട്ട് ചിരി ചിരിക്കുന്നതും. ഇനി മാഷിനു രാവിലത്തേക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിവെച്ച് കൃത്യം ഏട്ടുമണിക്കു കുഞ്ഞുലക്ഷ്മി കേറിവരുന്നതുവരെ ടീച്ചര്‍ അവിടെ പത്രത്തിന്റെ ഏണുംകോണുമടക്കം നുള്ളിപ്പെറുക്കി വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. തലേന്ന് രാത്രിയില്‍ മഴമെഴുകിയതിന്റെ ബാക്കി അവിടവിടെ കരി പിടിച്ച മുഖം മഞ്ഞിലൊളിപ്പിച്ച് എത്തിനോക്കുന്ന സൂര്യന്റെ ജാള്യത കണ്ടപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ക്ക് ചിരിവന്നു.

“ഗോമ്വോ അവിടെ ഒരു ചൂടിക്കഷ്ണണ്ടെങ്കില്‍ ഒന്നിങ്ങട്ടക്ക് താ”

താഴെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് ഗോമതിട്ടിച്ചര്‍ നോക്കിയത് . ഇന്ന്‍ അമ്മ രാവിലെത്തന്നെ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു വളപ്പിലേക്ക്. ഇനി ചൂടിക്കഷ്ണം തപ്പാന്‍ താഴേക്കു പോണമെന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ക്കിത്തിരിദ്വേഷ്യമൊക്കെ വന്നു. പച്ചക്കറിത്തോട്ടം അമ്മയുടെ സ്വന്തമായിരുന്നു. അവിടെ തപ്പിയും തടഞ്ഞും വള്ളികള്‍ക്ക് ചുറ്റും നടന്ന് അവയോട് പുന്നാരിച്ചും അവയെ തിന്നാന്‍ വരുന്ന പ്രാണികളെ വാതോരാതെ ചീത്തപറഞ്ഞും കുറെനേരം നടന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അമ്മയ്ക്കു വല്ലാത്ത പരവേശമാണ്. കയ്പ്പവള്ളിയും പടവലവും ചിലപ്പോള്‍ സ്നേഹത്തോടെ അമ്മയുടെ കവിളില്‍ താലോടുന്നതും നിറുകില്‍ ഉമ്മവെക്കുന്നതും ടീച്ചര്‍ കൌതുകത്തോടെ നോക്കിനില്‍ക്കാറുണ്ട്. മഴതോരാതെപെയ്യുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ ടീച്ചറുടെ കാര്യം കഷ്ടമാണ്. അമ്മയ്ക്കന്ന് പഴമ്പുരാണക്കെട്ടഴിച്ച് വിസ്തരിച്ച് വിഴുപ്പലക്കാനുള്ള ദിവസമാണ്. ആവശ്യത്തിന് സോപ്പും വെള്ളവും തേച്ചുരക്കാനൊരുകല്ലും വേണ്ടസമയത്ത് കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ അലക്കിന്റെ തരം മാറും.അതിനാല്‍ ടീച്ചര്‍ അമ്മയുടെ ഈ പച്ചക്കറി പാരിപാലനത്തിന്ന് എല്ലാ ഒത്താശകളും ചെയ്തു കൊടുത്തിരുന്നു. ടീച്ചര്‍ക്കുമുണ്ടായിരുന്നു പവിഴമല്ലിയും ചെംമ്പകവും സ്വര്‍ണ്ണലരിയും പിച്ചകവും മറ്റും പൂത്തുനില്‍ക്കുന്ന ഒരുതോട്ടം. മുകളിലെ വരാന്തയിലേക്ക് പടര്‍ന്നുകയറി സന്ധ്യക്ക് മദഗന്ധം പരത്തി പൂത്തുനിറയുന്ന വര്‍ണ്ണസുഗന്ധിയോടായിരുന്നു ടീച്ചര്‍ക്കേറെയിഷ്ടം.

മഴയത്ത് അയകെട്ടാനായി സ്റ്റോറില്‍ കരുതിവെച്ചിരുന്ന ചൂടിക്കഷ്ണമെല്ലാം തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഗോമതിടീച്ചര്‍ക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. കയ്യില്‍ തടഞ്ഞ ഒരുകഷ്ണം ചാക്കുചരടുമായി അവര്‍ തോട്ടത്തിലേക്ക് ചെന്നു. പടര്‍ന്നുകയറാന്‍ ഒരു താങ്ങ് തേടി കാറ്റില്‍ ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പയറുവള്ളിയാണ് പ്രശ്നക്കാരി. അതിനെ കെട്ടിയൊതുക്കി അമ്മ അകത്തേക്ക് നടന്നപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ വള്ളികള്‍ക്കിടയിലേക്കിറങ്ങി. ഓരോവളളിയേയും അനങ്ങാന്‍ കഴിയാത്തവിധത്തില്‍ കൊമ്പിനോട് ചേര്‍ത്തു ഏട്ടുപത്തിടങ്ങളിലായി ചൂടിക്കഷ്ണംകൊണ്ട് കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ ഗോമതിടീച്ചര്‍ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നപോലെ തോന്നി . കാറ്റിലൂഞ്ഞാലാടാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ വള്ളികളായി ജനിക്കുന്നതില്‍ എന്തര്‍ത്ഥം.

വള്ളികളിലെ കെട്ടുകള്‍ ഓരോന്നായി അഴിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍ ടീച്ചറോര്‍ത്തു ........അമ്മയെന്നും ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു. കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോള്‍ വീട്ടുകാരെയും പ്രിയപ്പെട്ടവരേയും സ്നേഹച്ചരടില്‍ കെട്ടി അമ്മ പാവക്കൂത്താടുന്നത് ടീച്ചര്‍ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നിട്ടുണ്ട്. വീട്ടിലെ ഓരോ ചലനങ്ങളും നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത് അമ്മയായിരുന്നു.ഒരു കണക്കിനുപറഞ്ഞാല്‍ തന്റെ ജീവിതം പോലും കളിച്ചു കളിച്ച് അമ്മയില്‍നിന്നും കൈവിട്ടുപോയ ഒന്നായിരുന്നു എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ വള്ളികളിലെ കെട്ടുകള്‍ ധൃതിപിടിച്ച് അഴിച്ചെടുത്തു. അച്ഛന്‍ മരിച്ചശേഷമാണ് അമ്മ ഇങ്ങിനെ ഒരുപാട് മാറിയതെന്ന് ടീച്ചര്‍ ഓര്‍ത്തു. പത്തിരുപത് കൊല്ലം കഴിഞ്ഞിട്ടും ആവലാതികളും സങ്കടങ്ങളും കൂടിയിട്ടേയുള്ളൂ.

“ഞാങ്കൂടെ പോയ്യാ ന്റെ കുട്ട്യേ നിയ്യ് ഒറ്റയ്ക്ക് ആവില്യേ ......അതോര്‍ക്കുമ്പളാ യ്ക്ക്”

ഒരിക്കലെങ്കിലും ഈ പല്ലവിപാടാതെ ഒരു പകലും രാത്രിയായിട്ടില്ല.

മുകളില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും കാപ്പി തണുത്തിരിക്കുന്നു. പത്രം വായിക്കാനുള്ള മനസ്സും നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ചാരുപടിയില്‍ മുഖം ചേര്‍ത്ത് ടീച്ചര്‍ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. രാത്രിപെയ്ത മഴയില്‍ ഭൂമി കുളിര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ചെടികള്‍ കുളിച്ചീറനുടുത്ത് സുന്ദരികളായിരിക്കുന്നു. മുറ്റംനിറയെപവിഴമല്ലിപ്പൂക്കള്‍ കൊഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. പൂച്ചെടികളിലേതെങ്കിലും കന്നിപൂത്തത് അറിയിക്കാനാവണം പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു മണവുമായി കാറ്റ് ടീച്ചര്‍ക്കുചുറ്റും ഒഴുകിനടന്നു. . താഴ്വാരങ്ങളിലെവിടെയോനിന്നു മഞ്ഞ് പുകഞ്ഞു പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.നടക്കാനിറങ്ങിയ ബാലന്‍ മാഷ് അധികദൂരമൊന്നും പോയിട്ടില്ല. നാട്ടുകാരുടെ പ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ തലയിലേറ്റി വെച്ച് ഭാരം കൂടുമ്പോള്‍ നടത്തം പതുക്കെയാവും. സ്വന്തമായൊരു കുടുംബമില്ലാത്ത മാഷിന്ന് എല്ലാം നാട്ടുകാരായിരുന്നു.

ടീച്ചറുടെ ഓര്‍മ്മയിലെന്നും ഒരു രക്ഷകന്റെ രൂപമായിരുന്നു മാഷിന്ന്. കുട്ടികളായിരുന്ന കാലം മുതല്‍ സ്കൂളിലും കോളേജിലും മാഷായിരുന്നു ടീച്ചറുടെ എന്നത്തേയും കൂട്ട് . പിന്നീടെപ്പോഴാണ് അവര്‍ക്കിടയില്‍ അവര്‍ ഗോമതിട്ടിച്ചറും ബാലന്‍മാഷും മാത്രമായത് എന്ന്‍ ടീച്ചര്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. തനിക്ക് തെരുതെരെ കല്യാണാലോചനകള്‍ വന്നപ്പോഴായിരുന്നോ...... നല്ല നല്ല ആലോചനകള്‍ ചെറിയ കാരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് അമ്മ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ക്ക് സന്തോഷമായിരുന്നു. എപ്പോഴോ കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിച്ച, ചോദിക്കാന്‍ ഭയന്ന് മാറ്റിവെച്ച ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം പറയാന്‍ കൊതിച്ച് കൊതിച്ചു മടുത്തപ്പോഴാണ് ടീച്ചര്‍ കല്യാണമേ വേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചത്.

മഞ്ഞിനിടയിലേക്ക് നടന്ന് മറഞ്ഞില്ലാതാകുന്ന മാഷിനെ നോക്കിയിരുന്നപ്പോള്‍ എന്നും ഭയത്തോടെ മാത്രം നോക്കികണ്ടിരുന്ന ആ മഞ്ഞിലേക്കിറങ്ങിച്ചെന്ന് തങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ എത്താന്‍ മടിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ ചികഞ്ഞെടുക്കാന്‍ ടീച്ചര്‍ക്ക് വല്ലാത്ത കൊതിതോന്നി.

ശലഭഗീതം...........

2011-07-17T14:48:00.005+05:30

അറിയുന്നുനിന്നിളംവി –

ഹ്വലതകള്‍ വെറും

പാതിവഴിയെത്തി

പതിയെ തിരിഞ്ഞോടു-

മൊരുകിനാപ്പൈതലിന്‍

ഇനിയും തുറക്കാത്ത

കുനുമിഴിക്കോണുകളില്‍

പതിയെമിടിക്കുന്ന

നെഞ്ചിന്‍ പിടച്ചിലില്‍

അയയാന്‍ മടിക്കുന്ന

കുഞ്ഞിളം വിരലിലും

വിരിയാന്‍ കൊതിക്കുന്ന

നറുമലര്‍ച്ചുണ്ടിലും

പൂംചിറകുവീശി

പ്പറക്കാന്‍ കൊതിക്കും

ശലഭമോഹങ്ങളില്‍

പതിയിരുന്നെറ്റും

തമോഗര്‍ത്ത ഭീതി.
***

ഇന്നില്‍ക്കുരുത്തതി-

ന്നേറെപ്രിയംചൊല്ലി

മണ്ണൂറിടുംനഞ്ച്

മാറില്‍നുരയും നഞ്ച്

കണ്ണുറങ്ങുണ്ണീടെ

കാതുറങ്ങുണ്ണിയീ

നാവുറങ്ങട്ടതില്‍

നാടുമുറങ്ങട്ടെ-

ന്നുണ്ണിക്കിടാങ്ങളെ

താരാട്ടിയൂട്ടവേ

അമ്മക്കുടംതിളച്ചാ-

വിയായ് മേഘമതു

പെയ്യാനിടംപേര്‍ത്തു

വിങ്ങുമൊരുതാപം

തന്നില്‍ക്കരിഞ്ഞിടും

കുഞ്ഞിളംപൂവിനായ്

ഉള്ളിലൊരു നാവോറു

ണര്‍ന്നതിന്നീരടി

പാടുവാനോര്‍ക്കെയീ

വീണക്കുടത്തില്‍നി-

ന്നൂര്‍ന്നിറങ്ങുന്നതൊരു

തേങ്ങലിന്നീണം..........

ഡിമന്‍ഷ്യയുടെ ആദ്യാക്ഷരി

2011-07-10T23:38:00.004+05:30

അയവിറക്കി അയവിറക്കി

നിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക്

കൊമ്പു മുളക്കുന്നത്

നോക്കിയിരിക്കയാണ് ഞാന്‍ ....

വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ

തരിശില്‍നിന്നും

മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ

സെക്കന്‍റുകള്‍കൊണ്ട്

കുതിച്ചെത്തി ഭൂതത്തിന്റെ

പച്ചപ്പുകള്‍ ഓരോന്നായി

കടിച്ചെടുത്ത് ചവച്ചിറക്കി

ശാന്തമായെന്നെ നോക്കി

അയവിറക്കുമ്പോള്‍

കൂടെയെത്താന്‍ പാടുപെട്ട്

കിതയ്ക്കുകയാണ് ഞാന്‍.....

ഒരു കുഞ്ഞുടുപ്പുമിട്ട്

നിന്റെ കയ്യില്‍തൂങ്ങി

നടന്ന വഴികളിലൂടെ

വീണ്ടും വീണ്ടും നടന്ന്

കൊഴിഞ്ഞുവീണ

ഇന്നലെകള്‍

എണ്ണിപ്പെറുക്കി

ഡിമന്‍ഷ്യയുടെ ആദ്യാക്ഷരി

ഹൃദിസ്ഥമാക്കുകയാണ്

നമ്മളിപ്പോള്‍ .........

ദേവൂട്ടി........

2011-07-04T09:32:00.005+05:30

മെയില്‍ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ദേവൂട്ടി മുകളിലെമുറി അടിച്ചുതുടക്കാന്‍ വന്നത്. ലാപ് ടോപ്പ് കണ്ടപ്പോള്‍ ഡി വി ഡി പ്ലെയെര്‍ ആണെന്നുകരുതിയാവണം ഉടനെ ചോദ്യം വന്നു......

“ഇത് സില്‍മ വെക്കണ പെട്ടിയാണോ ...”

ഇത് കമ്പ്യൂട്ടറാണെന്നും ഇതില്‍ നിറയെ എന്റെ കൂട്ടുകാരാണെന്നും ഞാന്‍ വായിക്കുന്നത് ദൂരങ്ങളില്‍ നിന്നും എനിക്കുവന്ന എഴുത്തുകളാണെന്നും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ദേവൂട്ടിയുടെ മുഖം വിടര്‍ന്നു. അപ്പോഴാണ് എനിക്കൊരു കുസൃതി തോന്നിയത്.

“ഇതിന്നുള്ളില്‍ ദേവൂട്ടീംണ്ട് ട്ടോ”

“എവിടെ കാണട്ടെ”

ഈ ഞാനോ എന്ന ഭാവമായിരുന്നു പാവം ദേവൂട്ടിയുടെ മുഖത്ത്. എന്റെ മനസ്സില്നിന്നും ഞാന്‍ പകര്‍ത്തിയെഴുതിയ ദേവൂട്ടിച്ചിത്രങ്ങള്‍ കണ്ട് അവളെങ്ങിനെ പ്രതികരിക്കുമെന്ന് ചെറിയ ഭയമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ബ്ലോഗിലിട്ട അവളുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ തപ്പിപ്പിടിച്ച് ഞാന്‍ ദേവൂട്ടിയുടെ മുന്നില്‍ നിരത്തി.

“നിക്കൊന്നും കാണണ്ല്ല്യാട്ടോ ... ഇപ്പഴിപ്പഴായിട്ട് കണ്ണ് പിടിക്ക്ണില്ല്യേയ്.”

“എന്നാ ദേവൂട്ടി ഈ കണ്ണടവെച്ചൊന്നു നോക്ക്യോക്കൂ.....” ഞാന്‍ എന്റെ കണ്ണടയെടുത്ത് ദേവൂട്ടിക്ക് കൊടുത്തു. കാണാതെ പറ്റില്ലല്ലോ. ഞാനീ കഷ്ടപ്പെട്ടു വരച്ച നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കഥാപാത്രത്തെ എവിടെനിന്നെനിക്ക് കിട്ടിയോ ആ ആള്‍ കണ്ടില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെയെന്ത് കാര്യം. ഇതില്‍നിന്നും പ്രചോദനംകിട്ടി ദേവൂട്ടി എനിക്കു പുതിയ കഥകള്‍ കൊണ്ടുതന്നാലല്ലെ നിങ്ങളുടെമുന്നില്‍ എനിക്കിങ്ങനെ കഥ പറയാന്‍ പറ്റുള്ളൂ

“ഇപ്പൊ കാണാന്‍ണ്ടോ ദേവൂട്ടി?”

“ആഹാ” കണ്ണടക്കിടയിലൂടെ കൊച്ചുകുട്ടികളുടേതുപോലെ വിടര്‍ന്നു വന്ന ദേവൂട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം എങ്ങിനെ വരച്ചെടുക്കുമെന്നതായിരുന്നു അപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവന്‍.

“ന്നാലുംന്റെ കുഞ്ചാത്തോലേ സമ്മതിച്ചൂട്ടോ..... ഉഷാറായിട്ട്ണ്ട്” ചില കമന്റുകളില്‍ കാണുമ്പോലെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുമ്മവെക്കാന്‍ തോന്നി എനിക്കപ്പോള്‍ ദേവൂട്ടിയെ.

“ഇതൊക്കെ ദേവൂട്ടീടെ കഥകളാണ് ...... “ഞാന്‍ ദേവൂട്ടിക്കഥകളിലൂടെ വെറുതെ സ്ക്രോള്‍ ചെയ്തു.

“നിക്കറിയാം കുട്ട്യാത്തല് പറഞ്ഞിട്ട് ണ്ടെയ്....... ന്റെ കഥ എഴുതാനിരുന്നാല്‍ കുഞ്ചാത്തലിന്റെ കയ്യ് കടയ്വേള്ളൂ .അത്രക്കിണ്ടേയ്.......” എനിക്കു പാവം തോന്നി. ദേവൂട്ടി കണ്ണട അഴിച്ചു എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നു.

“ദേവൂട്ടിക്ക് ഞാനൊരു കണ്ണട വാങ്ങിത്തരട്ടെ?” ദേവൂട്ടി ചുറ്റുപാടുമുള്ള കഥകള്‍ കാണാഞ്ഞതുകൊണ്ട് എനിക്കു കഥകള്‍ കിട്ടാതെവന്നാലോയെന്ന സ്വാര്‍ത്ഥത ആ ചോദ്യത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നിയെങ്കില്‍ അത് ശരിയല്ലാട്ടോ.

“ നിക്കിനിപ്പെന്തിനാ കണ്ണട "

“അതെന്തേ?”

“അതിനിപ്പം നിക്ക് വായിക്കാനറീല്ലാലോ.....ന്നെ ആരും പഠിപ്പിച്ചില്യേയ്......ന്റെ കുട്ട്യേ പഠിപ്പിക്കാംന്ന്ച്ചപ്പോ ഓള്‍ക്ക് പഠിക്കണ്ടാന്ന് .....നാലാം ക്ളാസ്സില് എത്ത്യേപ്പളക്കും അവക്ക് മടുത്തുത്രേ . ഓള്‍നെ പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യംല്യേയ് ...... ...ഒരോ ക്ലാസ്സിലും ഈരണ്ടുകൊല്ലം പഠിച്ചപ്പഴക്ക് ഓടെ കൂടിള്ള കുട്ട്യോളൊക്കെ വല്ല്യേ ക്ലാസ്സിലായി .. ഓള്‍ടെ കൂടെ കൊറേ പീക്കിര്യോളും പിന്നെങ്ങിന്യാ. അയ്ന്റെ കാര്യം ആലോചിക്ക്മ്പഴാ നിക്ക് വല്ലാത്ത സങ്കടം. അതൊരു കഥന്ന്യാണേയ്........."

കാര്യം ശരിയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞാഴ്ച ദേവൂട്ടിയുടെ മകളുടെ പെണ്ണുകാണല്‍ വിശേഷങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയിലാണ് ഞാന്‍ മകളുടെ മുന്‍പ് കഴിഞ്ഞ കല്യാണം ലീഗലി ഡൈവോഴ്സായോ എന്നു തിരക്കിയത്. അതിനുള്ള പേപ്പറുകളെല്ലാം ഒപ്പിട്ടുകൊടുത്തിട്ട് ഒരു വര്‍ഷമായത്രേ. ഇടക്കിടക്ക് വക്കീലിന്നു കൊടുക്കാണെന്നും പറഞ്ഞു ഭര്‍ത്താവ് നാരാണേട്ടന്‍ ചോദിക്കുമ്പോ പാവം പണം സ്വരുക്കൂട്ടാന്‍ ഓടിനടക്കുന്നത് കാണാറുണ്ട്. നാലഞ്ചു വീടുകളില്‍ നിന്നും ജോലിചെയ്ത് കിട്ടുന്ന പണമെല്ലാം ഇങ്ങിനെ തീരുമായിരുന്നു.

“അതൊക്കെ ശര്യായേക്കുണു....കഴഞ്ഞാഴ്ച്ചേണ് ചെക്കന്റെക വീട്ട്കാര് അതിന്റെ കടലാസ് കാണിക്കാന്‍ പറഞ്ഞത്. വക്കീലിന്റോടെ ചെന്നപ്പോ ആ കടലാസിന്റെ പകര്‍പ്പ് തന്നൂത്രേ. അയിനന്നെ വക്കീലിന് നാനൂറുറുപ്യ കൊടുക്കണ്ടിവന്നൂത്രേ . “

ഇതിലെന്തോ ഒരു ശരിയല്ലായ്മ തോന്നിയപ്പോഴാണ് ഏട്ടന്‍ വക്കീലിനെ വിളിച്ചൊന്നു സംസാരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്.അലിമണി (ഒരു ചില്ലിക്കാശുപോലും വരുമാനവുമില്ലാത്ത ഒരാളുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും!!) ക്കല്ലാതെ ഡൈവേഴ്സിനായൊരു കേസ് കൊടുത്തിട്ടില്ല എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ മറുപടി. പിന്നെയെന്തിനാണ് അതും പറഞ്ഞ് ഫീസ് വാങ്ങുന്നതെന്ന ചോദ്യത്തിന് വക്കില്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചത്രേ. നേരിട്ടുകണ്ട് സംസാരിക്കാനായി പറഞ്ഞ സമയത്ത് ഏട്ടന്‍ ഒറ്റപ്പാലത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ സ്ഥലം വിട്ടിരിക്കുന്നു.
വക്കീലും പകിടനാരാണേട്ടന്‍ എന്ന് ഇരട്ടപ്പേരുള്ള ദേവൂട്ടിയുടെ ഭര്‍ത്താവും കൂടി ദേവൂട്യേം മകളേം പറ്റിക്കയായിരുന്നു എന്നത് ആ പാവം സ്ത്രീക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അധികമായിരുന്നു.. എഴുത്തും വായനയുമറിയാത്ത എത്ര പേര്‍ ഇങ്ങിനെ പറ്റിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടാവും. സമ്പൂര്‍ണ്ണസാക്ഷരമെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന കേരളത്തില്‍ ഇങ്ങിനെ . അപ്പോള്‍ മറ്റിടങ്ങളില്‍ എങ്ങിനെയായിരിക്കും. ഇതുപോലുള്ള ജോലികളില്‍ ധാര്‍മ്മികമൂല്യത്തിന്നു പ്രസക്തിയില്ലെന്ന് സൈദ്ധാന്തികമായി വാദിക്കാമെങ്കിലും മാനുഷികമൂല്യങ്ങള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കയാണ് എന്നത് ഭീഷണമായ ഒരവസ്ഥയാണ്. രാവുപകലില്ലാതെ വല്ലവരുടേയും വീടുകളില്‍ അദ്ധ്വാനിച്ച് കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കുന്ന പണം വ്യാമോഹങ്ങള്‍ കൊണ്ട് പ്രലോഭിപ്പിച്ച് തട്ടിയെടുക്കുന്നത് ഒരുനിലക്കും സമ്മതിക്കാവുന്നതല്ല.

ഇത് വായിക്കുന്നവരില്‍ വല്ല വക്കീല്‍മാരുമുണ്ടെങ്കില്‍ അവരോട് ഒരു വാക്ക് ......നിങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്ന ജോലിയോട് നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള ആത്മാര്‍ത്ഥത ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുക. പാവപ്പെട്ട ദേവൂട്ടിയെപ്പോലുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങളന്വേഷിച്ച് ഇതുപോലെയാരെങ്കിലും വരുമ്പോള്‍ അവരെ അഭിമുഖീകരിക്കാനാവാതെ ഒളിച്ചോടേണ്ടി വരാതിരിക്കട്ടെ. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ഉപകാരം ചെയ്തില്ലെങ്കിലും ഇതുപോലെ ഉപദ്രവിക്കാതിരിക്കുക.

ദേവൂട്ടിയിലെ മറ്റു പോസ്റ്റുകള്‍ ദേവൂട്ടി........

നമുക്ക് അഭിമാനിക്കാം............

2011-06-28T15:05:00.013+05:30

ബ്ലോഗ് എന്ന മാദ്ധ്യമം സാധാരണക്കാരായ വായനക്കാരിലേക്ക് വേണ്ടപോലെ എത്തുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ ബാക്കിപത്രമായാണ് അവരിലേക്കും തങ്ങളുടെ രചന എങ്ങിനെയെത്തിക്കാമെന്ന് ഒരുകൂട്ടം ചെറുപ്പക്കാര്‍ ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങിയത്. ആനുകാലികങ്ങളില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്ന വിവിധ സാഹിത്യശാഖകളിലെ ഏതൊരു രചനയോടും ഒപ്പംനില്‍ക്കാവുന്നതോ അല്ലെങ്കില്‍ കിടപിടിക്കാവുന്നതോ ആണ് ബ്ലോഗിലെ രചനകള്‍ എന്നു നിസ്സംശയം പറയാം. ആ സ്ഥിതിക്ക് കൂടുതല്‍ വായനക്കാരിലേക്ക് തങ്ങളുടെ രചനകള്‍ എത്തിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള ഈയൊരു ശ്രമം ബ്ലോഗിലെ എഴുത്തുകാരും വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അംഗീകരിച്ചു. കൂടാതെ ബ്ലോഗിലെ അതിര്‍വരമ്പുകളില്ലാതെ നിര‍ന്തരമായ ആശയവിനിമയങ്ങളിലൂടെ വളര്‍ന്നുവന്ന സൌഹൃദങ്ങള്‍ ബ്ലോഗുമീറ്റുകളിലൂടെ പാരമ്യതയില്‍ എത്തുകയായിരുന്നു. ഈ കൂട്ടായ്മയെ വെറും സൌഹൃദസംഗമത്തിലൊതുക്കാതെ ബ്ലോഗിനെ ജനകീയമാക്കാന്‍ എന്തുചെയ്യണമെന്ന ചിന്ത ഉടലെടുത്തതോടെ ഒരു സൈബര്‍ സംഭവമെന്നൊക്കെ വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന 'ഈയെഴുത്ത്' എന്ന ബ്ലോഗ് മാഗസിന്‍റെ സ്വപ്നസാക്ഷാത്കാരത്തിനുള്ള നടപടികളുടെ പ്രാരംഭമായി.

സൈബര്‍ സാദ്ധ്യതകള്‍ വാനോളം വളര്‍ന്ന ഇന്നത്തെ ലോകത്തില്‍ അതിനെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യാതെ ക്രിയാത്മകമായി എങ്ങിനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്നു തിരക്കിയെത്തുന്ന കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ ‍കാലമാണിത്. സുഹൃത്തുക്കളുടെ ബ്ലോഗുകള്‍ വായിച്ച് തനിക്കും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതാന്‍ കഴിയുമെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതു തെളിയിച്ചവരും നിരവധിയുണ്ട്. കൂടാതെ മുന്‍പേ എഴുതിയിരുന്നെങ്കിലും ആനുകാലികങ്ങള്‍ അപ്രാപ്യമെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയവര്‍, ഇവര്‍ക്കെല്ലാം പ്രചോദനമായി മലയാളത്തിലെ മുന്‍നിരയിലെ ചില എഴുത്തുകാര്‍ .ഇവരെല്ലാം ചേര്‍ന്ന ഒരു കൂട്ടായ്മയാണ് ബ്ലോഗെഴുത്തുകാരുടേത്.

എഴുത്തുകാരുടെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍നിന്നും പൊട്ടിമുളക്കുന്നതെന്തും ആവോളം സമയംകൊടുത്ത് ഭാവനയാകുന്ന വളവും ക്രിയാത്മകതയാകുന്ന വെള്ളവുമൊഴിച്ച് വളര്‍ത്തിവലുതാക്കി മൂര്‍ച്ചയുള്ള ഭാഷകൊണ്ട് വിളവെടുത്ത് ഇടനിലക്കാരില്ലാതെ അനുവാചകന്റെ മുന്നിലെത്തുന്നു ഇവിടെ. അവന്റെ സന്തോഷം അതിലെ പോരായ്മകളെപ്പറ്റിയുള്ള അവന്റെ തുറന്ന പ്രതികരണം ഇത്രയും കയ്യോടെ കിട്ടുമ്പോള്‍ അതിലും വലിയൊരു ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം സാധാരണക്കാരനായ ഒരെഴുത്തുകാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വേറെ ലഭിക്കാനില്ല.

ഇത്തരം മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളില്‍നിന്നും ഒഴുകിയെത്തിയ രണ്ടായിരത്തില്‍പരം രചനകളില്‍നിന്നും മികച്ച മുന്നൂറെണ്ണം തിരഞ്ഞെടുക്കുക, അവയുടെ എഡിറ്റിങ്ങ്, പേജുകളുടെ ലേയൌട്ട് മറ്റു സാങ്കേതികസഹായങ്ങള്‍ എന്നിവ തമ്മില്‍ കാണാതെ നടപ്പിലാക്കുക എന്നത് ഒരു ചെറിയ കാര്യമല്ല. അതിലും പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ് സാമ്പത്തികം. ചിലവിലേക്കുള്ള ഭീമമായ തുക പുസ്തകം ചിലവാകുമ്പോള്‍ തിരിച്ചെടുക്കാമെന്ന ഒരു ധൈര്യത്തില്‍മാത്രം സ്വന്തം കൈയ്യില്‍നിന്നും പതിനായിരവും ഇരുപതിനായിരവും വെച്ച് എടുത്തവരുടെ നല്ലമനസ്സ് പ്രശംസനീയമാണ്. അങ്ങിനെ ഇരുന്നൂറ്റന്‍പത് പേജുകളില്‍ ഒരു മാഗസിന്‍ ഒരുക്കാനുള്ള നൂറായിരം കടമ്പകള്‍ പലദൂരങ്ങളിലിരുന്ന് ഒരുസംഘം ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ വളരെ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിന്നുള്ളില്‍ കൃതകൃത്യതയോടെ ചെയ്തുഎന്നു പറയുന്നതില്‍ തെല്ലും അതിശയോക്തിയില്ല. എഡിറ്റോറിയല്‍ ഗ്രൂപ്പിലെ അംഗങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമായി ഗൂഗിളിന്റെ അത്യന്താധുനിക സംവിധാനങ്ങളായ സൌജന്യ ഗ്രൂപ്മെയില്‍ , ഗ്രൂപ്പ് ബ്ലോഗിങ് തുടങ്ങിസൌകര്യങ്ങള്‍ ഈയൊരാവശ്യത്തിനായി ഏര്‍പ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കും അവരുടേതായ ജോലിത്തിരക്കുകള്‍ ഉണ്ടായിട്ടും അതൊന്നും ഈയൊരു സംരംഭത്തിന് തടസ്സമാവാന്‍ സമ്മതിക്കാതെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയോടെ ഇതിന്നുവേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിച്ചത് മാഗസിന്റെ വിജയം ഒന്നുമാത്രം മുന്നില്‍കണ്ടുകൊണ്ടാണ്.

"ഈയെഴുത്ത് 2011" എന്ന് പേരിൽ പുറത്തിറങ്ങിയ 'ബ്ളോഗ് സ്മരണിക' തുഞ്ചൻ പറമ്പിൽ വെച്ചു നടന്ന ബ്ളോഗ് മീറ്റിന്റെ ഒരു ചരിത്രസ്മരണികയായാണ്‌ അച്ചടിയിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങിയത്...തിരൂർ തുഞ്ചൻപറമ്പിൽ വെച്ചു നടന്ന ബ്ളോഗർമാരുടെ വിപുലമായ കൂട്ടായ്മയിൽ വെച്ച്, പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരൻ ശ്രീ കെ.പി. രാമനുണ്ണി, ബ്ലോഗിലെ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ പ്രതീകമായ എസ്.എം. സാദ്ദിഖ് കായംകുളത്തിന് കൈമാറിക്കൊണ്ട് ഇത് അക്ഷരകേരളത്തിന്‌ സമ്മാനിച്ചു.

കോളെജ് മാഗസിനുകളിലെ പ്രായോഗികപരിചയം വെച്ചായിരുന്നു പലരും ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഈയൊരു സംരംഭത്തിന് അണിയറയൊരുക്കിയത്. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളില്‍ നിന്നുള്ളവര്‍ ഒരുമിച്ച് ചേര്‍ന്ന് അകലങ്ങളിലിരുന്ന് ഒട്ടും കാണാതെ ഇത്തരമൊരു മഹാസംഭവമൊരുക്കുന്നത് മലയാളത്തിന്റെയല്ല ഭാരതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായായിരിക്കും.

പുനലൂർ സ്വദേശിയും അദ്ധ്യാപകനുമായ എൻ.ബി, സുരേഷ് കുമാർ എന്ന ബ്ളോഗറാണ്‌ ഈ സംരംഭത്തിന്റെ മുഖ്യപത്രാധിപർ.എഡിറ്റിങ്ങിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രായോഗികപരിചയം ഈ മാഗസിന്റെ അണിയറയില്‍ വളരെ ഗുണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ മാതൃഭൂമിയുടെ പീരിയോഡിക്കല്‍സിലും പിന്നെ സ്വന്തം നിലയിലും മാഗസിൻ പ്രവർത്തനം നടത്തിയതിന്റെ അനുഭവസമ്പത്ത് ഒരു എഡിറ്റോറിയല്‍ നയിക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു കൂട്ടായി ഉണ്ടായിരുന്നു.
കൂടാതെ വിവിധരാജ്യങ്ങളിൽ ജോലിചെയ്യുന്ന, ബ്ളോഗെഴുത്തിലൂടെ മാത്രം പരിചിതരായ, പരസ്പരം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഇരുപത്തഞ്ചോളം വരുന്ന ഒരു എഡിറ്റോറിയൽ ഗ്രൂപ്പും ഇയൊരു സംരംഭത്തിന്റെ ആദ്യംതൊട്ടവസാനം വരെ കൂടെയുണ്ട്. അമേരിക്കയിൽ ടീച്ചറായി ജോലി ചെയ്യുന്ന ഗീതാരാജൻ, ദുബായിൽ കുടുംബത്തൊടൊപ്പം താമസിക്കുന്ന സിവിൽ എഞ്ചിനീയറായ കവിയിത്രി ചാന്ദ്നി ഗാനൻ, കേരളത്തിലെ സ്കൂൾ അദ്ധ്യാപികയായ നീന ശബരീഷ്, ഹരിയാനയിൽ താമസിക്കുന്ന കവിയിത്രി പ്രസന്ന ആര്യൻ, അബുദാബിയിലും കേരളത്തിലുമായി കഴിയുന്ന എഴുത്തുകാരി ആഗ്നേയ ഫെമിന, ദുബായിൽ താമസിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരി ലിഡിയ രാകേഷ് , പാലക്കാട് സ്വദേശിയും കവിയിത്രിയുമായ പ്രിയദർശിനി തുടങ്ങിയവരുടെ കൂട്ടായ സഹകരണവും മറ്റ് ബ്ളോഗർമാരായ കുഴൂർ വിൽസൺ, അപ്പു ആദ്യാക്ഷരി, നിരക്ഷരൻ, വിശാലമനസ്കൻ, ഡോ. ജയൻ ഏവൂർ, കെ.ജി. സൂരജ്, അജിത് നീർവിളാകൻ, റാംജി പട്ടേപ്പാടം, ജി.മനു, നന്ദകുമാർ, ആന്റണി ബോബൻ, ബിജുകുമാർ, ഷാജി മുള്ളൂർക്കാരൻ, ശിവപ്രസാദ്, രാജു ഇരിങ്ങൽ, വിശ്വപ്രഭ തുടങ്ങിയ വിവിധ മേഘലകളിലെ വിദഗ്ധരായ ബ്ളോഗർമാരും കൂടി സമന്വയിപ്പിച്ച കൂട്ടായ ഒരു പ്രവർത്തനത്തിന്റെ വിജയമാണ്‌ ഇതെന്ന് പറയാതെ വയ്യ.മുരളീകൃഷ്ണ, മനോരാജ്, ജിക്കു വർഗ്ഗീസ്, രൺജിത് ചെമ്മാട്, ബിജു കൊട്ടില എന്നിവരാണ്‌ ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് മേൽനോട്ടം വഹിച്ചത്.ഇവരുടെ സാങ്കേതികമികവ് ഈ മാഗസിനില്‍ ആദ്യാവസാനം അനുഭവപ്പെടും.

പ്രൊഫഷണല്‍ സാഹിത്യത്തിന്റെ വെച്ചുകെട്ടുകളില്ലാതെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ മനസ്സുകളില്‍ നിന്നും ഒഴുകിനിറഞ്ഞ നൂറില്പരം കവിതകളും അന്‍പതിനടുത്ത് കഥകളും യാത്രാവിവരണങ്ങളും വരകളും കാര്‍ട്ടൂണൂകളും ഫോട്ടോബ്ലോഗുകളും കല, സാഹിത്യം, ശാസ്ത്രം, സാങ്കേതികം തുടങ്ങി വളരെ വ്യത്യസ്തങ്ങളായ വിഷയങ്ങളുള്‍ക്കൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ലേഖനങ്ങളും ഈ മാഗസിനെ സമ്പുഷ്ടമാക്കുന്നു.

എന്തു കാര്യവും ആദ്യമായേറ്റെടുത്ത് ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന പോരായ്മകള്‍ കഴിവതും കൂട്ടായ ചര്‍ച്ചകളിലൂടെ പരിഹരിക്കുന്നതില്‍ ഒരു പരിധിവരെ വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നു അഭിമാനപൂര്‍വ്വം പറയാം. പിന്നെ ബ്ലോഗിലെ രചനകള്‍ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ബ്ലോഗര്‍മാരില്‍ പലരും പലതും വായിച്ചിരിക്കാമെങ്കിലും വായിക്കാത്ത ഒരു ഭൂരിഭാഗം പുറത്തുണ്ടെന്നത് നമ്മളോര്‍ക്കണം. ബ്ലോഗിലെ രചനകളെ അവരിലെത്തിക്കാനായാണ് നമ്മള്‍ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുത്ത മുന്നൂറില്പരം കൃതികള്‍ എന്നുവരുമ്പോള്‍ പലരുടേയും രചനകള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്താന്‍ പറ്റിയെന്നു വരില്ല. ഈയൊരു സംരംഭം ഇവിടെ നിര്‍ത്താന്‍ ഉദ്ദേശമില്ലാത്തസ്ഥിതിക്ക് അടുത്ത മാഗസിനില്‍ നിങ്ങളുടെ നല്ല രചനകളും ഉള്‍പ്പെടുമെന്ന് ആശിക്കാം. ഈയെഴുത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാര്‍ അതു മനസ്സിലാക്കി ഈ മാഗസിന്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുമെന്നുതന്നെയാണ് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സു പറയുന്നത്.

അങ്ങിനെയിരിക്കുമ്പോള്‍ ചിലനേരങ്ങളില്‍ ചിലത്.........

2011-06-22T22:17:00.006+05:30

ഭാരമില്ലാതെ ഒഴുകിനടക്കാനും
പ്രതിബന്ധങ്ങളില്ലാതെ
ആഴങ്ങള്‍ തേടിപ്പോകാനുമുള്ള
മോഹം കൊണ്ട് മാത്രമാണ്
ഒരു മീനിന്റെ ജന്മം കൊതിച്ചത്.
ഇപ്പോള്‍ ചൂണ്ടകളുടെ
പ്രലോഭനങ്ങളില്‍ നിന്നും
വഴുതിമാറാന്‍ ഒരിക്കലുപേക്ഷിച്ച
ചിപ്പിതിരഞ്ഞു നടക്കുകയാണ് .......

കാറ്റിനൊപ്പം പറക്കുകയാണെന്ന്
പറഞ്ഞവരോട് ഞാനൊരു
അപ്പൂപ്പന്‍താടിയാണെന്നു
സമ്മതിച്ചതു നന്നായി.
ആകാശത്തുകൂടി പറന്നു
നടക്കുകയാണു ഞാനിപ്പോള്‍
ഭാരമെല്ലാം മറ്റുള്ളവരുടെ
ചുമലിലിറക്കിവെച്ച്........

വെള്ളം തിരിച്ചുവിടുന്ന ചാലുകളില്‍കൂടി
വെള്ളത്തിനു മുന്‍പേ പായുമ്പോള്‍
വിലങ്ങനെ വീണുകിടക്കുന്ന പട്ടകളില്‍
തട്ടിവീഴ്ത്തി ആകെ നനച്ച് വെള്ളം
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ദൂരേക്ക് പാഞ്ഞുപോകും.
നനവിനുപിന്നില്‍ കണ്ണീരൊളിപ്പിച്ച്
കൈവീശാന്‍ പഠിച്ചതപ്പോഴാണ്.
അതിനാലാവണം തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ
ഒഴുകിമറയുന്ന പുഴകളെനോക്കിയിപ്പോള്‍
നിസ്സംഗതയോടെ ചിരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്.

ഋതുക്കള്‍ മാറേണ്ടവയെന്ന്
പറഞ്ഞു പഠിച്ചതുകൊണ്ടാവാം
നഷ്ടപ്പെട്ട വസന്തത്തെപ്പറ്റി
കൂടുതലോര്‍ക്കാന്‍ മടിക്കുന്നത്......
ക്രാന്തിമണ്ഡലം മാറാത്തിടത്തോളം
ദേശാടനപ്പക്ഷികളെപ്പോലെ
വേനലിനപ്പുറം വര്‍ഷം കഴിയുമ്പോള്‍
ശിശിരം വരാതിരിക്കില്ലെന്നും
വസന്തത്തിന്നു വഴിതെറ്റില്ലെന്നും
നമുക്കറിയുന്നതിനാലാവണം
മടുപ്പില്ലാത്തയീ കാത്തിരിപ്പ്...........

ഒരു പൊട്ട് ബാല്യം.........

2011-06-17T18:19:00.003+05:30

ഞങ്ങളുടേതല്ലാത്ത

ഒരിക്കല്‍

ഞങ്ങളുടേതായിരുന്ന

വീട്ടിലൊരിക്കല്‍ പോണം.

ഉമ്മറത്തെത്തിയതും

ബാഗ് വലിച്ചെറിഞ്ഞ്

അമ്മതരുന്ന

ചായമോന്തിക്കുടിച്ച്

തൊടിയിലേക്കോടണം

ആളോളം വളര്‍ന്ന

പുല്ലിനിടയിലൂടെ

ആളില്ലേയെന്ന്

ഒളിച്ചുകളിക്കണം

കണ്ടേയെന്ന് തലനീട്ടിയ

മൂര്‍ഖമ്പാമ്പിനെക്കണ്ട്

പേടിച്ചോടണം

ഉടുപ്പില്‍പറ്റിപ്പിടിച്ച

എയ്യംമ്പുല്ലുതട്ടി

ചൊറിഞ്ഞുതിണര്‍ക്കണം

മരങ്ങളായമരങ്ങളുടെ

മോളിലെല്ലാം

വലിഞ്ഞുകയറി

ഒളോര്‍മാങ്ങനീരൂറ്റിക്കുടിച്ച്

തോലൂതിവീര്‍പ്പിച്ച്

ഇനിവരുന്നവര്‍ക്കായി

മാഞ്ചോട്ടിലിടണം

മേലേത്തൊടിയിലെ

പാറപ്പുറത്തിരുന്ന്

വെയിലുകായുന്ന

കുറുക്കന്മാരെ

പിന്നാലെയോടി

പേടിപ്പിക്കണം

കുറുക്കന്‍മ്പുല്ലു

പറിച്ചു തിരുമ്മി

കൂട്ടുകാരെ മണപ്പിക്കണം.

കൂരിപ്പഴംപൊളിച്ച്

നാവുകൊണ്ട് തൊട്ട്

പുളിയെന്നുതുപ്പണം

നീലകോശാമ്പൂവില്‍

കണ്ണനെത്തിരയണം

വല്ലോറ മലയില്‍നിന്നും

പാഞ്ഞു വരുന്ന

മഴത്തുള്ളികള്‍

മുറ്റത്തെ മഴവെള്ളത്തില്‍

വീണു കുമിളകളാകുന്നത്

പിന്നെ ഒഴുക്കിനൊപ്പം

യാത്ര തുടരുന്നത്

തുടരും മുന്‍പ്

തകര്‍ന്നടിയുന്നത് കണ്ട്

ഉമ്മറപ്പടിയില്‍

കമിഴ്ന്നുകിടന്നൊന്ന്

നെടുവീര്‍പ്പിടണം.

സന്ധ്യയുടെ നിശബ്ദതയിലേക്ക്

വൈലോപ്പിള്ളിയും ചങ്ങമ്പുഴയും

ഉറക്കെ നീട്ടിപ്പാടണം

ജനലരികില്‍വന്നുവിളിച്ച

മിന്നാമിന്നിയെ

നോക്കിയിരിക്കണം

ചൂളംവിളിച്ചുകൊണ്ട്

വീട്ടുകണക്ക് ചെയ്യണം

അസമയത്ത് ചൂളംവിളിച്ച

പാമ്പിന്റെ കഥ

പറഞ്ഞു വിയര്‍ക്കുന്ന

കുഞ്ഞീഷ്ണന്നായര് കാണാതെ

വായപൊത്തിച്ചിരിക്കണം

നിറഞ്ഞ ഇരുട്ടില്‍

കിണറ്റുവാതിലിലൂടേ

ദൂരെ തുരുത്തമലയില്‍

കത്തുന്ന തീകണ്ട് പേടിക്കണം

പിന്നെ വ്ടക്കേമുറീല്‍

അമ്മേടെമാറില്‍ മുഖംപൂഴ്ത്തിയൊന്നു

തളര്‍ന്നുറങ്ങണം.

ഇതിനെ നോസ്റ്റാള്‍ജിയ

എന്നിരട്ടപ്പേരിടരുത് കാരണം

ഇത് നിങ്ങള്‍ക്കു നുണയാനായി

ഞാന്‍ തരുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട

ബാല്യത്തിന്‍റെ ഒരു പൊട്ടാണ്......

എന്റെകുട്ടികള്‍ക്ക് വേണ്ടി

കരുതിവെക്കാന്‍ കഴിയാതെ

പ്രവാസത്തില്‍ കൈവിട്ടുപോയ

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടബാല്യം.

അയനം.........

2011-06-05T23:57:00.000+05:30

പകുതിമുക്കാല്‍ നടന്നതാമീവഴി

യരികില്‍‍നീയിന്നു പതറിനിന്നീടവേ

ഇനിനടക്കാനരുതെന്നു നിന്‍മനം

ഇരവുനീര്‍ത്തീട്ടുറങ്ങാനൊരുങ്ങവേ

ചിരപരിചിതര്‍ക്കിടയിലൂടിന്നു നീ

മുഖമറിയാതുഴന്നു നീങ്ങീടവേ

ഇനിമടക്കമെന്നോതി മറവിതന്‍

മടിയിലേക്കുവീണമരും മനസ്സിലേ-

യ്ക്കോര്‍മ്മകള്‍തന്‍ വിഴുപ്പഴിച്ചിട്ടിന്നു

തടയണകള്‍ ഞാന്‍ തീര്‍ത്തു തളരവേ

ഇങ്ങിനേ നീ മറക്കാനിതെന്തെന്ന്

ചെമ്പരുത്തിക്കമ്പൊടിച്ചു കണ്‍ ചോപ്പിച്ച്

ചൊല്ലുവാനെനിക്കാവില്ല നിന്‍മിഴി-

ത്തുമ്പിലേതോ മഴക്കോളിരമ്പവേ..........

ആര്‍ദ്രമൊരു ധനുമാസരാവിന്‍ കുളിര്‍

ആര്‍ത്തമാം നെഞ്ചിലിറ്റിച്ചൊരാതിര-

ക്കാറ്റില്‍ ‍തിങ്കളൊത്താടിത്തുടിച്ചുനിന്‍

നിറുകയില്‍ ദശപുഷ്പമാല്യങ്ങള്‍തന്‍

തളിരില്‍ ‍നിറമേറെ ചാലിച്ചുചാര്‍ത്തിയും

നിന്റെ നെഞ്ചറജാലകപ്പാളികള്‍

ചാരിയുള്‍വലിഞ്ഞെങ്ങോ മറഞ്ഞതാം

ഏതൊരുത്ക്കടബോധഭേദത്തിനാല്‍

പാളിനീക്കിയൊളിഞ്ഞൊന്നു നോക്കിടും

നിന്‍റെയോര്‍മ്മകള്‍ തന്‍ നിഴല്‍പ്പാടിതില്‍

തൂവെളിച്ചം നിറക്കാന്‍‍ കൊതിയ്ക്കവേ

ഇന്നു നഞ്ഞുവീണൂഷരമൂര്‍വ്വിതന്‍

ഉള്ളുനൊന്തോരിടര്‍ച്ചയും തേങ്ങലും

ഒന്നുമില്ലാത്തിടംതേടി നിന്‍ഗതി

എന്തിനായ്ഞാന്‍ തടയേണമോര്‍ക്കുകില്‍.….

ഉണ്ടൊരിക്കല്‍‍ കൊതിച്ചിരുന്നെന്‍മനം

സന്ധ്യ ചോക്കുന്നതിന്‍മുന്‍പ് തിരിയെവ-

ന്നങ്ങു ചേക്കേറുമാക്കിളിക്കുഞ്ഞുപോല്‍

വിങ്ങിവെന്താലുമുള്ളിലെ കനിവിന്‍റെ

ഉറവവറ്റാത്തരിംമ്പുകള്‍ക്കിടയിലേ

ക്കൂര്‍ന്നിറങ്ങാന്‍ മറന്നൊന്നുറങ്ങുവാന്‍.......

നുരകള്‍ ......നുറുങ്ങുകള്‍ .....

2011-03-31T23:28:00.009+05:30

നീ

മുറിയിൽ ഒരു മൂലയിലാണ്
ഞാനതുകൊളുത്തിവെച്ചത്
മുനിഞ്ഞു കത്തുമ്പോഴുമാ
വെളിച്ചമൊരുധൈര്യമായിരുന്നു.
കെടാതിരിക്കാൻ എണ്ണയൊഴിച്ചതും
അതുകൊണ്ടുതന്നെ...........
ആളിക്കത്താതിരിക്കാനാണ്
തിരിനീട്ടാതിരുന്നത്
എന്നിട്ടും
ആകെ പൊള്ളിയതെങ്ങിനെ..........!

നമ്മില്‍

ഞാനും നീയും അടുത്തടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ
ഒരുതരി നീയും ഇരുതരിഞാനുമിട്ട്
വാക്കുകൾ കുന്നാകുമ്പോള്‍
നമുക്കിടയിൽ മതിലുകളുയരുമ്പോൾ
മൗനത്തിന്റെ പ്രളയവർദ്ധിയിൽ
നാമിരുവരും ഓരോ ദ്വീപില്‍
മടുപ്പിന്‍റെ മഞ്ഞുപെയ്ത്തിൽ
ഞാൻ നിന്നിലും നീയെന്നിലും
പെയ്തുനിറയുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍
നമ്മിലേക്കൊഴുകിത്തുടങ്ങുമ്പോള്‍
നമുക്ക് കൂട്ടിനെത്തിയ വാക്കുകൾക്ക്
മൗനത്തിനോട് പ്രണയം.
നമ്മള്‍

മെഴുതിരി പോലെ
എരിഞ്ഞു തീരുമെന്ന
ഭയമെല്ലെ കൊടുംതീയെന്ന
നിന്‍റെയീ നാട്യം .....
ഒരു കൈക്കുടന്നയുടെ
സാന്ത്വനം കൊതിക്കുമ്പോഴും
നീയെരിച്ച കാടിനെപ്പറ്റിയെ
നിനക്കു പറയാനുള്ളു!
ഉലയായി തീയാളിക്കാന്‍
നീ കൊതിക്കുമ്പോള്‍
മഴയായ് പെയ്തതു
കെടുത്തുവാനാണെനിക്കിഷ്ടം.
ആളിക്കത്തുന്ന നിന്നെക്കാള്‍
ഇരുളിൽ വഴികാട്ടുന്ന
നിന്നിലെ മിന്നാമിനുങ്ങ്
ഞാനേറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ഞാൻ

നിറക്കടയിലാണു ഞാൻ
ഇലകൾ തളിര്‍ക്കാന്‍ മടിക്കുന്ന
പൂക്കൾ നിറം ചുരത്താത്ത
ആകാശം ചുരുൾ നിവർത്താത്ത
ക്യാൻവാസിനെ ഉണർത്താൻ
ഏതുനിറംവേണെമന്നറിയാതെ
പഴയ നിറങ്ങളോരോന്നും
ഒഴുകിമറയുന്നതും നോക്കി.

ഒരു പെണ്ണെഴുത്ത്........?

2011-03-29T08:44:00.004+05:30

"ഈ പെണ്ണിനെന്തിന്റെ സൂക്കേടാണപ്പാ...... "

തലയില്‍ കൈവെച്ച് മാത്വേടത്തി കലമ്പി. കുറച്ചു ദെവസായി അവര്‍ക്ക് സീതൂട്ടീടെ ചില കളികള് പിടിക്കാണ്ടായിട്ട്. കളീം ചിരീം മറന്ന് രാവിലെത്തൊട്ടുള്ള അവളുടെയീ കുത്തിരിപ്പ് കാണുമ്പോ മാത്വേടത്തിക്ക് കലികയറും.

"ങ്ങളൊന്നു കൂട്ടംകൂടാണ്ടിരിക്ക്യോ..?"

സീതൂട്ടിക്ക് ദ്വേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാവിലെത്തൊട്ടിരിക്കുന്നതാണ്. കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച്ചയായി എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണെന്നോ ദെവസവും ചോരവാരുന്ന ഒരു കഷ്ണം ഇറച്ചി ഹംസക്കാനെ സോപ്പിട്ട് സംഘടിപ്പിക്കുന്നത്. അവനെ എങ്ങിനെങ്കിലുമൊന്ന് മെരുക്കിക്കോണ്ടുവരുമ്പോഴാണ് അമ്മേന്റൊരു പായ്യാരം.

"നെന്റെ കോഴിക്കുട്ട്യോളെ റാഞ്ചിക്കൊണ്ട്വോയ്യോനല്ലെ അത്....? അയിനാ നിയ്യ് തീറ്റേം ഒരുക്കി കാത്തിരിക്ക്ന്നേ.....!നെനക്ക് വട്ടന്ന്യാ ."

" ങ്ങളോടൊന്ന് മുണ്ടാണ്ടിരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞില്ല്യേന്ന്......" സീതൂട്ടി ചീറ്റി.

മാവിന്‍കൊമ്പിലിരുന്ന് പരിസരം ശ്രദ്ധിക്കുന്ന പ്രാപ്പിടിയന്‍ അമ്മയുടെ ശബ്ദംകേട്ട് പറന്നുപോയാലോന്നായിരുന്നു അവള്‍ടെ പേടി. ഊര്‍ന്നിറങ്ങി കൊള്ളിന്മേലിരുന്ന പ്രാപ്പിടിയനെക്കണ്ട് ടൈഗര്‍ ഒന്നിളകി. പിന്നെ ഞാനൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലെന്നപോലെ മുഖം കാലിന്നിടയില്‍ പൂഴ്ത്തി ഉറക്കംനടിച്ചു. അവന്നും ഈ നാടകം ശീലമായിരിക്കുന്നു.

മുറ്റത്ത് ഇറച്ചിക്കഷ്ണം വെച്ച് സീതൂട്ടി അന്നും അവന്നുവേണ്ടി കാത്തിരുന്നു. അവന്‍ ചെരിഞ്ഞിറങ്ങുന്നത് അവള്‍ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു.ഇറച്ചിക്കഷ്ണത്തില്‍ ഉടക്കിയ അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് എന്നും സ്കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ തെരുവോരത്ത് തുടയും ചൊറിഞ്ഞ് പല്ലിടയില്‍കുത്തി തുറിച്ചുനോക്കിനില്‍ക്കാറുള്ള തല്ലുവാസൂന്റെ കണ്ണുകളോട് നല്ല സാമ്യം തോന്നി അവള്‍ക്ക്.

ആശാരിച്ചെക്കനെക്കൊണ്ടുണ്ടാക്കിച്ച കെണിയുടെ തില്ലി ഇറച്ചികൊത്തുന്ന പ്രാപ്പിടിയന്റെ കഴുത്തില്‍ അമരുന്നത് നോക്കിയിരുന്നപ്പോള്‍ സീതൂട്ടിയില്‍ നിന്നും ഒരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസമുയര്‍ന്നു. പതിയെ പാടവീഴും മുന്‍പ് അതിന്റെ കണ്ണുകള്‍ സീതൂട്ടീടെ മുഖത്തുതന്നെ തറഞ്ഞിരുന്നിരുന്നു.
എല്ലാം കഴിയാന്‍ കാത്തിരുന്നെന്നപോലെ ടൈഗര്‍ ഒരു തിരക്കുമില്ലാതെ കുടഞ്ഞെണീറ്റൊന്നു മൂരിനിവര്‍ന്നു. ഇതൊക്കെ കണ്ടുനിന്നിരുന്ന മാത്വേടത്തി മാത്രം മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വെച്ചു......." ഇപ്പഴത്തെ പെങ്കുട്യോള്‍ടൊരു കാര്യം....!"

ദില്ലി വീണ്ടും തുടുത്തിരിക്കുന്നു..............

2011-03-22T15:23:00.004+05:30

വര്‍ത്തമാനത്തെക്കാള്‍
ഭൂതത്തെ കൊണ്ടാടുന്ന
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരെക്കാള്‍
മരിച്ചവര്‍ ഓര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്ന
വിഥികളുടെ ഓരോയിറമ്പിലും
ആരുടെയൊക്കെയോ
ശവകുടീരങ്ങളുള്ള
ദില്ലി തുടുത്തിരിക്കുന്നു
ചോര നിറമുള്ള
പലാശപ്പൂക്കളാല്‍.....
സുന്ദരിയുടെ
കൊതിപ്പിക്കുന്ന
ചുണ്ടുകള്‍ പോലെ
ചൂഴ്ന്നെടുത്തു വെച്ച
ഹൃദയം പോലെ
അതു ചുട്ടുകരിച്ച
കനല്‍ പോലെ
പലാശപ്പൂക്കള്‍
വഴിയോരങ്ങളിലും
ആകാശക്കാഴ്ചകളിലും.
ഇവിടെ ചിതറി
മരിച്ചവരുടെ
രക്തം പോലെ
അവരെ കുറിച്ചുള്ള
ഓര്‍മ്മകള്‍ പോലെ
ഇങ്ങിനെ ചുകപ്പണിഞ്ഞ്
നമ്മളും കിടന്നേക്കാമെന്ന
തിരിച്ചറിവു പോലെ
ദില്ലി തുടുത്തിരിക്കുന്നു
ചോര നിറമുള്ള
പലാശപ്പൂക്കളാല്‍.